Monday, May 3, 2010

TV της νιότης

Πάμε για ακόμα λίγη νοσταλγία γαμώ το κεφάλι μου! Reviews από παλιά παιδική τηλεόραση είναι το θέμα μας σήμερα. Να σημειώσω εδώ ότι σε πολλές επιλογές ακολούθησα το σκεπτικό "τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται" και προτίμησα να αφιερώσω λίγες γραμμές παραπάνω σε κρυφά διαμάντια ή και κρυφές κουράδες του τηλεοπτικού παρελθόντος. Οπότε μην απορήσετε αν μερικά φαβορί όπως Thundercats απουσιάζουν από το άρθρο. Όπως και να 'χει, απολαύστε μερικά σύντομα reviews, faeenamalaka style, από 27 παλιές εκπομπές που μου ήρθαν στο μυαλό. Ναι φίλε. ΕΙΚΟΣΙ ΕΦΤΑ!


Captain Planet
Πριν τον Al Gore, το SOS Γη και γενικά, πριν η οικολογία γίνει hipsterάδικη μόδα, υπήρχε ο Captain Planet, ο μόνος σούπερ ήρωας με χαίτη. Κεντρικοί χαρακτήρες της σειράς ήταν οι Πλανητάρχες, μια παρέα από 5 γυμνασιόπαιδα πιο πολύχρωμα κι από web banner αμερικάνικης εταιρίας.
Έχουμε τον Αμερικάνο, την Ρωσίδα, τον μαύρο, την Κινέζα και το ινδιανάκι του Αμαζονίου. Μένει ο πούστης, ο νάνος κι ο ανάπηρος, και η πολιτικά ορθή στρατιά θα είναι έτοιμη να ξεκινήσει τις ομιλίες στα γυμνάσια και τον ερμηνευτικό χορό στο Μοναστηράκι.

Οι Πλανητάρχες έκαναν οικολογικά θελήματα για την Γαία, μια MILFάρα που είχε νταλκάδες γιατί ο πλανήτης πάει απ' το κακό στο χειρότερο. Και φυσικά, όντας η παντοδύναμη Γαία, προτίμησε να κάτσει στ' αυγά της και να αναθέσει την τύχη του πλανήτη σε 5 μαλακισμένα από διαφήμιση της Benetton. Τους έδωσε 5 δαχτυλίδια με διαφορετικές δυνάμεις: Γη, φωτιά, αέρα, νερό και γκέι καρδιά. Όταν οι Πλανητάρχες τα έβρισκαν σκούρα (δηλαδή πάντα), ένωναν τα δαχτυλίδια τους και έβγαινε ένας μυώδης τύπος που ζει σε αρμονία με την φύση, γουστάρει την προστασία του πλανήτη και έχει μπλε δέρμα.

ΟΧΙ ΑΥΤΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!
Το πιο lame στοιχείο του συγκεκριμένου παιδικού με διαφορά, ήταν οι κακοί. Οι επιχειρήσεις τους ήταν σχεδιασμένες ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για να κάνουν κακό στο περιβάλλον, χωρίς καμία έγνοια για κέρδος. Θυμάμαι ένας που ήθελε να κάνει πουτάνα ένα τροπικό δάσος και ταυτόχρονα να γεμίσει με CO2 την ατμόσφαιρα και έκανε το εξής: Έχτισε ένα εργοστάσιο που αποψίλωνε τα δέντρα και τα πέταγε καπάκια σε έναν κλίβανο για να καούν. ΑΠΛΑ, ΚΑΨΕ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ!


Νιλς Χόλγκερσον

Ο Νιλς ήταν ένα φλωρο-Σκανδιναβάκι του οποίου η τύχη δεν απασχολούσε ούτε τη μάνα του. Σε κάθε επεισόδιο έπαιρνε μαζί του ένα πορτοκαλί τρωκτικό, νομίζω τον έλεγαν Κρούμελ και καβαλάγανε μια τεράστια χήνα.
Ήταν από αυτά τα απογευματινά παιδικά που έβλεπες σε αίθουσα αναμονής οδοντιατρείου και ενίσχυαν την κατάθλιψη του συννεφιασμένου απογεύματος και το ψυχοπλάκωμα του πόνου που έρχεται.


Max
Ο Max του Bara ήταν μια συλλογή από μικρά κλιπάκια που έμοιαζαν με animated εκδόση γελοιογραφίας χωρίς λόγια. Ο πρωταγωνιστής ήταν ένας ασπροφορεμένος μυτόγκας με μουστακάκι παιδεραστή, που έμπλεκε σε ημι-χιουμοριστικές καταστάσεις. Στην ουσία, ο Max ήταν ένα τέχνασμα των καναλιών για να χώνουν κάθε φορά δύο διαφημιστικά διαλείμματα αντί για ένα, αλλά δεν μας ένοιαζε. Σε εκείνες τις ηλικίες, που έπρεπε να περιμένουμε μέχρι την επόμενη Κυριακή για να ξαναδούμε παιδικά, τα 10 δευτερόλεπτα του Max ήταν μια μυτιά κοκαΐνης σε μορφή cartoon. H μουσικούλα του έχει μαρκαριστεί με πυρωμένο σίδερο στον εγκέφαλο όλων των Gen-Xers. Είστε έτοιμοι;




Βενιαμίν (Goal)

Η γιαπωνέζικη αισθητική με τα πολύχρωμα πλάνα, το γρήγορο μοντάζ και τα εφφέ που προκαλούν επιληψία, καθιστά τους Ιάπωνες μάστορες στο καρτούν, ειδικά όταν έχει να κάνει με ρομπότ, λέιζερ, νίντζα, διαστημόπλοια, ή νεαρές μαθητριούλες που βιάζονται από πλοκάμια. Το κακό είναι ότι οι Ιάπωνες έχουν την τάση να εφαρμόζουν την παραπάνω αισθητική σε όλα τα παιδικά τους, ακόμα κι αν το σενάριο αφορά λίγο πιο πεζά πράγματα, φερειπήν, μερικά πιτσιρίκια που παίζουν μπάλα.
Κι έτσι έχουμε το Βενιαμίν, μια σειρά για ένα junior πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου όλοι οι ερασιτεχνικοί αγώνες διεξάγονται στο Μαρακανά με 80.000 κόσμο, τα πιτσιρίκια κάνουν τούμπες στον αέρα αντί για ντρίπλες, η μπάλα μετά από δυνατό σουτ γίνεται μακρόστενη σαν αγγούρι και το νικητήριο γκολ μπαίνει στο τελευταίο δευτερόλεπτο πριν τη λήξη, λες και παίζουνε με μπασκετικό χρονόμετρο.


Jem
80ίλα μέχρι θανάτου! Το στόρι του Jem περιστρεφόταν γύρω από μια παρέα πουτάνες με χρώμα μαλλιών σε φάσμα ορατό μόνο μετά από βουτιά σε μπανιέρα με LSD. Οι εν λόγω πουτάνες, όταν δεν τσιμπούκωναν ναύτες για ένα τάλληρο, είχαν μια hair metal μπάντα, τις Holograms και είχαν άγρια κόντρα με μια άλλη πουτανο-hair-metal μπάντα, τις Misfits (απλή συνωνυμία).
Το μόνο που θυμάμαι από αυτό το cartoon είναι ότι εξελισσόταν στο Μαλιμπού και σε κάθε επεισόδιο, η αρχι-πουτάνα πάταγε το σκουλαρίκι-αστέρι της και μεταμόρφωνε όλο το συγκρότημα σε παλιάτσους που πετάγανε λέιζερ απ' τις κιθάρες τους. Τύφλα να 'χει ο Blackie Lawless.


Babar
Θυμάμαι ελάχιστα πράγματα απ' το συγκεκριμένο παιδικό. Ίσως επειδή μετά απ' την επιληπτική κρίση που σου προξενούσαν σειρές όπως τα SilverHawks, το Babar λειτουργούσε σαν Υπνοστεντόν. Ο πρωταγωνιστής ήταν ο Μπαμπάρ, ένας ελέφαντας με πράσινο κουστούμι και κορώνα στο κεφάλι.
Όπως βλέπετε, η βαρεμάρα και ο μπεζισμός του συγκεκριμένου cartoon χτυπάνε επίπεδα Charlie Brown. Ο Μπαμπάρ κατέχει μέχρι σήμερα το ρεκόρ για τα λιγότερο εκφραστικά μάτια στην ιστορία του σκίτσου. Γυρόφερνε στη σαβάνα με το καθυστερημένο σόι του και περνούσε ηλίθια μηνύματα περί οικογενειακής ενότητας. LAAAAAAME!


Snorks
Τώρα θα σας ανατινάξω. Τα Snorks ήταν κάτι πολύχρωμα πλασματάκια που ζούσαν στο βυθό της θάλασσας, φορούσαν σορτσάκια και κοντομάνικα και είχαν ένα καλαμάκι από φραπέ καρφωμένο στην κράνα.
Ο κύριος ρόλος τους ήταν να αντιγράφουν τα Στρουμφάκια. Θυμάμαι είχαν βγει και σε χαρτάκια Πανίνι!


Μούφα Ghostbusters
Αυτό το αίσχος προβαλλόταν για λίγο καιρό στο Mega τα μεσημέρια. Το όνομα της σειράς ήταν στεγνά Ghostbusters και το λογότυπό της ήταν ένας κύκλος με ένα φάντασμα. Περίμενες λοιπόν να ακούσεις την υπέρτατη μουσικάρα των τίτλων αρχής να σε ρωτάει στα ίσα "Who you gonna call, BIATCH???". Αμ δε!

Αντί για τον Γλίτσα, τον Ίγκυ και την υπόλοιπη παλιοπαρέα που τόσο αγαπούσες, έτρωγες στη μάπα τα ξαδέρφια τους απ' το Πακιστάν να τρέχουν δεξιά-αριστερά α-λα Σκούμπι Ντου παρέα με έναν γορίλα. Επαναλαμβάνω: ΕΝΑΣ ΓΟΡΙΛΑΣ σε cartoon με τίτλο Ghostbusters! Ήταν τόσο ντατσουνόγυφτοι, που τα όπλα που είχαν για να παγιδεύουν φαντάσματα, αντί για ακτίνες έβγαζαν κόλλα!


Πάνω ή κάτω
Από τα πρώτα τηλεπαιχνίδια του ΑΝΤ1. Δε θυμάμαι τους κανόνες. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι το παρουσίαζε ένας πορνόγερος που γύρναγε κάτι τεράστια τραπουλόχαρτα σε έναν τοίχο με glitter. Α! Θυμήθηκα και το "Με το κλειδί στο χέρι" που πήγαιναν κάτι ζευγάρια και ο Μπονάτσος τους έβαζε να κάνουν φασίνες και καλλιόπες στο στούντιο. Γιατί τα έβλεπα όλα αυτά;


Rescue Rangers
Αρκετά απατηλό όνομα, καθότι η συγκεκριμένη σειρά ασχολούταν με τις περιπέτειες του Chip και του Dale. Έπαιζε στο Mega καπάκι μετά από το Duck Tales (woo-hoo) και είχε υπόθεση μισό ντετεκτιβική περιπέτεια και μισό Indiana Jones. Το team των Rescue Rangers αποτελούταν απ' τον Chip με μπουφάν πιλότου, τον Dale με λουλουδάτο πουκάμισο, μια γκόμενα σκιουρίνα που ήταν η techno-geek της ομάδας (βλέπε Ντονατέλο) κι έναν χοντρομπαλά μουστακαλή κρασοπατέρα, που έχανε τις βίδες του κάθε φορά που αντίκριζε τυρί και τα γαμούσε όλα.
Θυμάμαι κυκλοφορούσαν με ένα ζέπελιν από οδοντογλυφίδες και χρησιμοποιούσαν συνέχεια όπλα που πετούσαν βεντούζες με σκοινιά. Μέτριο.


Μούμινς
Τα Μούμινς, όπως και ο Νιλς Χόλγκερσον, είναι τυπικό παράδειγμα μινιμαλιστικού καρτούν Σκανδιναβικής παραγωγής. Αν θέλετε να δείτε Μούμινς, δε χρειάζεται. Πηγαίντε στο περίπτερο της γειτονιάς, αγοράστε δυο Happy Hippo της Kinder και κουνήστε τα μπροστά από μια κόλα Α4. Για ήχο, βάλτε τον κολλητό σας να κάνει μασχαλοκλανιές και να πετάει ψηλές κραυγές μέσα από ένα μαξιλάρι. Και αυτά είναι τα Μούμινς.

ΠΑΡΕ ΚΑΤΑΝΤΙΑ!
Να τι συμβαίνει όταν γράφεις παιδικό και δεν έχεις στο team σου τουλάχιστον έναν Αμερικάνο ή έναν Γιαπωνέζο. Τόσο πολύ πια βαριόντουσαν να σχεδιάσουν οι τύποι; Και δε φτάνει που τα σκίτσα είναι μια μονοκοντυλιά σκέτη, δεν μπήκαν καν στον κόπο να τα χρωματίσουν! Το ξέρω ότι στη Σουηδία είναι όλα καταθλιπτικά και γκρίζα, αλλά εδώ γαμήθηκε ο Δίας!


Art Attack
Πόσο κορυφή ήταν το Art Attack! Κάθε μεσημέρι στην ΕΤ1 ο συμπαθέστατος Neil Bucannan προσπαθούσε να μας βάλει στον πειρασμό να ασχοληθούμε με τη ζωγραφική και τη χειροτεχνία. Θυμάμαι που έβαζε μπρος κάτι κατασκευές από χαρτόνι και πάντα τις έκανε να σκληραίνουν με κωλόχαρτο μουσκεμένο σε ένα μείγμα με 2 μέρη από νερό και 1 μέρος από την μυστηριώδη και αινιγματική "P.V.A. glue". Σε κάθε βήμα της κατασκευής, τόνιζε πόσο εύκολη και απλή είναι και πώς ο καθένας μπορεί να την κάνει. ΟΧΙ NEIL! Μόνο ΕΣΥ μπορείς να την κάνεις! Γιατί όταν έχαψα το ψέμα σου και καταπιάστηκα με μια απ' τις χειροτεχνίες σου, έφαγα όλο μου το απόγευμα, ξόδεψα όλο
μου το χαρτί, εκνευρίστηκα, το σαλόνι μου γέμισε κόλλα, πέθανε η γάτα μου και τελικά ο κουμπαράς - δεινόσαυρος που έφτιαξα έμοιαζε με θύμα πυρκαγιάς!


How 2
Αυτό ειλικρινά παίζει να είμαι ο μόνος που το θυμάται. Ήταν μια 10λεπτη Βρετανική παπαριά που έπαιζε στην ΕΤ1 αμέσως πριν το Art Attack. Η εκπομπή είχε το κλασικό Βρετανικό low budget σετάρισμα: κάτασπρο στούντιο, ένα τραπέζι και τρεις μαλάκες, οι οποίοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν διάφορα καθημερινά φαινόμενα και να κάνουν απλά σχολικά πειράματα. Προσοχή! Μην το μπερδέψετε με το Inquiring Minds.


Μια φορά κι έναν καρό ήταν ο άνθρωπος
Και γαμώ τις παιδικάρες! Έχω άπειρο σεβασμό για αυτήν την εκπομπή. Νομίζω ότι παραμένει το μόνο καρτούν μέχρι τις μέρες μας, που πραγματικά κατάφερε να μορφώσει και να διασκεδάσει ταυτόχρονα.

Θυμάμαι τον τύπο με το τεράστιο μούσι, τα μικρόβια που ήταν σχεδιασμένα σαν αλάνια των Εξαρχείων, τα νευρικά σήματα που έπαιρναν μια περγαμηνή στο χέρι και έτρεχαν βολίδα για να μεταφέρουν το μήνυμα και φυσικά, τις πρώτες εικόνες σεξ που είδα ποτέ (εκτός απ' τη μάνα του Shinobi).


Παιδικά με δεινόσαυρους
Είναι τόσα πολλά που θα μπορούσαν να αποτελούν άρθρο από μόνα τους. Αντ' αυτού θα κάνουμε ένα σύντομο πέρασμα από 4 κλασικά.

Ξεκινάμε με το "Ντένβερ, ο τελευταίος δεινόσαυρος", που ήταν μια ντεκαβλέ αηδία και μια βεβήλωση του ιερού πλάσματος που λέγεται "δεινόσαυρος"! Ο μόνος λόγος που το έβλεπα ήταν επειδή έπαιζε στο NEW Channel αμέσως πριν ή αμέσως μετά τα χελωνονιτζάκια. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι ένα μάτσο αποτυχημένοι σκεϊτάδες που έχει να τους κάτσει σωστό ollie απ' την Προκάμβριο. Είναι τόσο άχρηστοι, που τρώνε σαβούρδες ακόμα και στους τίτλους αρχής!

Οι φίλοι μας ανακαλύπτουν κατά λάθος έναν ζωντανό δεινόσαυρο σε μια οικοδομή. Και πώς ονομάζουν τον δεινόσαυρο που μόλις βρήκαν; Megatooth; Ultragore; Death-mauler; Thundersaur; Flesh-ripper; Dino-mite; OXI, αγαπητοί αναγνώστες! Τον ονομάζουν Denver! Αυτό και μόνο μεταδίδει το πνεύμα της σειράς. Και πολύ ασχολήθηκα! ΝΕΕΕΕΕΧΤ!


Μετά υπήρχε το The Land Before Time, μια ταινία μεγάλου μήκους που έπαιζε συχνά στο Junior's, με πρωταγωνιστή ένα μικρό διπλοδοκάκι. Στο μυαλό μου έχει μείνει πλέον μόνο μια σκηνή. Μόνο μια σκηνή από αυτήν την γαμόσπιτη κωλο-ταινία, που είχε βιάσει την μικρή και τρυφερή ψυχολογία μου. Όσοι θυμάστε το καρτούν, ξέρετε ήδη πού αναφέρομαι. Οι υπόλοιποι, απολαύστε:

Και όχι, η μαμά του Littlefoot δεν πέθανε ούτε από γηρατειά, ούτε από Νόσο του Crohn. Την κατασπάραξε ένας Τυραννόσαυρος! Ωραια. Μετά ήρθε και ο θάνατος του Μουφάσα και μας αποτελείωσε. Άντε γαμήσου Land Before Time. Άντε γαμήσου!


Ένα άλλο που θυμάμαι λίγο πιο αμυδρά ήταν το Dinosaucers. Σε αυτό το καρτούν, καλοί και κακοί δεινόσαυροι είχαν σκάσει από το διάστημα για να συνεχίσουν την προαιώνια διαμάχη τους στη Γη.
Στη μέση είχε μπλεχτεί μια παρέα παιδιών, στους οποίους οι Dinosaucers έδωσαν κάτι δαχτυλίδια με δυνάμεις. Οπότε έχουμε ένα παρτουζοclopyright με εξωγήινο πόλεμο από Transformers, φυτουλο-παρέα από Captain Planet και δεινόσαυρους... ας πούμε από DeAgostini. Τα μόνα τζαμάουα στοιχεία της σειράς ήταν ο αρχηγός των κακών, ένας Τυραννόσαυρος με το γαμόπατο όνομα GENHGIS REX και η 80s ποζεριά που έπαιζε στους τίτλους αρχής.


Τέλος, έχουμε το "Dino Riders", όπου οι καλοί ταξιδεύουν με ένα διαστημόπλοιο στο χωροχρόνο και παγιδεύονται στην εποχή των δεινοσαύρων. Αλλά οι κακοί (που είναι εξωγήινες σαύρες) τους παίρνουν στο κυνήγι με τα λέιζερ τους, οπότε οι καλοί φοράνε σέλες και κανόνια στους δεινόσαυρους και τους μετατρέπουν σε οχήματα. Επαναλαμβάνω: Oι καλοί πολεμάνε εξωγήινες σαύρες. Καβάλα σε δεινόσαυρους. Με κανόνια. Που πετάνε λέιζερ. Σε δεινόσαυρους.

NERDGASM ! ! !


Power Rangers

Η αλήθεια είναι ότι δεν τους πρόλαβα τόσο καλά τους Power Rangers. Όταν βγήκαν είχα ήδη μεγαλώσει αρκετά και μου φαίνονταν γελοίοι. Οι Power Rangers ήταν μια παρέα από λυκειόπαιδα τόσο politically correct, που περίμενες από στιγμή σε στιγμή να κοιτάξουν την κάμερα και να σου πουν "Drugs are bad". Κάθε βδομάδα τους την έπεφταν τέρατα από άλλο πλανήτη. Τώρα γιατί τα τέρατα διέσχιζαν τον μισό γαλαξία μόνο και μόνο για να παίξουνε μπουνιές σ' ένα random λύκειο της επαρχίας, ένας θεός ξέρει. Όταν λοιπόν οι φίλοι μας τα έβρισκαν σκούρα, μεταμορφωνόντουσαν (κοινώς φορούσαν spandex και κάσκες) στους Power Rangers. Ο κάθε Ranger είχε δικό του χρώμα κολάν και δικό του όπλο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κίτρινη Power Ranger ήταν κινέζα και ο μαύρος Power Ranger ήταν μαύρος. Λεπτότις.
ΟΚ, πριν προχωρήσω παρακάτω, δύο λεπτομέρειες για την φωτό. Πρώτον, τι κτίρια είναι αυτά κάτω δεξιά; Στο Χαϊδάρι το γυρίσανε το σίριαλ; Και δεύτερον, ο μόνος στη φωτογραφία που έχει εξόγκωμα στο παντελόνι είναι Η ΚΙΝΕΖΑ! WTF?

Τέλος πάντων. Μετά την αλλαγή γκαρνταρόμπας, οι Rangers συνέχιζαν για λίγο τη μανούρα, κάνοντας συχνές παύσεις για να ποζάρουν με τα πόδια σε διάταση Bruce Dickinson και για να ανταλλάξουν μπινελίκια τύπου "θα σε σβήσω από τον χάρτη", μέχρι που οι κακοί τα έβρισκαν σκούρα και έφερναν ενισχύσεις απ' τον Κολωνό. Τότε οι ήρωές μας έμπαιναν σε οχήματα-ζώα, αλλά έπαιρναν ξανά πούλο, οπότε στο τέλος ένωναν τα οχήματά τους α-λα Devastator για να φτιάξουν ένα τεράστιο ρομπότ, τον Μέγκαζορ.
Ο Μέγκαζορ σάπιζε στο ξύλο τον εκάστοτε αντίπαλο "boss" και καθάριζε τη φάση, πράγμα που σε κάνει να απορείς γιατί δεν τον φώναζαν απ' την αρχή του επεισοδίου να ξεμπερδεύουνε. Ίσως να έκαιγε σούπερ και να τους ερχόταν βαρύ το έξοδο, ποιος ξέρει... Σε πιο προχωρημένα επεισόδια, ο Μέγκαζορ αναβαθμιζόταν με νέα μέλη, νέα όπλα και κυρίως, με έξτρα λέξεις πριν το -ζορ. Έτσι προέκυψε ο Power-ζορ, ο Ultra-mega-ζορ και Super-mega-skullfuck-your-mama-ζορ.

Όπως είπα και πριν, οι Rangers ποτέ δεν με κέρδισαν γιατί είχα ήδη μεγαλώσει όταν πρωτοβγήκαν και με ενοχλούσε το κιτσαριό και η σαχλαμάρα τους, αλλά είχαν τόση επιτυχία, που απέκτησαν και απομίμηση, τους VR Troopers. Επίσης, οφείλω να παραδεχτώ τη σειρά για την υπεργαμάτη παουεριά που έπαιζε στους τίτλους αρχής. Απολαύστε την και πάλι!


Μπόλεκ και Λόλεκ
Ένα απαράδεκτο Σοβιετικό χυσαμόλι, με τεμπέλικο animation, άχρωμο στόρι και δυο πρωταγωνιστές που ειλικρινά, δεν κάνανε ΤΙΠΟΤΑ! Απλά βολοδέρνανε από γκούλαγκ σε γκούλαγκ, βοηθάγανε κάτι ζώα να απεγκλωβιστούν από πηγάδια ή να βγάλουν αγκάθια απ' τα πόδια τους και μετά η οθόνη έγραφε KOHNEL και τέλος. Τι σάπιοι! Ακόμα κι ο σκύλος τους χίωσε και αποχώρησε από το καρτούν για να κάνει σόλο καριέρα!
Μπόλεκ και Λόλεκ: ένα παιδικό τόσο για τον πέο, που είναι αρκετό για να δικαιολογήσει όλο το κίνημα του Μακαρθισμού από μόνο του!


Transformers και G.I. Joe
Έχω ήδη ασχοληθεί με τους 2 αιώνιους αντιπάλους του Σαββατιάτικου πρωινού με συγκριτικό review στο άρθρο μου "...και το θέμα θεωρείται λήξαν!", οπότε δε θα μπω σε λεπτομέρειες. Το μόνο που θα προσθέσω εδώ είναι τα εξής 2:

Πρώτον: η αιώνια απορία που είχαμε όλοι για τους Κόμπρα: πώς γίνεται να έχουν τόσα λεφτά για εξοπλισμό, διαστημόπλοια και υποβρύχιες βάσεις και να παραμένουν μια απλή τρομοκρατική οργάνωση; Γιατί δεν χρησιμοποιούν τα λεφτά και την επιρροή τους για να ιδρύσουν ένα κρατίδιο που θα κάνουν ό,τι γουστάρουν να ησυχάσουμε κι εμείς κι αυτοί;

Δέυτερον: Υπήρχε μια σειρά που μαϊμούδευε Transformers και G.I. Joe
ταυτόχρονα, το MASK, που είχε να κάνει με ελίτ στρατιωτικές μονάδες, των οποίων τα οχήματα μεταμορφώνονταν. Μάλιστα είχε και τον αντίστοιχο βλαμμένο πιτσιρικά που είχαν και τα Transformers, μόνο που στο MASK, αντί για Σκαραβαίο καβάλαγε τον R2D2. Clopyright του κερατά, αλλά κακά τα ψέματα, ωραίοι τίτλοι αρχής:



Bravestarr

Με δύο "ρου". Γνωστός και ως Σερίφης του Διαστήματος. Ο Bravestarr ήταν ένας τύπος με δέρμα στο χρώμα του φραπόγαλου, άσπρο καπέλο, bluetooth και ρούχα που θύμιζαν τον Steven Seagal στο On Deadly Ground.
Αυτό που θυμάμαι περισσότερο στη σειρά ήταν ο πιστός σύντροφος του Σερίφηι, ένα άλογο με κάτι αρχιδάρες ΝΑ! Σε κάθε επεισόδιο που ο άμπαλος ο Bravestarr τα έβρισκε σκούρα, η αλογάρα σηκωνόταν στα πίσω πόδια και καθάριζε όποιον είχε το θράσος να αναπνέει, με μια καραμπίνα που θα ζήλευε κι ο Ash από το Army Of Darkness.

THIS is my BOOMSTICK ! ! !
Ποια δύναμη της αρκούδας και μαλακίες ρε γαμόσπιτε Gaystarr; Τράβα να κάνεις το YMCA παρέα με τον He-Man, πουστράτζα! Αν ήμουνα ο παραγωγός της σειράς, θα έβαζα το άλογο μόνο του, να τριγυρνάει στον γαλαξία με τη χραπαχρούπα στο χέρι, να καίει χωριά και να βιάζει παρθένες και το soundtrack από πίσω να παίζει μόνο Clutch και Nightstalker! Να φίλε μου παιδικό!


Κάντι-Κάντι
Αν έπρεπε να περιγράψω με μία φράση την Κάντι-Κάντι, θα την αποκαλούσα "ο Βασιλάκης Καΐλας με κόκκινο φόρεμα" ή "η δισκογραφία του Καζατζίδη σε anime"
ή "ο Γιάγκος Δράκος μετά την αλλαγή φύλου" ή "ο Ιώβ στην πρώτη του ωορρηξία" ή... ΟΚ, ΟΚ, σταματάω. Καταλαβαίνετε πού το πάω: το παιδικό ήταν βουτηγμένο στον καημό, τη μιζέρια και τον αβάσταχτο νταλκά. Κάθε μεσημέρι στην ΕΤ2, η τηλεόραση βραχυκύκλωνε απ' το δάκρυ.

Το καρτούν εκτυλίσσεται στην... ΟΠΑ! ΜΟΥ 'ΡΘΕ ΚΙ ΑΛΛΟ: ή "ο ξανθός Ξανθόπουλος"!!! Πωωωω, γάμησα πάλι! Το καρτούν που λέτε εκτυλίσσεται στην Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα, κάτι σαν εργάκι "εποχής", βλέπε "Περηφάνια και Προκατάληψη". Βασικά όχι. Ξέχνα αυτό που μόλις είπα! Μην δεις "Περηφάνια και Προκατάληψη". Για κανέναν πούστη λόγο. Κάποια στιγμή θα σου προτείνει η γκόμενά σου να το δείτε μαζί. Χώρισέ την.

Η Κάντι είναι μια ταπεινή και καταφρονεμένη χωριατοπούλα που περιφέρεται στα λιβάδια της Ευρώπης. Μάλλον, στα λιβάδια της εντύπωσης που έχουν οι Γιαπωνέζοι μες στο κεφάλι τους για την Ευρώπη, μιας και στο καρτούν κάθε δεύτερος άντρας είναι δούκας ή πρίγκιπας και στο δρόμο πετυχαίνεις παλάτι πιο συχνά κι από "Γρηγόρης Μικρογεύματα". Το κύριο στόρι είναι απλό:

01 Η Κάντι γουστάρει τον Άντονι.
02 Η Κάντι κυνηγάει τον Άντονι σα σκυλάκι.
03 Ο Άντονι είναι ένα κλαπαρχίδι, που την παραμυθιάζει και την φτύνει σε κάθε επεισόδιο.
04 Η Κάντι κλαίει.
05 Ο άνεμος του λιβαδιού παρασέρνει τα δάκρυα της Κάντι.
06 GOTO 01.

Επιτέλους! Ένα παιδικό με σενάριο βγαλμένο απ' τη ζωή, που προετοιμάζει τα κοριτσάκια για την σχέση με το κλασικό καθίκι, που αναμφίβολα θα κάνουν τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους.
Το πρόβλημα με το "Κάντι-Κάντι" βρίσκεται στους διαλόγους. Τα Γιαπωνέζικα δεν μεταγλωττίζονται πάντα το ίδιο εύκολα καθότι, ως γνωστόν, οι Ιάπωνες είναι τέρμα τρόμπες. Κάποιες στοιχειώδεις φράσεις, που στη Δύση λέγονται με 3-4 λέξεις, στα κωλο-Γιαπωνέζικα χρειάζονται 8 παραγράφους κείμενο! Οπότε, κάθε φορά που η Κάντι θέλει ας πούμε να πει: "Γύρνα πίσω Άντονι", για να καλυφθεί το κούνημα του στόματος η φράση αναγκαστικά μετατρέπεται σε: "Αααααα γύρνα πίσω Άντονιιιιιι ναιαιαιαιαι αααααα γύρνα πίσωωωωω αααααα"! Και ας μην ξεχνάμε ότι όλο αυτό το μακρινάρι απαγγέλλεται με την φωνή της Κάντι-Κάντι. Μια τσιρίδα τόσο ψηλή και διαπεραστική, που καθιστά το καρτούν ακατάλληλο για σκύλους, δελφίνια και νυχτερίδες.


Turbo Teen
Τι θυμήθηκα ο πούστης;!;! Ο Turbo Teen ήταν ένας πιτσιρικάς που μεταμορφωνόταν σε αυτοκίνητο. Αλήθεια, αυτό ήταν το παιδικό. Και καλά ο μικρός είχε μπει κατά λάθος με το αμάξι του σε ένα εργαστήριο και μια ακτίνα ραδιενέργειας τους έκανε να ενωθούν. Ήταν η εποχή πριν τα χελωνονιτζάκια, που οι σεναριογράφοι είχαν επισήμως ξεμείνει από ιδέες. Το πιο αξιομνημόνευτο και ταυτόχρονα το πιο γάμησέ τα κομμάτι του παιδικού ήταν η μεταμόρφωση, όπου η φάτσα του παιδιού τεντωνόταν για να γίνει η μάσκα του αυτοκινήτου.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ! ! !



American Gladiators

Για όσους θεωρούσαν ότι οι Γίγαντες του Κατς ήταν υπερβολικά "ιντελεκτουέλ", υπήρχε το American Gladiators. Η εκπομπή είχε κάθε εβδομάδα τέσσερις φυματικούς κομπλεξάρες, που τους έντυνε με κόκκινα και μπλε κολάν και τους έβαζε να κοντραριστούν με τους Μονομάχους σε διάφορα αγωνίσματα όπως "κάτι σαν capture the flag", "σχεδόν διελκυστίνδα" και "περίπου ράγκμπι". Οι Μονομάχοι ήταν κάτι αναβολιασμένοι τραμπούκοι με τσιμέντο για μυαλό και ονόματα βγαλμένα από στίχους του Ted Nugent, όπως Thunder, Ice, Zap και Nitro.

GAAAAAAY !
Οι Μονομάχοι είχαν αποκλειστικό σκοπό να μετατρέψουν τους 4 διαγωνιζόμενους σε αλοιφή για τους κάλους, κάτι που δε δίσταζαν να δηλώνουν κάθε γαμημένη φορά που έβλεπαν κάμερα δίπλα τους. Θυμάμαι μου άρεσε ένα αγώνισμα που ο Μονομάχος επιχειρούσε να ανοίξει την κεφάλα του παίχτη, ρίχνοντάς του μπαλάκια του τένις από ένα κανόνι, πιθανότατα εμπνευσμένος από τις Ελληνικές παραλίες.


Χελωνονιτζάκια
Η τεράστια επιτυχία αυτού του παιδικού σε τόσο ευρύ κοινό παραμένει πολιτισμικό μυστήριο, ειδικά αν σκεφτείς λίγο καλύτερα περί τίνος επρόκειτο. Βγάλτε λίγο την ανάμνηση απ' το μυαλό σας και δείτε το concept με ουδέτερα μάτια: Τέσσερα ερπετά κι ένα τρωκτικό μεταλλάσσονται από μια πράσινη (ή φούξια) μύξα, αποκτώντας μέγεθος και νοημοσύνη ανθρώπου και το πρώτο πράγμα που κάνουν με το νέο τους σώμα είναι να μάθουν νιντζίτσου και να φάνε πίτσες. Οι εχθροί τους είναι ένας τύπος που φοράει μπέρτα και κονσέρβες στο κεφάλι και ένας ροζ εγκέφαλος που στεγάζεται στην κοιλιά ενός τεράστιου δονητή με χέρια, πόδια και κόκκινο σώβρακο.

ΠΟΛΛΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ!
Τα Χελωνονιτζάκια έπαιζαν στο NEW Channel τις καθημερινές και στο Mega τα Σαββατοκύριακα υπό τον τίτλο "Χελώνες νίντζα εν δράσει". Τα επεισόδια του Mega ήταν πιο καινούργια, με τις χελώνες να αντιμετωπίζουν τόσο τον Σρέντερ και τον Κρανγκ, όσο και άσχετους random εγκληματίες. Στο NEW έδειχνε τα πιο παλιά επεισόδια που το Τεχνοδρόμιο ήταν ακόμα στη Διάσταση Χ. Το Τεχνοδρόμιο γενικά ήταν της Άρτας το Γιοφύρι. Γιατί δεν το παρατάγανε να χτίσουν μια βάση δίπλα στη Νέα Υόρκη να τελειώνουμε; Κάθε φορά που κατάφερνε ο Σρέντερ να το μετακινήσει, αυτό κάτι πάθαινε και ξανακόλλαγε. Τη μία σε λάβα, την άλλη στους πάγους, την άλλη κάτω από τη Γη, την άλλη σε κάτι βάλτους, την άλλη στη Διάσταση Χ. Κατέληξε ακόμα και στα χέρια της Γήινης Ομοσπονδίας του Koprulu sector, όπου χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο διοίκησης. ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ, BLIZZARD!!!

Στην πορεία τους οι Χελώνες συνάντησαν πολλούς χαρακτήρες, καλούς και κακούς. Μερικοί απ' αυτούς ήταν:
- Ο Μπίμποπ κι ο Ρόκ-Στέντι (a.k.a. Σπίθας και Ατσίδας), δυο μεταλλαγμένοι που είναι οι βασικοί μπράβοι του Σρέντερ και η κύρια πηγή comic relief.
- Ο Ποντικοβασιλιάς που υπνωτίζει ανθρώπους και ποντίκια με τον αυλό του.
- Η Lotus, μια γιαπωνέζα νίντζα γκόμενα που παίζει κονέ με τον Λεονάρντο.
- Ο Ζακ, ένας φύτουλας που γούσταρε τις χελώνες και ντυνόταν σαν αυτές με ένα καπάκι σκουπιδοντενεκέ στην πλάτη για καβούκι.
- O Casey Jones, ένας βιτζιλάντε με μάσκα Jason και οπλισμένος με λογιών-λογιών ρόπαλα, που άμα θέλει, σου ρίχνει τόσο ξύλο που ακόμα και τα εγγόνια σου θα βγουν φρόνιμα.
- Ο Baxter, ένας επιστήμονας που μεταμορφώθηκε σε μύγα, σε σκηνοθεσία David Cronenberg.
- Η Ίρμα και ο Βέρνον, δυο γκανιάρηδες συνάδελφοι της Έιπριλ στο κανάλι 6.
- Τα Νετρίνα, μια συμμορία από χαζοχαρούμενα μαλακισμένα που κυκλοφορούν στη Διάσταση Χ με ιπτάμενες Cadilac.
- Ο Γκέκο, μια μεταλλαγμένη σαύρα-σκεϊτάς με λουλουδάτη βερμούδα.
- Οι Foot Clan, οι κλασικοί ανώνυμοι, απρόσωποι λακέδες του Σρέντερ που έχουν μια κόκκινη πατούσα στο κούτελο.

Όταν τα όπλα τους δεν έφταναν για τη δουλειά, τα Νιντζοχελωνάκια κατέφευγαν αρκετά εντυπωσιακή τεχνολογία για ερπετά
. Χάρη στον Ντονατέλο, τον nerd της τετράδας, οι ήρωές μας είχαν ένα hi-tech βανάκι, ένα ιπτάμενο κάμπριο, ένα ζέπελιν και κινητά τηλέφωνα με βίντεο κλήση που έκλειναν σε καβούκια. Παρεμπιπτόντως, αυτό το κινητό ΤΟ ΘΕΛΩ! Ναι, ακόμα και σήμερα! Κι εσύ το θέλεις, μην το αρνείσαι!

Ακόμα δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να έχει κάτι κακό να πει για τα Χελωνονιτζάκια. Ήταν τόσο γαμάουα, που όταν βγήκε το πιο "σκοτεινό" remake πρόσφατα, όλοι νομίζαμε ότι θα περάσει στο ντούκου ως αρπαχτή, αλλά τελικά σάρωσε κι αυτό! Μπορεί να ήταν οι καλογραμμένοι χαρακτήρες, το πλούσιο στόρι ή ο ισορροπημένος συνδυασμός δράσης και χιούμορ. Ή μπορεί οι παραγωγοί να έμπαιναν στα σπίτια μας όταν βλέπαμε Χελωνονιτζάκια και να μας έκαναν ενέσεις ντοπαμίνης στον κρόταφο. Όπως και να 'χει, η σειρά πέτσωνε. Προς τιμήν τους, θέλω όλοι σας την επόμενη φορά που θα χύσετε, να το κάνετε φωνάζοντας "COWABUNGA" ! ! !


Αλήθεια, πώς αποκρούει ο Μικελάντζελο χειροβομβίδες με τα νουντσάκου στους τίτλους αρχής;

Έλαμψαν δια της απουσίας τους:

Αστυνόμος Σαΐνης
Toxic Crusaders
Saber Rider
Silverhawks
Thundercats
He-Man (GAAAAAAAAAAAAY!)
3 σωματοφύλακες
Jumaru
Τρίτωνας
Visionaries
Δον Κιχώτης
Τεν Τεν
Πιφ και Ηρακλής
Οδύσσεια του Διαστήματος
Sport Billy
Πιγκού
Cadillac και δεινόσαυροι
Singled Out
Daria
Beavis and Butthead
Duck Tales
Ρομπέν των Δασών
Αρκουδάκια της αγάπης
Μικρό μου πόνυ
Tiny Toons
Animaniacs

Friday, April 9, 2010

Faeenamalaka Chat Room και νέα πολιτική στα σχόλια

Όπως θα διαπιστώσατε, πλέον τα comments στο faeenamalaka είναι moderated. Ο λόγος είναι αποκλειστικά για να ξαναγίνει το blog παλέψιμο και να κυριαρχούν τα σχόλια με θέμα το άρθρο ή το πόσο αντιγράφω τον Maddox. Όποιος πιστεύει ότι με το να κάνω moderate τα σχόλια παραβιάζω τις αρχές μου, μάλλον έτρεφε αυταπάτες ότι ΕΧΩ αρχές.

Μην ανησυχείτε πάντως. Θα εξακολουθείτε να μπορείτε να κάνετε αντίλογο στα άρθρα, να θαυμάζετε και να φθονείτε την ιδιοφυΐα μου, να με βρίζετε αλύπητα και να κάνετε απέλπιδες πλην απίστευτα αστείες προσπάθειες ψυχογράφησής μου. Προς το παρόν, αν ισχύουν όσα λέτε, είμαι μισογύνης, αγάμητος, χοντρός, κακοποιημένος στο γυμνάσιο, μεταλάς, πρώην μεταλάς και νυν χιπχοπάς, πρώην μεταλάς και νυν μπιτάκιας, καταπιεσμένος, λιγούρης, πούστης, ψυχασθενής με Tourette 's, συναισθησία, φροϋδικά συμπλέγματα και πολλά άλλα που δεν θυμάμαι να απαριθμήσω. Αυτά τα σχόλια θα συνεχιστούν μια χαρά.

Τα σχόλια που θα φιλτράρονται είναι το ηλίθιο τσατάκι που κάνετε μεταξύ σας για το ποιανού η μάνα γαμιέται και ποιανού ξεσκίζεται. Αυτά μπορείτε να τα κάνετε στο chat room που έβαλα δεξιά, κάτω από το "Ποιος είμαι...".

Το comment section θα είναι πλέον μόνο για σχόλια με αρχίδια και λέγειν, όπως αυτό εδώ, από το "Μωρά στη φωτιά".
Anonymous said...

σε λυπαμαι ρε μαλακα εγω που εχω ενα παιδι στο χωμα ισως κι απο καταρες σαν αυτες που ξερασες με τα δυο τελευταια posts σου πανω που σε ειχα
συμπαθησει παλιο-αρχιδι κλουβιο.ΦΤΟΥ ΣΟΥ ρε καραπουστα του κερατα, μονο μια αδερφαρα θα σκεφτοταν ετσι, ακριβως επειδη δεν του σηκωνεται χωρις κωλοδαχτυλο ΦΤΟΥ Σ΅ΟΥ ΡΕ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΕ ΚΑΥΛΟΠΕΡΑΣΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ
δεν με ενδιαφερει να με δημοσιευσεις ρε πουστρα μονο να στα γραψω και να τα διαβασεις με νοιαζει
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΩΤΗ


Χρήστο Καραγιαννιώτη, άντε και γαμήσου, αλλά μπράβο σου για το καλό παράδειγμα.


Credits: MeSoCool, guttersnipe, Nickthegreek13 για τη βοήθεια στο στήσιμο του chatroom.

Saturday, March 27, 2010

Μαμά να το πω κι εγώ; Ντροπή και αίσχος!

Στις 25 Μαρτίου 2010 ο κόσμος μου κατέρρευσε. Συνήθως δεν παρακολουθώ την παρέλαση στην TV διότι προτιμώ να περνάω τα μεσημέρια της αργίας μου τρώγοντας Πακοτίνια και βλέποντας Colbert. Αλλά φέτος ήταν διαφορετικά. Τα online media πλημμύρισαν από ρεπορτάζ για τα αίσχη που ειπώθηκαν στην παρέλαση από μερικά σώματα του στρατού. Απ' ότι κατάλαβα, άντρες των ΟΥΚ και άλλων παρεμφερών μονάδων βάδιζαν μες στη μέση της Πανεπιστημίου και φώναζαν αντι-τουρκικά, αντι-αλβανικά και αντι-σκοπιανά συνθήματα. Όπα, συγνώμη: αντι-πρωηνγιουγκοσλαβικηδημοκρατιατησμακεδονιασ-κά συνθήματα. Η blogοδιάρροια συνοδευόταν από λέξεις με κεφαλαία όπως "ΣΟΚ", "ΑΙΣΧΟΣ", "ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ" και "ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ", οπότε ανέβασα τα απαραίτητα αντιρατσιστικά bpm και είπα να γράψω κι εγώ το κομμάτι μου.

Όπως όλοι σας πριν τις 25/03/10, έτσι κι εγώ νόμιζα ότι οι ΟΥΚάδες στην εκπαίδευσή τους κάθε πρωί τραγουδούσαν το Imagine του John Lennon, το μεσημέρι τραβούσαν φωτογραφίες για διαφημίσεις της Benetton και το βράδυ έπαιρναν τις κηρομπογιές τους και ζωγράφιζαν το νέο τους σήμα:
Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ κοντά στον μέσο blogger που έγραψε για το θέμα. Πιστεύω ότι εγώ και κάθε άλλο μπουρζουά βουτυρόπαιδο, που το πλησιέστερο πράγμα σε απώλεια πολέμου που βίωσε ποτέ ήταν ο θάνατος του Λοχαγού Jackson από πυρηνική έκρηξη στο Call of Duty Modern Warfare, έχει μια εμπεριστατωμένη και σφαιρική άποψη για τις ελίτ μονάδες του Ελληνικού Στρατού.

Πρώτα απ' όλα, γιατί να κατευθύνουν το μίσος τους συγκεκριμένα στους Τούρκους και τους Αλβανούς; Δεν ξέρουν ποιες χώρες είναι Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΟΥΚάδες; Μόνο εμείς, οι γενναίοι bloggers, θυμόμαστε τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας από σκάφη της Παπούα Νέας Γουινέας και την προκλητική διεκδίκηση κομματιού της Θράκης από το Λεσότο; Τι σκατά εκπαίδευση τους κάνουν; Δεύτερον, από πού κι ως πού λένε ρατσιστικά συνθήματα στο στρατό; Δεν είχαμε ιδέα ότι συνέβαιναν αυτά τα αίσχη. Μακάρι να υπήρχε κάποιο στοιχείο... Αν πχ είχε βγει πριν από 2-3 χρόνια στη δημοσιότητα ένα ερασιτεχνικό βίντεο να τους δείχνει να φωνάζουν παρόμοια συνθήματα, τότε δε θα σοκαριζόμασταν κι εμείς τόσο. Αλλά δυστυχώς, τέτοιο βίντεο δεν υπήρξε ποτέ.





Στην τελική, σας ερωτώ: τι είναι οι ΟΥΚάδες; Πολεμικές μηχανές; Και απαντώ: ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Εγώ νόμιζα ότι η εκπαίδευσή τους ήταν αποκλειστικά σωματική. Πώς να κολυμπάς με 20 κιλά εξοπλισμό, πώς να επιβιώνεις την υποθερμία και πώς να σκοτώνεις άλλους ανθρώπους με πυροβόλα, μαχαίρια, πιστόλια, γροθιές και βατραχοπέδιλα. Απλά πράγματα. Δεν φανταζόμουν ότι είχαν και ψυχολογική εκπαίδευση, που σου αφαιρεί κάθε προσωπικό ενδοιασμό, ούτως ώστε να μην έχεις καθόλου κρίση όταν οι ανώτεροί σου σε διατάζουν να αφαιρέσεις ανθρώπινες ζωές. Ποιος να το φανταζόταν;

ΟΚ, το γάμησα, το ξέρω, αλλά ήταν ωραία! Ας περάσουμε τώρα στο μη-ειρωνικό μέρος του άρθρου.

Ξεκαθαρίζω για αρχή το εξής, σε περίπτωση που δεν έγινα σαφής πιο πάνω: τα συνθήματα ΔΕΝ με πείραξαν. Λίγη πολιτική μη-ορθότητα πάντα μου φτιάχνει τη μέρα, παρόλο που δεν συμφωνώ καθόλου με το περιεχόμενό της. Είχα τσαντιστεί πολύ περισσότερο το 2004, όταν ο κόσμος πανηγύριζε το Ευρωπαϊκό στην Ομόνοια με απαίσια συνθήματα όπως "Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ". Αν στις 25 Μαρτίου έβγαιναν παρόμοιες brutalιές απ' τη μαθητική παρέλαση, τότε μαζί σου. Και θα σοκαριστώ και θα ανατριχιάσω κι ό,τι άλλο θες θα κάνω. Αλλά δεν έβρισε τους Τούρκους ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Αλαβάνος, ούτε καν ο Καρατζαφέρης (αν και ο τελευταίος γουστάρει να ουρλιάζει παρόμοιες καφρίλες τα βράδια στο μαξιλάρι του). Τους έβρισαν τα ΟΥΚ, μια μονάδα του στρατού που έχει τη λέξη "ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ" μέσα στο ίδιο της το όνομα!

Όποια και να είναι τα βαθύτερα διεθνή συμφέροντα πίσω από την ένταση με την Τουρκία, το σίγουρο είναι ότι υπάρχει ένταση. Όλοι ξέρουμε για τις καφρίλες και το μίσος που επικρατεί στα στρατόπεδα και των μεν και των δε, αλλά είμαστε άνετοι γιατί στην τηλεόραση και στα πολιτικά blog, όλα αυτά βρίσκονται σε απόσταση ασφαλείας. Όσο οι αερομαχίες και οι παραβιάσεις γίνονται κάπου μακριά στο Αιγαίο, δε μας καίγεται καρφί. Μόλις όμως τα σκατά χτυπήσουν την πόρτα μας και παρελάσουν μέσα στο κέντρο της Αθήνας, όλοι "σοκαριζόμαστε" και "ανατριχιάζουμε" και φωνάζουμε "αίσχος". Δεν ξέρω τι δίαιτα κάνουμε και κρυβόμαστε τόσο καλά πίσω από το δάχτυλό μας, αλλά έχει φέρει θαυματουργά αποτελέσματα.

ΑΠΟ 'ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ: Αγαπητέ κάφρε ΟΥΚά, το ξέρουμε ότι μισείς τον εχθρό εξ' ανατολάς κι ότι θέλεις να μασήσεις τα κόκαλα του κάθε Σκοπιανού που σε κοιτάει για πάνω από 5 δευτερόλεπτα στα μάτια. Αλλά σήμερα με αναγκάζεις να ταχθώ μαζί με τις πολιτικά ορθές θιγμένες αδερφάρες: η παρέλαση δεν είναι το μέρος για να τα εκφράσεις αυτά. Το παιδάκι πάει να κουνήσει το σημαιάκι του σε μια εθνική εκδήλωση, που όλοι του λένε ότι τιμά το μέγα ήθος και την λεβεντιά του Έλληνα Στρατιώτη. Έχει ακόμα την αντίληψη ότι ο πόλεμος είναι κάτι αγνό, υψηλό και ευγενές, γιατί δυστυχώς αυτά μαθαίνει από το σχολείο, τις ταινίες και το Medal Of Honor.

Οι Αλβανοί που συναναστρέφεσαι εσύ είναι οπλισμένοι μέχρι τα δόντια για την Μεγάλη Αλβανία και θέλουν να σε ξεκοιλιάσουν. Αλλά οι Αλβανοί που συναναστρέφομαι εγώ είναι μια χαρά παιδιά που προσπαθούν να μορφωθούν και να εργαστούν στην Ελλάδα με αξιοπρέπεια (και ενίοτε, είναι και τρελά μουνάκια). Εγώ είμαι ενήλικας και μπορώ να κάνω τον διαχωρισμό. Το παιδάκι με το σημαιάκι όμως δεν μπορεί. Δεν ξέρει ότι κατά βάθος είσαι ένας ψυχάκιας που γουστάρει να σκοτώνει και επέλεξε να κάνει το δολοφονικό του μένος επάγγελμα. Όταν σε βλέπει με τη στολή να περπατάς καμαρωτός-καμαρωτός, σε έχει αυτόματα ως πρότυπο. Ό,τι βιτριόλια κι αν πετάξει η τρύπα σου θα του μείνουν υποσυνείδητα ως λόγια "παλικαρίσια" και "περήφανα". Και το οπτικο-ακουστικό μήνυμα ξενοφοβίας που του περνάς εκείνη τη στιγμή θα πάρει πολύ καιρό να ξεριζωθεί με απλές αντιρατσιστικές συζητήσεις με την οικογένεια και τους φίλους του. Αν γίνουν κι αυτές ποτέ.

Monday, March 22, 2010

Oh say can you see... του σπαθιού την τρομερή

Η μπαμπουϊνίσια αντίδραση που είχε η πλειοψηφία σας στα προηγούμενα 2 άρθρα, εκτός του ότι με διασκέδασε πολύ, με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο politically correct είμαστε σαν λαός. Το παίζουμε προχώ και βρίζουμε τα αμερικανάκια με τις λογοκρισίες τους, αλλά τελικά πάμε πίσω; Σκέφτηκα το Southpark, που βγήκε στην Αμερική κάπου το '96 και αμέσως μου ήρθε ένα αντίστοιχο δικό μας σενάριο: Έστω ότι το 1996 έβγαινε ένα ελληνικό cartoon γεμάτο κάφρικα αστεία περί χεσίματος και πρωκτικού σεξ, που ταυτόχρονα έριχνε μπηχτές για Έλληνες celebrity δεξιά κι αριστερά. Πόσα επεισόδια θα κρατούσε πριν του βάλει χέρι το ΕΣΡ; 2; 3;

Βασικά τι λέω; Ποιο '96; Εδώ έχουμε 2010 και τρώει μηνύσεις το Ράδιο Αρβύλα κι ο Λαζόπουλος! Αν βγάζαμε σειρές όπως το Southpark ή το Family Guy, τώρα θα βλέπαμε όχλους με πυρσούς και τσουγκράνες στο χέρι να μαζεύονται στα γραφεία του Mega και του Star! Πριν από μερικά χρόνια θυμάμαι κόψανε τον Bob Σφουγγαράκη από το Channel 9 επειδή η σειρά "περνούσε γκέι μηνύματα". Μπράβο ΕΣΡ! Γιατί ο Bob είναι ο μοναδικός πούστης στην ελληνική τηλεόραση! Τώρα που το πουστριλίκι ξεριζώθηκε απ' το κουτί, τα παιδιά μας μπορούν άφοβα να απολαύσουν Σεργουλόπουλο και Καπουτζίδη που το 'χουν κρυφό καμάρι. Παρεμπιπτόντως, άπειρο respect στον Γιώργο Μαρίνο που είναι γκέι, αλλά δεν είναι πούστρα να το κρύβει!

Τις προάλλες έβαλα να δω Στεφανίδου γιατί είχα ξεμείνει από υλικό για βρίσιμο και η Τατιάνα αποτελεί αστείρευτη πηγή σε αυτόν τον τομέα. Είχε τη συνέντευξη της Τζούλιας όπου παραδεχόταν ότι η τσόντα έγινε με τη θέλησή της, γιατί είχε απομείνει ένας τελευταίος άνθρωπος στην Ελλάδα που είχε χάψει το αντίθετο. Σε σένα μιλάω, Σταύρο από Παγκράτι! (Δεν τον ξέρω, αλλά άξιζε να χαρίσω ένα ηλίθιο χαμόγελο σε όλους τους Σταύρους από Παγκράτι που διαβάζουν αυτή τη στιγμή). Η εκπομπή δεν ήταν τόσο συνέντευξη όσο ήταν δελτίο τύπου για να αγιοποιηθεί η Τζούλια σε μορφή συνέντευξης. Την πιο πολλή ώρα μίλαγε η Τατιάνα υιοθετώντας το απαραίτητο υφάκι της απογοητευμένης μάνας. Η Τζούλια απαντούσε σχεδόν μονολεκτικά γιατί ταυτόχρονα δάγκωνε τρύπες στα τσιμπουκόχειλά της για να μη γελάσει. Το κορυφαίο είναι ότι το κοινό που χειροκροτούσε ρομποτικά κάθε φορά που άναβε η ταμπέλα, αποτελούταν επί το πλείστον από πιτσιρίκια. Λυκειόπαιδα. You know... η κατηγορία ανθρώπων που θεωρητικά το ΕΣΡ πρέπει να προστατεύει από φρικαλεότητες όπως αυτή:


Σε κάποια φάση της εκπομπής όμως, σηκώθηκα απ' τον καναπέ μου και άρχισα να χτυπάω τα πορτοκαλί απ' τα Doritos χέρια μου μεταξύ τους σε ένα βροντερό χειροκρότημα: Γυρνάει η Τζούλια και λέει ότι το μόνο κακό απ' όλη τη φάση είναι ότι η ίδια είναι διάσημη. Και καλά αν έβγαζε τσόντα και δεν την ήξερε κανείς, η όλη ιστορία θα πέρναγε στο ντούκου και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ξανά παλαμάκια απ' τα πιτσιρίκια στο κοινό. Στην ουσία η Τζουλιάρα τους είπε: "Αν ποτέ τα βρεις σκούρα οικονομικά, γύρνα μια τσόντα! Απλά φρόντισε να μην είσαι διάσημη. Κατά τ' άλλα, κανένα πρόβλημα" κι αυτά χειροκροτούσαν.

Εμένα προσωπικά δε με χαλάει το concept. Υπάρχουν πολλά λυκειοκόριτσα που μετά χαράς θα έβλεπα σε τσόντα με καλή παραγωγή. Ούτε με χαλάει το γεγονός ότι μια πορνοστάρ βγαίνει στην TV και μιλάει για το πώς της έκαναν το μουνί μπέικον, μέρα-μεσημέρι στο πιο δημοφιλές ελληνικό κανάλι. Δεν πα' να δείχνουν και νεκροψίες Σάββατο πρωί στο Star; Σκορδοκαΐλα μου! Θυμάμαι στα 90s που ο ΣΚΑΪ έδειχνε ρεπορτάζ για τα χύσια του Προέδρου των ΗΠΑ και χωράφια της Βοσνίας με διαμελισμένα πτώματα στο μεσημεριανό δελτίο! Οι εικόνες κάηκαν μες στη μνήμη μου και καλά έκαναν! Δεν είναι όλη η ζωή κουνελάκια και γατούλες και καλό είναι το παιδί σου να το συνειδητοποιεί σιγά σιγά! Στην τελική αν είσαι γονιός και δε γουστάρεις να βλέπει το παιδί σου βία και σεξ, να αναλάβεις τις ευθύνες σου και να του το επιβάλλεις ΕΣΥ!

Το ΕΣΡ βέβαια έχει διαφορετικές αρχές από μένα, θεωρητικά τουλάχιστον. Σύμφωνα με αυτούς, ένα ζωγραφισμένο σφουγγάρι που μιλάει είναι πολύ χειρότερη επιρροή για τη νεολαία από μια ξεσκισιάρα πλατινομαλλούσα που γίνεται πανελλήνια σταρ μόνο με το μουνί της. Αλλά τι να κάνουμε; Ο Bob είχε την αυθάδεια να προβάλλεται στο Channel 9, ένα κανάλι δευτεράντζα, όπου μάλιστα τόλμησε να αποσπάσει κι ένα αξιοπρεπές μερίδιο κοινού από τα μεγάλα κανάλια. Χμμμμ... Πάλι χαϊδεύω το μούσι μου σκεπτόμενος. Τι θα γινόταν άραγε, αν η Τζούλια έβγαινε να πει τα πουτανιλίκια της στη Μπεκατώρου αντί για την Τατιάνα; Θα είχε την ίδια αντιμετώπιση απ' το ΕΣΡ;

Αν απαντήσατε "ναι", ο τίτλος του άρθρου είναι αφιερωμένος σε σας.


Sunday, March 21, 2010

Μωρά στη φωτιά: part 2

ΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ! ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑ!

Ώρες ώρες τα media είναι σαν μια γριά πουτάνα: σου λένε ακριβώς αυτά που θέλεις να ακούσεις με την ελπίδα να τα προτιμήσεις και την επόμενη φορά που θα βγεις μπουρδελότσαρκα με το τηλεκοντρόλ σου. Βλέπεις τα ρεπορτάζ περί οικολογίας και υπερθέρμανσης του πλανήτη να σου λένε χίλια μύρια μικρά πράγματα που μπορείς ΚΙ ΕΣΥ να κάνεις για να σώσεις τη Γη. Την ίδια στιγμή, το μεγαλύτερο οικολογικό πρόβλημα απ' όλα, που λέγεται υπερπληθυσμός, μας κοιτάει στα μάτια κι εμείς αλλάζουμε πεζοδρόμιο, σαν εμένα με τον παλιό συμμαθητή μου.

Οι μήτρες σας καταστρέφουν το περιβάλλον περισσότερο κι από όλες τις πετρελαιοκηλίδες της παγκόσμιας βιομηχανίας ΜΑΖΙ, αλλά τα media κάνουν τα στραβά μάτια. Τόσα χρόνια δεν έχουν πρόβλημα να σου λένε να ξεχωρίζεις τα χάρτινα από τα πλαστικά σκουπίδια σου και να κλείνεις τη βρύση όταν δεν την χρειάζεσαι και να πετάς το κινητό σου σε ειδικούς κάδους με φυλλαράκια ζωγραφισμένα πάνω. Αλλά το ότι η οικολογική κατάντια του πλανήτη συμπίπτει με τον εποικισμό μας ως κυρίαρχο είδος, αυτό τι; Τους διαφεύγει; Όχι, απλά ξέρουν ότι δεν είναι αυτό που θέλεις να ακούσεις. Αν βγει αύριο η Σία Κοσιώνη και πει "Σταμάτα να γαμάς την μπροστινή τρύπα, γιατί κατά βάθος αυτή η βιομάζα που λέγεται ανθρωπότητα είναι η αιτία όλων των προβλημάτων της Γης", μεθαύριο δεν θα βλέπει κανένας ΣΚΑΪ.

Εδώ ούτε κι ο Al Gore δεν θίγει τον υπερπληθυσμό! Στο βραβευμένο με ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΝΤΩΝ ντοκιμαντέρ του, μας πετάει στη μούρη μια γραφική παράσταση της θερμοκρασίας ανά έτος και του CO2 ανά έτος (1000-2000 μ.Χ).


"ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΑ!" λέει ο χοντρός που δε φοράει γραβάτα για να φαίνεται του λαού παιδί και όλοι χειροκροτάμε. Εεεε, ξέχασες μια τρίτη γραμμή, χοντρέ!

Ω ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ! Κι αυτή ταιριάζει απόλυτα! Γιατί δεν συμπεριλήφθηκε στο "An Inconvenient Truth", μεγάλε Νομπελίστα; Οι κάθε διάσημος οικολόγος ποτέ δε θα μιλήσει για τον υπερπληθυσμό εκτός κι αν πιεστεί, αλλά ακόμα και τότε δε θα το χαρακτηρίσει καν πρόβλημα. Θα πει ότι είναι μια στατιστική ανωμαλία, κάτι που θα αυτο-διορθωθεί με τον καιρό. Ναι, στάνταρ. Είναι μια απλή τάση της εποχής η ανάγκη μας για αναπαραγωγή, τίποτα άλλο. Το 2050 όλα θα φτιάξουν γιατί το γαμήσι θα είναι out of fashion!

Ψάχνοντας υλικό για να ταπώσω τις ευαίσθητες ψυχούλες που μου τα κάνανε μπαλόνια στο προηγούμενο άρθρο, πέτυχα μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Oregon. Το ζουμί συνοψίζεται στο εξής: Όσο προσεκτικός και οικολόγος κι αν είσαι, θα αυξήσεις το αποτύπωμά σου στη Γη κατά 5,7 φορές με κάθε παιδί που κάνεις! Την επόμενη φορά που έχετε κουβέντα περί οικολογίας με καμιά αυτάρεσκη μαλακισμένη που ανακυκλώνει και οδηγάει Prius και το παίζει ανώτερη επειδή νομίζει ότι συμμετέχει στη λύση του προβλήματος, τρίφτε της ΑΥΤΟ στη μούρη! Μπορείς για όλη σου τη ζωή να οδηγάς Hummer με τον κώλο έξω απ' το παράθυρο να κλάνει χλωροφθοράνθρακες και να χέζει πλαστικά μη-διαβρώσιμα ποτηράκια και πάλι δεν θα κάνεις την ίδια ζημιά που θα έκανες αν γινόσουνα γονιός.

Οπότε πάλι στο ίδιο συμπέρασμα φτάνουμε: ΡΙΞΤΟ! Αν σου σκίστηκε το καλτσόν με τα καφριλίκια του προηγούμενου άρθρου περί έκτρωσης, αγνόησέ τα. Πες την "οικογενειακό προγραμματισμό", πες την "πρόληψη εγκυμοσύνης", πες την ακόμα και "χνουδωτό ροζ κουνελάκι". Δε με νοιάζει ο ευφημισμός που θα χρησιμοποιήσεις για να νιώσεις καλύτερα. Όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ, το σημαντικό είναι να γίνει η δουλειά. Τα νέα οικολογικά σλόγκαν είναι εδώ, και το μήνυμα είναι σαφές:

ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΣ: ΦΙΛΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

&

Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΣΙΝΗ