Γιατί μου άρεσε το Captain America:

Ορίστε. Το είπα. Με λένε Mikeius και μου άρεσε το Captain America. Μπορεί το τέλος να ήταν λίγο μουφέ, αλλά στο σύνολο ήταν μια χαρά αξιοπρεπέστατη superhero movie. Με αυτήν την αφορμή θέλω να βγάλω από μέσα μου τρία βασικά points που με κάνουν και απολαμβάνω ταινίες όπως αυτή. Και εξηγώ:

Πρώτον:

ΞΕΡΩ ΤΙ ΤΑΙΝΙΑ ΠΑΩ ΝΑ ΔΩ.

Δεν κατάλαβα ποτέ το κλασικό γκαργκάλι που πάει και βλέπει ταινίες στο σινεμά και μετά παραπονιέται για το concept τους. Όχι για τις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία ή το σενάριο, αλλά για την ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ! Πάρτε μια γεύση από "reviews" στο athinorama.gr που δείχνουν ακριβώς τι εννοώ: 

"blakeia! oi kaloi ameriklanoi pou erxontai na swsoun tin eurwpi..."

- [by Captain Obvious]

"Γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να πλασάρεις στο παγκόσμιο κοινό έναν σωτήρα της γης ντυμένο με την αμερικανική σημαία"

- [by Κώστας DUUUUUH]

"κλασσικη αμερικανια..."

- [by Χαιροπολύ Χαιρόπουλος]

Πώς ακριβώς μπήκες στην αίθουσα χωρίς να γνωρίζεις έστω και χοντρικά τι θα παιχτεί στην οθόνη; "Κλασική αμερικανιά"... Ζούμε στον 21ο αιώνα όπου η προώθηση για μια ταινία γίνεται με άρθρα, διαφημίσεις στην τηλεόραση, παιχνίδια, αφίσες, viral videos, συσκευασίες δημητριακών, παιδικά McMenu και προβολές του trailer στα όνειρά σου από τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Απ' τη στιγμή που ζεις κι εσύ σ' αυτόν τον κόσμο και ΔΕΝ έμαθες για την πρεμιέρα της ταινίας έτσι:

δεν έχεις δικαίωμα να παραπονιέσαι ότι κακώς πλήρωσες να δεις μια "κλασική αμερικανιά". Ειδικά όταν ο τίτλος της είναι CAPTAIN FUCKING AMERICA!!! Είναι σαν να γκρινιάζω ότι η ταινία Transformers είναι χάλια γιατί βασίζεται σε διαφήμιση παιχνιδιών. ΛΑΘΟΣ! Το απόστημα του Michael Bay αξίζει τη χλεύη και την αποστροφή όλων μας, αλλά όχι για την κεντρική ιδέα του. Υπάρχουν σωστοί και λάθος λόγοι για να θάψεις μια ταινία. Και αυτό με οδηγεί στο επόμενο point μου:

Δεύτερον:

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΩΣΤΟΙ ΚΑΙ ΛΑΘΟΣ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΑΨΕΙΣ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ.

Γιατί κάποιες χαζές ταινίες όπως το Captain America μου προσφέρουν ένα ευχάριστο, ανέμελο δίωρο, αλλά κάποιες θεωρητικά εξίσου χαζές ταινίες όπως το Transformers με κάνουν να βγάζω αφρούς; Στην τελική και οι δύο Χολιγουντιανό χυσαμόλι δεν είναι; Ναι και όχι. Μεταξύ των blockbuster, η κύρια διαφορά είναι η καλή εφαρμογή versus κακή εφαρμογή της τέχνης που λέγεται "κινούμενη εικόνα". Δεν έχει σημασία αν το σενάριο πραγματεύεται ρομπότ, εξωγήινους, ιππότες, ορκ ή μασκοφόρα ιπτάμενα νυχτόβια θηλαστικά με κολάν. Ένα καλό πλάνο είναι ένα καλό πλάνο, πάει και τελείωσε! Είναι σαν να συγκρίνεις παγωτό απ' το περίπτερο και παγωτό από το Waffle House. Κανένα από τα δύο δεν είναι καλό για την υγεία σου, αλλά όλοι αναγνωρίζουμε ότι έχουν διαφορά και μάλιστα μεγάλη!

Ας πάρουμε για παράδειγμα το Independence Day. Η ταινία έχει να κάνει με μια εισβολή εξωγήινων που αποτρέπεται επειδή δεν έχουν μπει στον κόπο να εγκαταστήσουν στα διαστημόπλοιά τους ένα anti-virus της προκοπής. Κλισέ αμερικανίλα μέχρις εσχάτων, ΑΛΛΑ όταν μαγειρεύει τα πλάνα ο Roland Emmerich, παίρνεις αυτό:

Ορίζοντας. Γραμμές φυγής. Μετρημένο design. Ρεαλιστικά χρώματα. Ο Emmerich απεικονίζει την εξωγήινη απειλή ως σκοτεινό σύννεφο που κυριολεκτικά επισκιάζει τα πάντα και ταυτόχρονα χρησιμοποιεί την λωρίδα του ουρανού ως άξονα συμμετρίας μεταξύ πόλης και σκάφους. Έτσι, μας πασάρει υποσυνείδητα ότι όταν κοιτάμε στον ουρανό τους βίαιους, ιμπεριαλιστές, αποικιοκράτες εξωγήινους, κατά βάθος βλέπουμε τον κακό εαυτό μας στον καθρέφτη. ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΟΜΗ ΠΛΑΝΟΥ ΚΥΡΙΟΙ! Θέλω να πατήσω pause και να το κάνω αφίσα! Όταν απ' την άλλη μαγειρεύει τα πλάνα ο Michael Bay...

ή ο J.J. Abrams...

ακόμα και ένα αξιοπρεπέστατο στόρι όπως το Super 8 μπορεί να χαθεί πίσω από μπλε φίλτρα, κουνημένα-Jason-Bourne-πλάνα και πολλές, μα πάρα πολλές, μα πάααααρα πολλές λάμψεις. Σοβαρά, τι έχουνε πάθει όλοι με αυτή τη μαλακία; Κάποτε μια λάμψη στο φακό ήταν αρκετός λόγος για να απολύσεις τον οπερατέρ. Πλέον τις χρησιμοποιούν λες και είναι πιτσιρικάδες που μόλις αγόρασαν το Adobe After Effects!

Πέρα από τα "γραφικά" όμως, το Captain America είναι πάνω απ' όλα geek movie. Και ένα geek movie πρέπει να σέβεται το αντικείμενό του, χωρίς ταυτόχρονα να γλείφει τις κωλοτρυπίδες των fanboys. Όταν το εισιτήριό μου έγραφε "Transformers", περίμενα να δω γαμημένα Transformers. Δεν ήθελα να μάθω ούτε πόσο γαμάει ο Αμερικανικός Στρατός, ούτε πώς θα λύσει τα σχεσιακά του ένας 18χρονος πρόωρος εκσπερματιστής, λες και βλέπω Dawson's Creek με ρομπότ για φόντο! Για άλλη μια φορά, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους:

Μάχη στο CAPTAIN AMERICA: Ο ήρωας ποζάρει φάτσα-κάρτα κι από πίσω γαμιέται ο Δίας.

Μάχη στα TRANSFORMERS: Τα ρομπότ είναι κομπάρσοι στην ίδια τους την ταινία.

Όταν περνάς από το σκίτσο στο φιλμ και μεταφέρεις ένα κόμικ/καρτούν στη μεγάλη οθόνη, λογικό είναι να δείχνεις λίγο παραπάνω την ανθρώπινη πλευρά των γεγονότων, δε λέω. Αλλά μην ξεχνάς ότι έχεις να κάνεις με σούπερ-ήρωες. ΣΟΥΠΕΡ! Ο ρεαλισμός και η "βρωμιά" έχουν τα όριά τους. Και μια και θίξαμε τον ρεαλισμό...

Τρίτον:

ΕΝΑΣ BATMAN ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ

Έχω σιχαθεί κάθε φορά που βγαίνω από προβολή κομιξο-ταινίας να ακούω από παντού "Πωωωω... Τι παραμυθάκι είδαμε πάλι; Ο Batman ήταν πολύ πιο ρεαλιστικός". Ο ΒΑΤΜΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΤΜΑΝ ΗΛΙΘΙΕ! Δεν έχει σούπερ δυνάμεις! That's the point!!! Όλο το κόμικ περιστρέφεται γύρω από αυτό, πόσο μάλλον οι ταινίες. Από τότε που βγήκε το Batman Begins έχει γίνει άγραφος κανόνας ότι οι ταινίες Marvel και DC πρέπει να είναι σκοτεινές και ρεαλιστικές. Ο Batman είναι ψυχωτικός που κουβαλάει παιδικά τραύματα κι ο Iron Man είναι νάρκισσος σε κρίση μέσης ηλικίας. ΟΚ. Ο Captain America είναι απλά ένα καλό παιδί. Πειράζει δηλαδή να έχουμε ΚΑΙ τέτοιους ήρωες;

Το ίδιο ισχύει για τους κακούς. Όταν ο ιδεαλιστής εισαγγελέας Harvey Dent πέφτει θύμα προδοσίας από το ίδιο το σύστημα που είχε ορκιστεί να υπερασπίζεται, μετατρέπεται στον Twoface, ένα κυνικό τέρας με καμμένη μούρη και πλήρως διαστρεβλωμένη άποψη για το τι εστί δικαιοσύνη. Γαμάτη εξέλιξη χαρακτήρα, πεμπτουσιακός τραγικός ήρωας και άλλα τέτοια. Ο Red Skull απ' την άλλη, αντλεί τις δυνάμεις του από τα πνεύματα της Βαλχάλα και είναι τόσο κακός, που τον διώξανε απ' τους Ναζί γιατί ήταν υπερβολικά κακός!

HAIL FUCKING HYDRA!

Αυτοί οι Ναζί ρε γαμώτο... Απολυταρχία, πόλεμοι, γενοκτονίες, αλλά οι πούστηδες ήξεραν να σχεδιάζουν στολές. Ακόμα και όταν τις φοράει το καραφλό ξώγαμο του Hellboy και του Michael Jackson. Όπα! Too soon?

Έχω μια θεωρία για την κρίση "σκοτεινίλας" που μαστίζει αυτές τις ταινίες. Το κοινό τους είναι τα παιδιά των 80s και 90s που διάβαζαν τις περιπέτειες του Superman και του Iron Man και δεν έβλεπαν την ώρα να προχωρήσει η τεχνολογία για να δουν τους αγαπημένους τους ήρωες στη μεγάλη οθόνη. Η τεχνολογία προχώρησε, αλλά τα παιδιά στο μεταξύ έγιναν 30 χρονών γάιδαροι και τώρα νιώθουν λίγο άβολα να παραδεχτούν ότι γουστάρουν τέτοιες ταινίες. Η λύση: σκοτεινές, σοβαρές, ρεαλιστικές superhero movies. Το τέλειο ξεκάρφωμα! Ας λέμε στις γκόμενες ότι γουστάρουμε το Watchmen γιατί έχει βάθος και ότι απορρίπτουμε το Captain America ως κιτσαριό.

Εγώ απ' την άλλη ξέρετε τι θεωρώ κιτσαριό; Όταν στο Dark Knight ο Harvey Dent και ο Commissioner Gordon πιάνουν μια υπερβολικά """ρεαλιστική""" συζήτηση για το πώς θα ρίξουν τη Μαφία. Και ξαφνικά, εκεί που νομίζω ότι βλέπω τον Πληροφοριοδότη του Scorcese, σκάει μύτη ένας τύπος ντυμένος νυχτερίδα και αρχίζει να συζητάει το ίδιο """ρεαλιστικά""" με αυτούς!

LAAAAAAAAME !

Δεν λέω ότι το Captain America είναι καλύτερο από το Dark Knight. Αλίμονο! Ούτε καν το αγγίζει. Απλά λέω ότι όσον αφορά τα superhero movies, ο ρεαλισμός δεν χρειάζεται να είναι μονόδρομος. Μην ξεχνάμε ότι πριν βγει το Dark Knight, η μέχρι τότε καλύτερη ταινία Batman περιλάμβανε αυτό:

ΚΑΙ ΓΑΜΟΥΣΕ!

Sucker Punch: Τζάμπα το μουνί

Δείτε λίγο τους παρακάτω κύριους:

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στα γυρίσματα του The Empire Strikes Back, μακράν το κορυφαίο επεισόδιο Star Wars και μια από τις καλύτερες περιπέτειες επιστημονικής φαντασίας που έχω δει ποτέ μου. Στη μέση είναι ο George Lucas προφανώς, αριστερά ο σκηνοθέτης Irvin Kershner και δεξιά ο σεναριογράφος Lawrence Kasdan. Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί με τον Zach Snyder και το Sucker Punch γενικότερα; Άμεσα, καμία απολύτως, αλλά υπομονή. Θα φτάσω κι εκεί.

Ο Lucas, όπως και ο Snyder, είναι αυτό που λέμε "οπτικός" σκηνοθέτης. Είναι καλός στο να παίρνει φανταστικούς κόσμους και μέσα τους να κατασκευάζει περίπλοκες και πανέμορφες σκηνές με ξύλο, εκρήξεις, σπαθιά και διαστημόπλοια. Όταν όμως πρέπει να ασχοληθεί με τη διάρθρωση της πλοκής, την συνοχή του σεναρίου και τις διαπροσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών, έχουμε πρόβλημα. Δεν το 'χει ο άνθρωπος! Στην παλιά τριλογία, το στούντιο το πήρε χαμπάρι έγκαιρα και προσέλαβε τους Kershner, Kasdan και Brackett για αυτή τη δουλειά, αλλά στη νέα τριλογία, ο Lucas έγραψε όλη τη Γη στο παπάρι του και αποφάσισε να πάρει πάνω του το στόρι, το σενάριο και τη σκηνοθεσία των Επεισοδίων 1, 2 και 3. Και φυσικά, όταν ένας "οπτικός" σκηνοθέτης αναλαμβάνει τα παραπάνω χωρίς βοήθεια απ' έξω, καταλήγουμε σε...

ΑΥΤΟ,

ΑΥΤΟ,

ΑΥΤΟ,

ΑΥΤΟ,

ΚΙ ΑΥΤΟ.

Το Sucker Punch αφορά μια ορφανή, καταφρονεμένη μίζερη και πολυβασανισμένη χωριατοπούλα (με βλεφαρίδα κάγκελο βέβαια), που κλείνεται σε τρελλάδικο υπό τις οδηγίες του αδίστακτου πατριού της. Εκεί, φαντασιώνεται ότι βρίσκεται σε ένα μπουρδέλο της Μπελ Επόκ, όπου ένας σαδιστικός και γλοιώδης νταβατζής την ταπεινώνει σε καθημερινή βάση. Γιατί φαντασιώνεται όλα αυτά; Μα φυσικά για να ξεφύγει από την άθλια καθημερινότητα του τρελλάδικου!

Το κόνσεπτ των σκηνών δράσης έχει να κάνει με μια απόδραση απ' το μπουρδέλο που σχεδιάζει η πρωταγωνίστρια σε συνεργασία με κάτι άλλες πουτάνες. Κάθε φορά που χρειάζονται να ψειρίσουν ένα αντικείμενο που θα τις βοηθήσει (χάρτης, αντικλείδι, μαχαίρι κλπ) και να το προσθέσουν στο inventory, βάζουν την αρχι-πουτάνα να κάνει έναν σούπερ αισθησιακό χορό που και καλά αποσπά την προσοχή όλων. Μόλις ξεκινήσει ο χορός, η κάμερα ζουμάρει στη βλεφαρίδα-κάγκελο και μεταφερόμαστε στην εκάστοτε φανταστική σκηνή μάχης.

Αν το παραπάνω framing device σας φαίνεται πρωτότυπο, εύχομαι καλό ψόφο σε κάθε κύτταρό σας ξεχωριστά, διότι είναι για τον πούτσο! Θυμάστε κάτι παλιές περιπέτειες 80s - early 90s, που στο τέλος κάποιος πυροβολάει τον πρωταγωνιστή και ο πρωταγωνιστής πεθαίνει, αλλά μετά τον έδειχνε να ξυπνάει, οπότε όλα ήταν τελικά ένα όνειρο ή μια εικονική εξομοίωση και ό,τι έγινε στην ταινία έχανε αυτομάτως την αξία του; Ε, βάλε αυτό επί τέσσερα και έχεις τη δομή του Sucker Punch. Εκεί που πάει να πάρει μπρος με λίγη δράση, τελειώνει ο εκάστοτε χορός, επιστρέφουμε στο μπουρδέλο της Μπελ Επόκ και ξανάααα φρένο η ταινία!


Η θεματολογία και η αισθητική των σκηνών δράσης είναι εξίσου τσάτρα-πάτρα, αν όχι περισσότερο. Έχουμε πέντε γκόμενες με μίνια που κυκλοφορούν με ένα ρετρό βομβαρδιστικό τύπου Memphis Belle κραδαίνοντας πολυβόλα, C4 και κατάνες να τα βάζουν με Ορκ, ρομπότ, δράκους, γιγαντιαίους σαμουράι και έναν ατμοκίνητο ζόμπι Κάιζερ. Χέσε ψηλά κι αγνάντευε! Ο Snyder πήρε όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσε από anime, videogames, burlesque, pin-up, sci-fi, steam-punk και fantasy, τα έχωσε όλα μέσα σε μια καραμπίνα και πάτησε τη σκανδάλη! 


Σκηνοθέτα! Δεν είμαστε όλοι otaku! Ούτε πρωτοετίνες στην Ίντριγκα για να ψαρώνουμε με το "Sweet Dreams", το "Where is my mind" και τις κενές ψευτογκοθοαμπελοφιλοσοφίες όπως αυτή στο τέλος:

  
Αν νομίζεις ότι είσαι τόσο μάγκας και μπορείς να χωρέσεις όλα τα παραπάνω σε ένα έργο, φρόντισε τουλάχιστον να έχει μια στοιχειώδη δομή. Πλήρωσα να δω ταινία, όχι δίωρο επεισόδιο Family Guy!

Game Reviews Part 2

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!

Αυτή είναι η συνέχεια του πρόσφατου παιχνιδο-άρθρου και εξακολουθεί να απευθύνεται σε videogame nerds ΜΟΝΟ! Όσοι απ' τους αναγνώστες χρειάζονται Wikipedia για να μου πουν ποια είναι η Sarrah Kerrigan, άιντε να tagάρετε τον εαυτό σας σε φωτό του Facebook για να περάσει η ώρα. Ξεκουμπιδιέν.

Batman Arkham Asylum
Ώρες-ώρες δεν καταλαβαίνω τους σούπερ-ήρωες. Ανακαλύπτεις ότι μπορείς να σκαρφαλώνεις σε κτίρια ή να κινείσαι με υπερηχητικές ταχύτητες ή να πετάς λέιζερ απ' τα μάτια και η πρώτη εφαρμογή που σου 'ρχρεται στο μυαλό είναι να φορέσεις κολάν και να πολεμήσεις το έγκλημα; Παράδοξο. Πόσο μάλλον όταν είσαι ο Batman, που οι μόνες σούπερ δυνάμεις που έχεις είναι τα φράγκα του μπαμπά και μια αβάσιμη αίσθηση ανωτερότητας. ΟΚ, οι γονείς σου δολοφονήθηκαν όταν ήσουν σε τρυφερή ηλικία κι αυτό σου έδωσε τα απαραίτητα παιδικά τραύματα και το κίνητρο να πατάξεις την εγκληματικότητα και μπλα-μπλα-μπλα, αλλά και πάλι. Είσαι πλουσιόπαιδο. Με τόσα λεφτά προσλαμβάνεις έναν hitman να βγάλει απ' τη μέση τον δολοφόνο των γονιών σου, δίνεις μια γενναία δωρεά στο FBI, Gotham Division για να καθαρίσουν οι δρόμοι και ξοδεύεις τα ρέστα σε ψυχοθεραπεία, μεσκαλίνη και τσιμπούκια από την Τζούλια Αλεξανδράτου μέχρι να φύγει ο πόνος.

Aaaaanyway, ανεξάρτητα από το backstory του μασκοφόρου ήρωα, το Batman Arkham Asylum είναι το μόνο φετεινό παιχνίδι που ανταποκρίθηκε 100% στη φανφάρα που το συνόδευε πριν την κυκλοφορία του. Οπτικά το παιχνίδι είναι πραγματικό eye candy. Η μηχανή γραφικών Unreal βρωμάει από χιλιόμετρα, αλλά αποδίδει τέλεια την γκόθικ ατμόσφαιρα του κόμικ. Η υπόθεση, παρόλο που δεν θα συγκλονίσει την Ακαδημία Σεναριογράφων, κάνει τη δουλειά της: Ο Joker έχει καταλάβει το ντόπιο τρελάδικο και ο Batman πρέπει να το επαναφέρει σε τάξη, τουλουμιάζοντας στα μαπίδια όσο περισσότερους ανώνυμους λακέδες βρει στο διάβα του, χωρίς καν να ενδιαφερθεί αν έχουν οικογένειες που τους περιμένουν να αποφυλακιστούν ή σε ποιο στάδιο της ψυχοθεραπείας τους τυχαίνει να βρίσκονται. Άκαρδος μπάσταρδος!

Το πουλέν του Asylum είναι χωρίς συζήτηση οι μάχες σώμα με σώμα. Οι δημιουργοί έπιασαν τέλεια την ουσία του Μπατμανίστικου ξύλου. Λιτές, απέριττες, ψύχραιμες και ταυτόχρονα εξαιρετικά ευρηματικές και ΚΑΒΛΩΤΙΚΑ ΒΙΑΙΕΣ κινήσεις είναι στη διάθεσή σου με το πάτημα μόλις 2 κουμπιών. Μετά από πάρα πολύ καιρό παίζω videogame όπου πραγματικά νιώθω τον χαρακτήρα μου να ρίχνει ξύλο, αντί απλά να κουνάει τα χέρια του κοντά στη μούρη του αντιπάλου μέχρι να τον ξαπλώσει κάτω. Πάρτε μια γεύση:

Κάτι τέτοιες αναμετρήσεις έκαναν το τσουτσουνι μου να σαλιώνει στην άκρη.

Όταν αντιμετωπίζεις οπλισμένους λακέδες, το παιχνίδι μπαίνει σε stealth mode όπου κρύβεσαι στις σκιές και στα ταβάνια και καθαρίζεις τους εχθρούς σου έναν έναν στα μουλωχτά. Εδώ πρέπει να είσαι προσεκτικός. Αν δε μελετήσεις σωστά τις διαδρομές που κάνουν οι φρουροί και δεν απομονώσεις σωστά τα θύματά σου, σε παίρνει χαμπάρι όλο το δωμάτιο και γίνεσαι σουρωτήρι για ταλιατέλες. Με λίγα λόγια έχουμε δύο παιχνίδια στην τιμή του ενός. Και ξέρω ότι είμαι ο μόνος reviewer που θα πει το παρακάτω: το stealth gameplay και το action gameplay στο Arkham Asylum είναι αριστοτεχνικά δεμένα μεταξύ τους. Βραβείο πρωτουπίας, για άλλη μια φορά: ΕΓΩ!

Το μόνο "πλην" του παιχνιδιού είναι ο κλασικός ιός που έχει μολύνει το σύγχρονο gaming: TOO FUCKING EASY!!! Οι γρίφοι είναι σκέτη ντροπή, χώρια που από το πρώτο λεπτό σου παρέχεται ένα detective vision που στην ουσία στους λύνει πριν καν αρχίσεις να σκέφτεσαι. Έχω σιχαθεί τα games να με παίρνουν απ' το χεράκι λες και μόλις ξύπνησα από κώμα και δε μπορώ ούτε να κρατήσω το χειρηστήριο για 5 δευτερόλεπτα χωρίς να χεστώ απάνω μου (ή λες και είμαι γυναίκα). Ακόμα και ο πιο δύσκολος boss βγαίνει σε 2-3 προσπάθειες. Απλά περιμένεις να σου ορμήξει, την τελευταία στιγμή κάνεις στη μπάντα και αυτός κουντουλάει στα ντουβάρια λες και είναι καθυστερημένος τρόφιμος σε τρελλάδ... Εεεε, ναι. Τέλος πάντων, μετά από ανησυχητικά λίγες ώρες εύκολου gaming έφτασα στον τελικό των τελικών, ένα τέρας-Joker με γιγαντισμό.

"Ωραία!" είπα. "Εδώ είμαστε. Θα γίνει της πουτάνας"! Ανασκούμπωσα λοιπόν τα μανίκια μου και ετοιμάστηκα για μια αναμέτρηση καλού και κακού που θα έκανε την Αποκάλυψη να φαίνεται σαν αγώνας της Β' Αθηνών σε χωμάτινο γήπεδο. Τελικά όμως το μόνο που έκανε ο Super-Joker είναι να μου στέλνει λακέδες σε κύματα για να βαράω. Όχι ότι κακοπέρασα, αλλά όταν ετοιμάζεσαι να αντιμετωπίσεις έναν ψυχοπαθή αναβολιασμένο κλόουν ύψους τριών μέτρων, το τελευταίο πράγμα που θέλεις να παίξεις είναι μια beat 'em up έκδοση του Space Invaders!

Αλλά αυτά είναι μειδαμινά ελαττώματα. Το Batman Arkham Asylum στο σύνολό του είναι ένα άρτιο παιχνίδι, προσεγμένο στην εντέλεια και γυαλισμένο μέχρι να γίνει καθρέφτης. Η επιμονή στη λεπτομέρεια φαίνεται σε κάθε πτυχή. Από τις επιτηδευμένα κρύες ατάκες του Joker που ακούγονται από τα μεγάφωνα του Ασύλου, μέχρι τα unlockables που δεν είναι απλά unlockables, αλλά γρίφοι του Riddler που και καλά σκόρπισε στο χάρτη για να σε προκαλέσει. Ακόμα και το pause menu είναι δουλεμένο με μεράκι. Σε κάποια φάση ακούς από τα μεγάφωνα της κλινικής μια ανακοίνωση που παίζει σε λούπα από τα μεγαφωνα και λέει διάφορες μαλακίες μεταξύ των οποίων: "...for more information, please visit our website, ArkhamCare.com". Ε, το site ΟΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ! Ορίστε κύριοι πώς μετατρέπουμε ένα πολύ καλό παιχνίδι σε ένα άριστο παιχνίδι!

Soul Calibur 4
Είμαι οπαδός του SC από τότε που το νούμερο 1 της σειράς με χρεωκοπούσε στα arcade, κατοστάρικο-κατοστάρικο. Και ευπειθώς αναφέρω ότι το 4 ανταποκρίνεται στις προσδοκίες... ΣΧΕΔΟΝ! Το SC πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει ότι είναι παιχνίδι ξύλου με μεσαιωνικά όπλα. Αυτό θα έπρεπε να συνεπάγεται ένα μόνο πράγμα: ΑΙΜΑ!!! Είναι λίγο δύσκολο να "μπω" μες στο παιχνίδι όταν 2 τύποι με σπάθες σε μέγεθος σανίδας του σερφ πλακώνονται για μισή ώρα και δεν ανοίγει ούτε μύτη. Κατά τ' άλλα οι χαρακτήρες είναι καλοσχεδιασμένοι και αισθητά διαφορετικοί μεταξύ τους, προκαλώντας τον παίχτη να τους δοκιμάσει όλους, με φωτεινή εξαίρεση αυτό εδώ το παρτσακλό.

ΛΕΠΙΔΑ ΧΟΥΛΑ-ΧΟΥΠ; ΣΟΒΑΡΑ;

Η κίνηση είναι στρωτή και ρευστή. Το SC είναι παιχνίδι της σχολής Dead or Alive που επικεντρώνεται πιο πολύ στα περίτεχνα "κινηματογραφικά" χτυπήματα, παρά στα κοφτά combo. Οι οπαδοί του Mortal Kombat θα ξενερώσουν, αλλά οι οπαδοί του Mortal Kombat είναι πλέον 28 και 30 χρονών γαίδαροι, οπότε πρεπει να ανοίξουν λίγο τους ορίζοντές τους για ένα παιχνίδι που έχει περισσότερες από 0,0008 λαβές ανά χαρακτήρα. Ένα καλό feature του Calibur είναι το εκτενέστατο player customization, όπου μπορείς να ντύσεις τους χαρακτήρες με ό,τι πιο ηλίθιο ρούχο, καπέλο και παπούτσι μπορείς να φανταστείς. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της μάχης, η πανοπλία και τα ρούχα μπορούν να φύγουν με επανειλημμένα χτυπήματα. Το γεγονός ότι ένας ατσάλινος θώρακας και ένα μεταξένιο κιμονό θα σπάσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο είναι λίγο απογοητευτικό, αλλά μπορείς να custom-άρεις τον παίχτη σου να φοράει από κάτω φούξια κιλοτάκι, πράγμα που πάντα σου φτιάχνει τη μέρα.

Σε γενικές γραμμές το SC4 είναι ένα άρτιο beat 'em up που φαίνεται ότι σχεδιάστηκε με μεράκι. Η μόνη χοντρή μαλακία που έχω να του προσάψω είναι ο bonus χαρακτήρας που διατίθεται στο Xbox:
Yoda; YODA;;;:!:!:! Στην έκδοση Playstation έχουν τον Vader κι εμείς παίρνουμε τον Yoda;!;!; Δηλαδή οι δημιουργοί του Sc4 είδαν την τελική αναμέτρησή του με τον Christopher Lee στο Attack of The Clones και είπαν: "Ναι. Και γαμώ τις μονομαχίες. Ένα πράσινο τερατάκι-νάνος ξιφομαχεί με έναν δίμετρο γέρο. Ας αναπαράγουμε σε video-game μια απ' τις πιο γελοίες και αντικλιμακτικές στιγμές της Τριλογίας, ούτως ώστε οι απογοητευμένοι οπαδοί του Star Wars να μπορούν να τη ζουν ξανά και ξανά και ξανά". Σαδιστές!

Guitar Hero
Ας μην κοροιδευόμαστε: όλοι κάποια στιγμή στο παρελθόν πιάσαμε στα χέρια μας ένα μαρκουτσοειδές αντικείμενο και παίξαμε air guitar ακούγοντας την αγαπημένη μας μεταλιά. Προσωπικά, εγώ παντα προτιμούσα τον χάρακα "ταυ" της μεγάλης αδερφής μου. Good times... Ε, απ' ότι φαίνεται οι ΙΔΙΟΦΥΪΕΣ της Harmonix και της Activision εισάκουσαν την ομαδική προσευχή μας και έφτιαξαν ένα videogame που μας επιτρέπει να κάνουμε ακριβώς το ίδιο στα γεροντάματα, πιο καλά και πλήρως απενοχοποιημένα. Θέλω να βρω τον lead designer του G.H. και να γλείψω το καλτσο-χνούδι ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών του από ευγνωμοσύνη.

Το Guitar Hero κατατάσσεται χωρίς αμφιβολία στο λεγόμενο casual gaming. Για τους 5 ανθρώπους που δεν ξέρουν ακόμα περί τίνος πρόκειται, here goes: ακούς ένα γνωστό ποπ/ροκ/μέταλ τραγούδι την ώρα που έρχονται χρωματιστές τελείες κατά πάνω σου. Για να συνεχίσει να παίζει το τραγούδι πρέπει την κατάλληλη στιγμή να πατάς το αντίστοιχο χρώμα στο χειριστήριό σου που είναι κιθάρα ή ντραμς, ή να τραγουδάς σε φάση καραόκε στο ειδικό μικρόφωνο. Κοινώς, αν βγάλεις τον παράγοντα "ροκ μουσική", το Guitar Hero στον πυρήνα του είναι μια άσκηση εκμάθησης color matching, σαν αυτές που κάνουν οι χιμπατζήδες στα ντοκιμαντέρ. Απλά πήραν το πάνελ με τα 5 χρωματιστά κουμπιά, το αντικατέστησαν με ένα πλαστικό γιουκαλέλε και ξαφνικά έφτιαξαν ένα από τα πιο επιτυχημένα games της δεκαετίας. Όπως είπα και πριν: ΙΔΙΟΦΥΪΕΣ!!!

Το G.H. παίζεται ΣΩΣΤΑ ως εξής: χρειάζεσαι καλή ηχομόνωση, μεγάλη παρέα και ακόμα μεγαλύτερη ποσότητα αλκόολ. Σοβαροί gamers που το παίζουν και μόνοι τους στο σπίτι τους και πάνε για πόντους και τερματισμό πρέπει να εκτελούνται αμέσως. Καλό είναι στην παρέα να υπάρχει και μια ψωνάρα που θα τραγουδάει συνέχεια, αλλιώς το μικρόφωνο καταντάει αγγαρεία. Επίσης για μέγιστο effect είναι προτιμότερο η παρέα να αποτελείται από μεταλάδες που διψάνε για ροκ και γουστάρουν κοπάνημα και κλαίνε όταν οι άγγελοι αξίζει να πεθάνουν. ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ! Οι υπερβολικά πορωμένοι μεταλάδες θα σου ζητάνε συνέχεια το ίδιο κομμάτι γιατί τα άλλα "είναι φλωριές" και θα σε πεθάνουν στη γκρίνια επειδή το setlist δεν έχει καθόλου Attila Csihar και Vomitory. Από την άλλη, οι μη-μεταλάδες θα θέλουν pop και indie κομματάκια τα οποία μπορεί να είναι καλά και χρυσά και όμορφα, αλλά τους λείπει το στοιχείο ποζεριάς που θα κορυφώσει την εμπειρία. Κοινώς: Stone Roses και Sonic Youth κράτα τους για το iPod σου κωλο-hipsterά! Το Guitar Hero δε θα λάμψει μέχρι να πέσει Billy Idol και Bon Jovi!

Το μόνο που έχω να προσάψω στο G.H. είναι η τιμή. Αν θέλεις την πλήρη εμπειρία με κιθάρα drums και μικρόφωνο χρειάζεσαι 200 ευρώ. Το setlist του πρώτου παιχνιδιού θα το καταβροχθίσεις σε 1-2 βράδια. Οπότε κάθε φορά που θα θέλεις να εμπλουτίσεις το ρεπερτόριο, θα πρέπει να σκας άλλα 60-70 ευρώ για να πάρεις στην ουσία το ίδιο παιχνίδι με καμιά 40αριά νέα τραγούδια, εκ των οποίων θα παίζεις μόνο τα 10! FUCKING ΛΗΣΤΕΙΑ! Γιατί δηλαδή να μην κυκλοφορούν τα setlists σε μορφή φτηνών expansion pack, όπως γίνεται με τους Sims;

...ΝΑΙ! ΟΚ! ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΗΤΑΝ!!!

Χώρια που οι τελευταίοι τίτλοι πλησιάζουν επικίνδυνα την pop, με αποκορύφωμα το απαράδεκτο tracklist του Band Hero. Δεν καταλαβαίνω. Απ' τη στιγμή που ξέρουν ότι το target audience είναι κυρίως μεταλάδες, τι τους εμπποδίζει να επεκταθούν κι άλλο προς αυτήν την κατεύθυνση; Έχει ήδη βγει Guitar Hero Aerosmith και Guitar Hero Metallica. Ξέρω κόσμο που μετά χαράς θα τα 'σκαγε για τίτλους όπως:

Περισσότερα Game Reviews στο Part 1.

Game Reviews Part 1

DISCLAIMER! ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑCHTUNG!

Το παρόν άρθρο απευθύνεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε videogame nerds. Όσοι από σας έχετε φίλους, κανονικές ζωές ή/και Nintendo Wii θα βρείτε το άρθρο βαρετό και χωρίς νόημα. Κόφτε λάσπη και πηγαίντε να ξαναδιαβάσετε τους "Έλληνες συμμαθητές σε κατηγορίες" or something. Περιμένω...

...Έφυγαν; ΟΚ.

Πριν από λίγο καιρό χάκαρα το XBOX μου για να μπορεί να παίζει αντιγραμμένα παιχνίδια, πράγμα που αντικατοπτρίζεται τέλεια και στην πτώση των άρθρων που ποστάρω ανά μήνα. Σπατάλησα που σπατάλησα λοιπόν το χρόνο μου, ας βγει και κάτι χρήσιμο: Σας χαρίζω αυτό το bonus αρθράκι με reviews από μερικά απ' τα παιχνίδια που με κράτησαν σε αυστηρή δίαιτα Red Bull και Doritos τον τελευταίο 2μηνο.


Assassin 's Creed
Έχω να ομολογήσω ότι ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα stealth games. Σέβομαι το concept και είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν άτομα εκεί έξω που διασκεδάζουν με το να περνάνε το 90% του παιχνιδιού καθισμένοι στις σκιές ακίνητοι, περιμένοντας τους εχθρούς να πούνε "Hmmm... I must be hearing things" για να τους την πέσουν από πίσω με ένα στιλέτο, ένα σύρμα ή το χρησιμοποιημένο ταμπόν τους. Εγώ απ' την άλλη είμαι ΑΝΤΡΑ! Γαλουχήθηκα με τις αρχιδάρες του Duke Nukem και του Serious Sam και απαιτώ από τα videogames μου ένα μίνιμουμ ποσό γενοκτονίας ανά λεπτό προκειμένου να τα αγαπήσω. Η stealth τακτική μου συνίσταται στο να μπαίνω γυμνός στο αρχηγείο του κακού χέζοντας ρουκέτες και κατουρώντας λέιζερ και να αναδιακοσμώ τον χώρο με τη σπλήνα των αντιπάλων. Οπότε το γεγονός ότι έκατσα και τερμάτισα το Assassin 's Creed αποτελεί από μόνο του θαύμα.

Η υπόθεση του A.C. έχει ως εξής. Ο ήρωάς σου έχει φυλακιστεί από μια πανίσχυρη εταιρεία που κουμαντάρεται από Ναΐτες ή Μασόνους ή κάποια παρόμοια σέκτα που κάνει τον Dan Brown να ξεροχύνει τα βράδια. Προκειμένου να μάθουν τη μυστική τοποθεσία ενός μεσαιωνικού θησαυρού, σε καλωδιώνουν σε ένα κρεβάτι και με μια ειδική συσκευή αναπαράγουν ψηφιακά τις αναμνήσεις ενός πρόγονού σου που βρίσκονται αποθηκευμένες κάπου μέσα στο DNA σου.
Το παιχνίδι διαδραματίζεται επί το πλείστον στους Αγίους Τόπους του μεσαίωνα, όπου ελέγχεις τον πρόγονό σου ονόματι Altair, έναν δολοφόνο που είναι κεντρικό στέλεχος μιας μυστικής οργάνωσης δολοφόνων που μισούν τους Μασόνους και αγαπούν τη δολοφονία. Τα μέλη της σέκτας των δολοφόνων, υπό τις διαταγές ενός Count Dooku wannabe, φροντίζουν για τη σταθερότητα της περιοχής, δολοφονώντας τακτικά τους ντόπιους ηγέτες (;) και έχουν άριστες ικανότητες στο ξίφος, το στιλέτο και το παρκούρ (;;;;;). Η οργάνωση είναι τόσο μυστική, που έχει δικό της έμβλημα, δικό της dress code, δικό της κάστρο και δικιά της πόλη.
Όπως παρατηρείτε, η υπόθεση είναι για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη απ' τον Uwe Boll, αλλά μόλις την βάλεις στην άκρη και αρχίσεις να παίζεις το παιχνίδι, κακά τα ψέματα, κολλάς άσχημα. Οι μεσαιωνικές πόλεις (παρόλο που απέχουν μεταξύ τους 5 λεπτά με το άλογο) έχουν τέλεια ατμόσφαιρα και ανταγωνίζονται σε σχεδιασμό ακόμα και την Liberty City του GTA 4. Ο χειρισμός του Altair όταν κάνει παρκούρ στις ταράτσες είναι φυσικός και αέρινος, παρά την (αρχικά περίεργη) απουσία του jump button. Οι μάχες είναι λιγότερο ευρηματικές από το παρκούρ και περιορίζονται στο κλασικό "κρατάω πατημένη την άμυνα και μόλις μου επιτεθεί ο εχθρός κάνω counter και του αντικαθιστώ τη σπονδυλική στήλη με τη λεπίδα μου". Επίσης, για άλλη μια φορά ο κεντρικός ήρωας δε μπορεί να κολυμπήσει. Τι μαλακία κι αυτή! Δηλαδή έχει μάθει να βγαίνει αλώβητος μετά απ' αυτό:

αλλά δεν έχει μπει στον κόπο να μάθει ένα πρόσθιο;

Όπως και να 'χει, αυτά είναι λεπτομέρειες. Τα πραγματικά προβλήματα αρχίζουν όταν βαρεθείς το sandbox gaming και πας να κάνεις αυτό που λέει ο τίτλος: δολοφονίες. Τα ηγετικά πρόσωπα που πρέπει να σκοτώσεις σε όλο το παιχνίδι δεν ξεπερνούν καν τη δεκάδα και οι αποστολές είναι στο μεγαλύτερό τους κομμάτι καρμπόν αναπαραγωγή της πρώτης: Πας σε μια πόλη, μαζεύεις πληροφορίες πλακώνοντας στα μπουκέτα συνεργάτες του στόχου σου και κλέβοντας τα πορτοφόλια τους, βλέπεις ένα cutscene και μετά πας και σκοτώνεις τον στόχο σου για να δεις ένα άλλο cutscene επί δέκα και τέλος! Ακόμα και οι δολοφονίες καθαυτές είναι ντεκαβλέ. Μπορείς να τις κάνεις με stealth προσέγγιση, αλλά αυτό είναι 100% προαιρετικό. Εγώ τελείωσα κάθε αποστολή μπουκάροντας στο κρησφύγετο του κακού και σφάζοντας στα ίσα τους λακέδες του έναν-έναν (βλέπε πρώτη παράγραφος)! Stealth game my ass!

Το Assassin 's Creed είναι τυπικό παράδειγμα παιχνιδιού που έχει καλό concept αλλά βιαστική παραγωγή. Ξεκινάει πολλά υποσχόμενο και καταλήγει να είναι ένα φεστιβάλ επανάληψης και grind επιπέδου MMORPG. Μια συνταγή με φρέσκα και νόστιμα υλικά που γαμήθηκε στην εκτέλεση από διαγωνιζόμενο του "Love Bites". Πραγματικά, κρίμα.


Skate 2
Το Skate 2 το δανείστηκα από έναν γνωστό μου με το πρόσχημα ότι πάντα ήμουνα πωρωμένος με τη σειρά Tony Hawk. "Φίλε αυτό δεν είναι arcade μαλακιούλα. Είναι ρεαλιστικό και HARDCORE!", μου είπε. Κοινώς, η σειρά Tony Hawk είναι για ρεμπεσκέδες που βαριούνται να κάνουν αληθινό σκέιτ, ενώ η σειρά Skate είναι για HARDCORE ρεμπεσκέδες που βαριούνται να κάνουν αληθινό σκέιτ. Δυστυχώς το παιχνίδι έχει πάρει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά, πράγμα που φαίνεται και στο ελεεινά δύσκολο gameplay. Το ένα κουμπί ζμπρώχνει τη σανίδα, ο ένας μοχλός μετακινεί το βάρος σου, ο άλλος κάνει άλμα, η δεξιά σκανδάλη κουνάει το δεξί πόδι, η αριστερή σκανδάλη το αριστερό, το άλλο κουμπί κάνει grind, το άλλο κουμπί ελέγχει τους χτύπους της καρδιάς σου κλπ κλπ κλπ. Ταυτόχρονα, τα objectives του παιχνιδιού είναι σαν να σχεδιάστηκαν από Ναζί επιστήμονες για να εφαρμοστούν σε ανθρώπινα πειράματα στο Νταχάου. Αν κουνήσεις το μοχλό μια τρίχα δεξιά η αριστερά από εκεί που πρέπει να είναι, θα μαζεύεις μυελό οστών απ' το οδόστρωμα πριν προλάβεις να πεις "kickflip".
Ο χαρακτήρας σου είναι ένας σκεϊτάς που μόλις βγήκε απ' τη φυλακή (ναι, κι εγώ γέλασα όταν το πρωτοάκουσα) και επιστρέφει στους δρόμους για να σκεϊτάρει ξανά, αψηφώντας το μακρύ και σκληρό... χέρι του νόμου. Ναι, ΟΚ, η κουλτούρα του σκέιτ ξεκίνησε ως πανκ και υπόγεια και ασυμβίβαστη στα 70s και 80s, αλλά τη σήμερον ημέρα που το παρδαλό πουκάμισο στα Frozen Wave είναι ακριβότερο από ένα αντίστοιχο Armani, η φούσκα έχει σκάσει. Γενικά το Skate 2 υστερεί από όλα τα Tony Hawk στον τομέα καθαρής και ανέμελης διασκέδασης, που στην τελική είναι ο λόγος που αγοράζουμε videogames. Σε κάνει να νιώθεις αποτυχημένος κάθε 20 δευτερόλεπτα κι αυτό είναι δουλειά του πατέρα μου, όχι της κονσόλας μου! Δε με χαλάει ένα δύσκολο παιχνίδι. Αλλά το Skate την έχει δει ρεαλιστικός εξομοιωτής για ένα σπορ που στην ουσία δεν έχει νόημα να εξομοιωθεί ρεαλιστικά. Αν ήθελα να ζήσω την απογοήτευση της συνεχόμενης προσπάθειας χωρίς καθόλου ανταμοιβή, θα πήγαινα να κάνω πραγματικό σκέιτ παρέα με τον σπυριάρη τον Unfakme στο Σύνταγμα.


Mortal Kombat vs DC
Ας είμαστε ρεαλιστές για λίγο: Ο μόνος λόγος που αγοράζουμε Mortal Kombat από το 2000 και μετά είναι το splatter. Τα γραφικά είναι Β διαλογής και οι χαρακτήρες, παρόλο που ξεπερνούν τους 88.000, καταφέρνουν να φαίνονται στα μάτια μου σαν κλώνοι με πάνω-κάτω τις ίδιες κινήσεις (ειδικά αυτό με τις λαβές που είναι όλες ένα απλό πέταγμα... WTF;). Το ΜΚ πάντα μου έδινε την εντύπωση ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από τις 2D ρίζες του. Όταν διατηρείς τα τεράστια άλματα με αεροκλωτσιές, τα αυστηρά συγκεκριμένα combo, και ταυτόχρονα έχεις κάνει σχεδόν αδύνατη τη side to side αποφυγή χτυπημάτων, τότε ανήκεις σε άλλη δεκαετία.

Το καινούργιο Motral Kombat vs DC έκανε μεγάλο τζόγο και έχασε. Αντί να επικεντρωθεί σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, τη σκατένια, ανώμαλη βία, ακολούθησε άλλη τακτική. Προσπαθώντας να αυξήσει τις πωλήσεις του στον σημερινό politically correct κόσμο που κυβερνάνε οι τρεντο-μαμάδες με τα SUV στο Χαλάνδρι, αποφασίζει να κατεβάσει το ηλικιακό rating του από "άνω των 18" που ήταν συνήθως. Και αρχίζει η καταστροφή. Το αίμα περιορίζεται σε μερικά σταγονίδια ανά μπουκέτο τα οποία εξαφανίζονται πριν καν φτάσουν στο πάτωμα! Τα πολυαγαπημένα stage fatalities, όπου πετούσες τον αντίπαλο σε καρφιά, οξύ, λάβα και διάφορες heavy duty εργαλειομηχανές για να σταματήσει να αναπνέει με τον πιο ευρηματικό τρόπο, καταργήθηκαν! Στη θέση τους έχουν μπει κάτι ημι-ξενέρωτες "αερομαχίες" όπου πρέπει να counter-άρεις τα χτυπήματα του αντιπάλου συγχρονίζοντας τα κουμπιά σου με αυτά που βλέπεις στην οθόνη. Αν ήθελα ρε πεταμένοι να συγχρονίζω κουμπιά, θα έπαιζα Guitar Hero!

Το μόνο που αξίζει είναι τα εφφέ ζημιάς στα ρούχα και το πρόσωπο του παίχτη όσο κυλάει η μάχη. Όταν είδα τον Σούπερμαν με σκισμένα ρούχα, πρησμένη μούρη και μαυρισμένα μάτια, ένα μέρος της καρδιάς μου φτερούγισε. Βλάκα σκατόφλωρε Σούπερμαν! Σταμάτα να επινοείς καινούργιες δυνάμεις κάθε 3 λεπτά, γαμώ τη χωρίστρα σου! Κατά τ' άλλα η παρουσία των χαρακτήρων της DC ανταγωνίζεται το διαζύγιο της Μενεγάκη και το καινούργιο μούσι του Brad Pitt για το βραβείο αδιαφορίας μου. Ο χειρισμός είναι πιο ξερός, αρτηριοσκληρωτικός και Μορταλκομπατίστικος από ποτέ και πλέον οι παίχτες εκτός από την ίδια λαβή, μοιράζονται και ίδιες μπουνιές, ίδιες κλωτσιές και ίδιο άπερκατ. Είναι σαν να μάχονται δύο κλώνοι με διαφορετικά κολάν. Για να μη μιλήσω για τα Fatality! Πιο νερωμένες, PG-13 αηδίες δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Ετοιμαστείτε να κοιμηθείτε:

Κοίτα πώς κατάντησε το ένδοξο fatality. Η παρουσίαση power point ενός Γερμανού λογιστή για τη χρηματοδότηση ενός μπεζ Volvo, πιο ενδιαφέρουσα μου ακούγεται! ΑΙΜΑ, ΜΑΛΑΚΕΣ!!! Θέλουμε αίμα, κεφάλια και σωθικά να σκορπίζονται σ' όλη τη Δημιουργία! Γι' αυτό και μόνο γι' αυτό αγοράζουμε το κωλο-παίχνιδό σας! Χαμπαριάστε!


Περισσότερα Game Reviews στο Part 2.


Credits: Μάριος για το χακάρισμα της κονσόλας. Cheers man!

District FUCKING nine!

Πριν από 5 χρόνια, ένας ταλαντούχος ερασιτέχνης σκηνοθετης-animator ονόματι Neil Blombkamp έβγαλε ένα προτζεκτάκι μικρού μήκους με τίτλο "Alive In Joburg". Το κλιπ κέντρισε το ενδιαφέρον του Peter Jackson που προώθησε τον νεαρό σκηνοθέτη να αναλάβει μια ταινία για το Halo, το πιο ΒΑΡΕΤΟ first person shooter που είχα την ατυχία να παίξω σε display του Πλαισίου πριν πέσω σε ναρκοληπτικό σοκ για 3 μήνες. Δόξα το Θεό, το Halo movie ναυάγησε. Αντ' αυτού ο Jackson προτίμησε να δώσει δημιουργική ελευθερία στον Blompkamp να επεκτείνει το "Joburg" σε κανονικού μήκους ταινία. Και έτσι προέκυψε το District Nine, η καλύτερη ταινία που θα δείτε φέτος.

ΝΑΙ, ΣΩΣΤΑ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ: Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ!

Το concept έχει ως εξής. Ένα τεράστιο εξωγήινο σκάφος έρχεται στη Γη και ακινητοποιείται πάνω από το Γιοχάνεσμπουργκ για 2 δεκαετίες. Οι 1 εκατομμύριο περίπου εξωγήινοι που βρίσκονται μέσα είναι κάτι σαν "γαλαξιακοί" πρόσφυγες που, όπως όλα δείχνουν, έκαναν στάση ανάγκης στον πλανήτη μας. Εμείς φυσικά τους βγάζουμε απ' το σκάφος και τους δείχνουμε τι εστί "ανθρώπινη φιλοξενία": Τους πετάμε σε ένα γκέτο (την District 9) σαν τα ζώα, όπου κατοικούν υπό άθλιες συνθήκες και υπό την φύλαξη μιας αδίστακτης ιδιωτικής στρατιωτικής φίρμας. Όλοι οι ντόπιοι, λευκοί και μαύροι, θέλουν οι να φύγουν οι εξωγήινοι από το Γιοχάνεσμπουργκ και να μεταφερθούν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας γλοιώδης ρατσίσταρος (προς τους εξωγήινους πάντα) προϊστάμενος της εταιρείας φύλαξης του γκέτο. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης επιχείρησης να μετακινηθούν οι εξωγήινοι στο στρατόπεδο, κάνει έφοδο σε μια από τις τρώγλες και ανακαλύπτει...

Αυτά παιδιά. Δε θα πω τίποτε άλλο, αρκετά σας χάλασα από το εργάκι. Πηγαίντε να το δείτε ΣΗΜΕΡΑ! Η ταινία γαμάει πατούρια! Ισορροπεί τέλεια την καταιγιστική δράση, την ωμή βία, τους προσιτούς και ανθρώπινους χαρακτήρες και τα άψογα εφέ με ένα κοινωνικό υπόβαθρο εμφανές, αλλά δυνατό. Είχα τη σπάνια ευκαιρία να δω φαντάρους που ανατινάζονται από εξωγήινα ρομπότ και συγκινητικούς παραλληλισμούς με το Απαρτχάιντ και το Ολοκαύτωμα ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ!

Θυμάμαι όταν έθαβα το Star Trek και το Transformers 2, μερικοί από σας εντός και εκτός blog είχατε την εξής ανταπόκριση: "Χέσε μας ρε Mikeius! Ταινία με νταπαντούπα πας να δεις. Όταν μπαίνεις στο σινεμά, πρέπει να αφήνεις το μυαλό σου στην πόρτα και απλά να διασκεδάζεις. Δε γίνεται να περιμένεις μια ταινία να έχει εξωγήινους, μπιστολίδια, εφέ, ρομπότ, εκρήξεις, διαμελισμούς πτωμάτων ΚΑΙ να σε συγκινεί κιόλας με ταύτιση στα πρόσωπα και το μήνυμά της!". Ξέρετε τι απαντάω εγώ;

Mια ταινία με καλύτερα ρομπότ από το Transformers, καλύτερη δράση από το Star Trek, περισσότερη βία από το Terminator και καλύτερα εφέ κι απ' τις τρεις. ΟΚ, μπορεί ενίοτε τα διαστημόπλοια να μη φαίνονται 100% ρεαλιστικά. Αλλά όταν ένας C.G.I. εξωγήινος με πλοκάμια για στόμα, που επικοινωνεί με "κλικ" και "γκρου-γκρου" έχει καλύτερη ερμηνεία απ' ότι όλοι οι άνθρωποι του Transformers μαζί, τότε ξέρεις ότι οι εφετζήδες δούλεψαν με μεράκι. Βλέπε και μάθαινε Michael Bay! Όταν χτίζεις ενδιαφέροντες χαρακτήρες για τους οποίους μας καίγεται καρφί, μια σκηνή δράσης αποκτά πολύ μεγαλύτερη αξία. Είμαι ο μόνος που το θυμάται αυτό; Δε θέλουμε 80 εκρήξεις και 100.000 τροχιοδεικτικές σφαίρες να λάμπουν ανά δευτερόλεπτο. Θέλουμε ΝΑ ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΡΙΧΝΟΥΝ Ή ΤΙΣ ΤΡΩΝΕ! Και μη νομίζετε ότι το District Nine θυσιάζει μέρος του θεάματος για να το πετύχει. Μιλάμε για 100% χάρντκορ, "άνω των 18", σφιχτοδεμένη δράση, με βρωμιά και αίμα και λάσπη και ανθρώπινα μέλη να σκορπίζονται σαν κομφετί στο Πατρινό καρναβάλι της βίας!

Φίλε αναγνώστη, γκρεμοτσακίσου και πήγαινε δες την. Μην την κατεβάσεις σε γαμο-torrent ή γαμο-rapidshare. Άνθρωποι δούλεψαν υπερωρίες για να βγει επιτέλους μια αξιοπρεπής ταινία επιστημονικής φαντασίας. Βάλε το χέρι στην τσέπη και σκάστους τα! TRUST ME.

Το ξέρω, φτάνουμε στο τέλος του άρθρου και ακόμα δεν έχει σκάσει το χειλάκι σας. Τέτοιες ταινίες κάνουν κακό στο blog. Είχα ακούσει μεγάλο hype για το District Nine, οπότε μπήκα στην αίθουσα κρατώντας μικρό καλάθι και μεγάλο φτυάρι. Θα μπορούσα τώρα να σας γλυκαίνω με κλασικό εξυπνακίστικο τρολλάρισμα, υπερβολικές παρομοιώσεις, αναφορές σε νοσταλγικό καλτ και ευρηματικές χρήσεις για ανθρώπινα κόπρανα. Αλλά δυστυχώς και ευτυχώς, αυτή τη φορά I 've got NOTHING. Κύριε Blombkamp, συγχαρητήρια. Με βουλώσατε!

Και μια και το 'πα, κάτσε να εκπληρώσω τις απαιτήσεις του συμβολαίου μου.

Εεεε...

- Είσαι πιο απογοήτευση κι από βίντεο της Cytheria που γαμίεται 3 ώρες χωρίς να χύνει σταγόνα.

- Φάε το κατακάθι από φιλτραρισμένο νερό κλύσματος.

- Πιφ και Ηρακλής.

Transformers 2: Μαλακία με τα 2 χέρια!

Μετά από την πατάτα του πρώτου Transformers, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου να δω το σίκουελ στο σπίτι μου. Ούτε νοικιασμένο, ούτε κατεβασμένο, αλλά στην τηλεόραση, καμιά Κυριακή στον ΑΝΤ1 μετά από 2-3 χρόνια. Αλλά η φωνούλα του visual effects nerd που έχω από μικρός στο κεφάλι μου ξαναχτύπησε: "Αυτή η ταινία θα αξίζει μόνο για τη δράση και τα εφφέ. Αν τη δεις σε τηλεόραση, απλά θα αυτοκτονήσεις". Πήρα λοιπόν το φίλο Χάρη και την είδαμεεε.

Εν ολίγοις, ο Σαμ Γουίτγουικι από την πρώτη ταινία ("ο ΠΟΙΟΣ;;;" Ναι, ξέρω, όλοι οι χαρακτήρες από την πρώτη ταινία σας έμειναν αξέχαστοι) πάει στο κολέγιο. Εκεί, περικυκλωμένος από ΜΟΝΟ ΛΕΠΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥΝΙΑ, δηλαδή από μέσους Αμερικανούς όπως όλοι ξέρουμε, προσπαθεί να ζήσει μια κανονική ζωή. Αλλά χωρίς να το γνωρίζει, έχει τη μυστική τοποθεσία ενός αρχαίου υπερ-όπλου που τόσο οι Autobots, όσο και οι Decepticons θέλουν να ΜΠΛΑΑΑΑ ΜΠΛΑΑΑ ΜΠΛΑΑΑ... ίδια υπόθεση με το 1, δε μας νοιάζει, τελειώνετε με τον μαλακοκάβλη, θέλουμε να δούμε ρομπότ να ανατινάζουν πράγματα.

Από αυτή τη σκοπιά, η ταινία ξεκινάει πολλά υποσχόμενη. Οι Autobots συνεργάζονται με ανθρώπους και καταστρέφουν διάφορα Decepticons που τους ξέφυγαν απ' την πρώτη ταινία, σε μια άκρως απόρρητη μονάδα του στρατού. Μάλιστα, η ύπαρξη και μόνο των Autobots είναι τόσο απόρρητη, που ο Σαμ δε μπορεί καν να τους αναφέρει στο κινητό και... ΟΠΑ ΟΠΑ! ΠΙΣΩ! Στην πρώτη ταινία τα Transformers κατέστρεψαν ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΟΛΗ! Πώς ακριβώς συγκάλυψε η κυβέρνηση κάτι τέτοιο; Σκότωσαν τους επιζώντες και έσβησαν τη μνήμη όλων των υπόλοιπων που είδαν τη μάχη στα τοπικά κανάλια; ΟΚ, μια τρυπούλα στο σενάριο είναι, ας το προσπεράσουμε.

Σκηνή 2, οικία Γουίτγουικι: Τα κουζινικά του Σαμ μεταμορφώνονται και αρχίζουν να κάνουν άνω κάτω το σπίτι του. Μπράβο Michael Bay! Βρήκες τι έλειπε από ταινία Transformers: μια κωμική παραπομπή στα Gremlins!

Τα παπαρομπότ δε σταματούν όμως εδώ. Οι Autobots έχουν νέους χαρακτήρες, μεταξύ των οποίων και 2 δίδυμα ρομπότ που μιλάνε με μια τόσο κλισέ nigga προφορά, που θα τους κέρδιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Rush Hour 4 δίπλα στον Τζάκι Τσαν. Το μόνο που τους λείπει είναι χρυσά δόντια...

Ακολουθεί ένα άχρηστο 45λεπτο όπου ο Σαμ παίζει με το πουλί του στο κολέγιο και η γκόμενά του υιοθετεί για κατοικίδιο ένα μίνι Decepticon με τη φωνή του Speedy Gonzales. Η ταινία γίνεται τόσο ηλίθια που χρειάζεται να σκοτώσουν τον Optimus Prime για να ξαναβρούμε λίγο ενδιαφέρον (Α, το ξέχασα: spoiler alert). Κι εκεί που νομίζουμε ότι το έργο πήρε μπρος και σοβάρεψε, ΤΣΑΚ! Ένα ρομπότ-γέρος κλάνει και χέζει ένα αλεξίπτωτο, ο Speedy Gonzales-bot προσπαθεί να πηδήξει το πόδι της Megan Fox σα σκυλάκι, ο Devastator μας δείχνει τα αρχίδια του κι ο John Torturo την τριχωτή κωλάθρα του. LAME!

Η δράση είναι εντυπωσιακή, δε λέω. Όταν δεν έδειχνε σκηνές με ρομπότ να πλακώνονται, έψαχνα ενστικτωδώς γύρω απ' την καρέκλα μου για ένα τηλεκοντρόλ να κάνω fast forward! Αλλά δυστυχώς, οι μονομαχίες των ρομπότ παραμένουν ένα ακατανόητο, υπερφορτωμένο συνοθύλευμα γραναζιών που μπλέκουν τα μπούτια τους σε γαμημένα κοντινά πλάνα.

ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΑΣ ΠΟΥΜΕ;

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνεις Χριστό για το ποιος νικάει και ποιος χάνει αν δεν τελειώσει η μάχη. Μάλλον γι' αυτό τις έχουν ΟΛΕΣ σε αργή κίνηση. Και επιπλέον, δε γίνεται να μπω στο πνεύμα ότι το τάδε ρομπότ είναι ένας bad-ass πολεμιστής όταν πριν 2 σκηνές μου έχεις ΔΕΙΞΕΙ Τ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ ! ! !

Ο Michael Bay κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε ο George Lucas με την δεύτερη τριλογία: Να κάνει το σενάριο και τους χαρακτήρες τόσο σκατά, που όσα εφφέ και δράση κι αν πέφτουν μετά να μη σώζεται το έργο. Δεν καταλαβαίνω. Πάνοπλα εξωγήινα ρομπότ που μεταμορφώνονται σε αμάξια και αεροπλάνα και αλληλοσκοτώνονται εδώ και χιλιετίες. Η ιδέα γαμάει στρέμματα κώλων! Πώς γίνεται να την πάρεις και να καταλήξεις σε τέτοιο φεστιβάλ εμετού;

Είναι απλό: Ο Μichael Bay δεν δίνει δεκάρα για τα Transformers. Γι' αυτόν, είναι ακόμα ένας τρόπος να ανατινάζει πράγματα, όπως ήταν οι μετεωρίτες στο Armageddon ή οι έμποροι ναρκωτικών στο Bad Boys. Δεν αναπτύσει το χαρακτήρα κανενός από τα ρομπότ, αλλά επιλέγει να ασχοληθεί με το Σια Λε Μπούφο, τους ηλίθιους γονείς του και την πουτάνα γκόμενά του. Διηγείται την ιστορία του Σαμ Γουίτγουικι, όχι του Optimus Prime και του Megatron. Κι εγώ δεν πλήρωσα 8 ευρώ για να δω τον Σαμ Γουίτγουικι! Ο Σαμ Γουίτγουικι μπορεί να πα να γαμηθεί με ένα βουβάλι μολυσμένο με AIDS! Και ο Michael Bay μαζί του!

Συνέχεια στο βιασμό της παιδικής μας ηλικίας έχει η ταινία G.I. JOE. Τολμώ να μαντέψω πώς θα είναι;

Χαζο-ταινίες που ΓΑΜΑΝΕ!

Πέρα από ερμηνείες, εφφέ, σενάριο και μηνύματα, μια ταινία πρέπει πάνω απ' όλα να μας ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ! Κάτι που όσο μεγαλώνουμε, τόσο το αγνοούμε και το ξεχνάμε. Ακολουθούν μερικά reviews ταινιών που πέτυχαν το ακατόρθωτο: να είναι αντικειμενικά για τον πούτσο, να θέλουμε να τις βρίσουμε και να τις μισήσουμε για τις ατέλειές τους, αλλά ταυτόχρονα, όταν τις βάζει η τηλεόραση να καθόμαστε σπίτι για να τις δούμε για 10.000.000ή φορά. Είναι οι ταινίες για τις οποίες κρύβουμε κάθε συμπάθεια όταν την πέφτουμε σε κουλτουριάρα γκόμενα, αλλά βαθιά μέσα μας τις λατρεύουμε!

- Independence Day

Στην θρυλική ταινία καταστροφής του R. Emmerich, μια πανίσχυρη αρμάδα εξωγήινων σκαφών παρκάρει σε στρατηγικά σημεία του πλανήτη μας και χρησιμοποιώντας ένα τεράστιο λέιζερ, ισοπεδώνει ολόκληρες πόλεις μέσα σε δευτερόλεπτα! Τα διαστημόπλοια είναι άτρωτα ακόμα και ενάντια σε πυρηνικές επιθέσεις χάρη σε (τι άλλο;) ένα πεδίο ισχύος που τα περιβάλλει. Πώς θα νικήσει η ανθρωπότητα έναν τόσο τρομερό αντίπαλο; Μα φυσικά, με έναν ιό! ΕΝΑΝ ΙΟ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ από Εβραίο χάκερ!!! Οι εξωγήινοι απ' ότι φαίνεται έχουν τεχνολογία αντι-βαρύτητας και ταξιδεύουν για γενιές και γενιές στο διάστημα, αλλά δεν έχουν ένα απλό anti-virus στο κεντρικό τους κομπιούτερ! Επίσης, οι πιλότοι των μαχητικών τους έχουν εξωσκελετό που τους επιτρέπει να βγαίνουν ουσιαστικά αλώβητοι από μια συντριβή 500 χμ/ώρα, αλλά τι τους βγάζει νοκ-άουτ; ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΕΤΟ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ από τον Will Smith! Η ταινία ξεχειλίζει με Αμερικάνικο πατριωτισμό από κάθε τρύπα, με κορύφωση την τελική μάχη που γίνεται 4 Ιουλίου φυσικά, όπου ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βάζει στολή πιλότου και οδηγεί ένα σμήνος F-16 στην τελική νίκη. Μια κίνηση που του εξασφάλισε την επανεκλογή και βρήκε μιμητές και στον πραγματικό κόσμο.

Τι έχω να πω για όλα αυτά τα κλισέ και τις Αμερικανίλες: ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ! Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΠΕΡΝΕΙ! Πρώτον έχει μια απ' τις καλύτερες αερομαχίες στην ιστορία του σινεμά! Η μάχη στο τέλος περιλάμβανε 100άδες σκάφη, όλα CGI (computer generated images) και απόλυτα ρεαλιστικά! Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για το 1996, όταν όλοι οι άλλοι τη βγάζανε με μακέτες και μοντελάκια σε αργή κίνηση. Δε χόρτασες καταστροφή; Η ταινία σε καλύπτει με 8 επί 10 στην εικοστή εκρήξεις, που μάλιστα μια απ' αυτές κάνει γης μαδιάμ το Λευκό Οίκο.

Αλλά αυτό που κάνει την ταινία τόσο αξέχαστη είναι η ατμόσφαιρα γηπέδου που δημιούργησε στις αίθουσες όπου προβλήθηκε. Οι εξωγήινοι μας είχαν σπάσει τόσο πολύ τον πούτσο με την αψοφαντιά τους, που όταν τους πέτυχε ο πρώτος πύραυλος με επιτυχία, όλοι στο σινεμά σηκωθήκαμε και κάναμε κωλόχερα στην οθόνη φωνάζοντας "Πάρτα μαλάκα κωλόπουστα εξωγήινε! Παρ' τ' αρχίδια μας τώρα!". Μια ταινία απλά αξέχαστη!

- Con Air

Από την πουτάνα των blockbuster Roland Emmerich, περνάμε στον μεγαλονταβά τους, Jerry fucking Bruckheimer! Ο μαιτρ της κονσερβο-δράσης πατάει πάνω στην επιτυχία του "Βράχου" και μας πλασάρει άλλη μια φορά τη μίζερη σκατόφατσα του Nicolas Cage ως action hero. Και μάλιστα σε δεύτερους ρόλους έχουμε τον John Cusac και τον Steve Buscemi, λες και ο casting director τους έβαλε στην ταινία για να κερδίσει κάποιο στοίχημα! Ο John Malcovich είναι αρκετά cool ως ο αρχι-κακός της υπόθεσης, αλλά συνέχεια το παίζει τόσο bad-ass ιδιοφυΐα που αγγίζει τα όρια του καρτούν... Ποιόν μου θυμίζει ρε γαμώτο..

Α, ΝΑΙ..!

Το bad-assery αποδεικνύεται το κύριο μοτίβο του Con Air. Η μισή ταινία δείχνει τους χαρακτήρες σε αργή κίνηση με την κάμερα να φιλμάρει από κάτω προς τα πάνω για να κεντράρει στις βαριές αρχιδάρες τους, ενώ ταυτόχρονα μια φωνή από πίσω διηγείται πόσο γαμάω είναι ο καθένας. Ακόμα κι ο Steve Buscemi φαίνεται απειλητικός μετά από τα πλάνα που του μαγειρέυουν. Τόση αργή κίνηση και πορτοκαλί ρούχα είχαμε να δούμε απ' το Baywatch. Το σενάριο είναι ελεεινό σε σημείο που θέλεις να φωνάξεις τον Ηρακλή να εκτρέψει τα νερά του Πηνειού για να καθαρίσει! Λες και κάθε φορά που χρειαζόταν ένας διάλογος, οι σεναριογράφοι είχαν ένα πίνακα γεμάτο εξυπνάδες και έβαζαν μια μαϊμού να του πετάει βελάκια για να διαλέξουν ποιες ατάκες θα μπουν. Χώρια οι εκρήξεις! Το Con Air πρέπει να κατέχει το ρεκόρ πλάνων "έκρηξη πίσω από πρωταγωνιστή".

Εκέι όμως που παρακολουθούσα αυτό το φεστιβάλ από κλισέ, νταπαντούπα και σκατένια one-liner, κάτι παράξενο συνέβη: άρχισα να διασκεδάζω. "Τι είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα;" αναρωτήθηκα. "Και γιατί δεν το ένιωσα σε "καλές" ταινίες από τον David Lynch ή τους αδεφούς Cohen;". Μια στο τόσο χρειαζόμαστε μια ταινία που απλά έχει άπειρη δράση και δεν το αρνείται, για να περάσουν καλά οι μπακουροπαρέες. Και το Con Air κάνει ακριβώς αυτο. Οι διάλογοι δεν έχουν καμία σημασία! Μπορείς να τους αντικαταστήσεις με το Wherever I May Roam σε λούπα και η ταινία δε θα χάσει τίποτα, μη σου πω θα γίνει γαμιστερότερη! Ο Bruckheimer έφτιαξε ένα έργο τόσο αρχιδίλα, που μόλις βγεις απ' το σινεμά, θέλεις να κουντουλάς κεφάλια με την παρέα σου και να κατουράς πάνω σε πράγματα για να ξέρουν ότι είναι δικά σου!

- Jackass the movie

Είναι ελεεινή. Είναι ανώριμη. Είναι κακόγουστη. Ασχολείται με χέσιμο, κάτουρο, ξερατό και σαβούρδες. Έχω δει τσόντες με λιγότερες πρωκτικές διεισδύσεις από το Jackass the movie. ΑΛΛΑ, αν είδες αυτήν την ταινία και δε γέλασες ούτε μία φορά, πρέπει να πας σε γιατρό. Συγκεκριμένα σε χειρούργο για να σου αφαιρέσει το αγγούρι απ' τον κώλο. Το ξέρω ότι άπειροι κουλτουριάρηδες κριτικοί έθαψαν την ταινία, αλλά ξέχασαν ένα βασικό κανόνα: την κωμωδία δεν την κρίνεις όπως τις άλλες ταινίες. Η βαθμολόγηση της κωμωδίας είναι μακράν η πιο ευκολη: όσο πιο πολύ γελάς, τόσο πιο πολλά αστεράκια βάζεις. Δεν έχει σημασία γιατί γελάς. Δεν εχει σημασία με ποιον και με τι γελάς. Αν πονάει η κοιλιά σου μετά, τότε ξέρεις ότι είδες καλή κωμωδία. Και όπως και να το κάνουμε, καλές οι ατάκες των Monty Pythons, έξυπνος και αστείος ο Woody Allen, αλλά ειλικρινά, μετά απο ποιά ταινία κρατάς τα πλευρά σου; Τους Μικροαπατεώνες ή το Jackass;

Από τώρα ξέρω τι θα πουν οι κομπλεξικοί για την εικόνα: (για περισσότερο ρεαλισμό, διαβάστε το παρακάτω quote με τη φωνή που έκανε ο Καλυβάτσης στο "Γιατί μπαμπά" του ΑΜΑΝ) "Καλα ρε Mikeius, είσαι αστοιχείωτος; Οι τανίες του Wes Anderson πρέπει να αντιμετωπίζονται τόσο ως κωμωδίες όσο και ως δράματα. Δε μπορείς να τη βαθμολογείς μόνο με τα μέτρα και τα σταθμά της καθαρής κωμωδίας!" Αλήθεια πουτάνας γιε; Όταν πρόκειται για ταινίες που γουστάρεις και θεωρείς ΕΣΥ ιδιαίτερες, ξαφνικά οι κανόνες αλλάζουν και πρέπει να τις κρίνουμε για αυτό που είναι, για το πώς στέκονται στο είδος τους, χωρίς γενικευμένους κανόνες και ψυχρούς αριθμούς και άλλα τέτοια. Αλλά αν δε σ' αρέσει το Jackass ή το Borat, μπορείς απλά να πεις ότι είναι μια "απαράδεκτη ταινία" και τέλος; Ε, ρούφα το τσιρλιό μου, σινεφίλ παπάρα γιατί δεν πάει έτσι! Τον επόμενο που θα πιάσω να θάβει ταινίες του χαβαλέ για να φανεί "ανώτερος", θα τον βάλω να φάει συρματόπλεγμα και μόλις χέσει την άκρη, θα τη δέσω στο κάγκελο μιας γέφυρας και θα τον πετάξω από κάτω!