Showing posts with label 90s. Show all posts
Showing posts with label 90s. Show all posts

Monday, May 3, 2010

TV της νιότης

Πάμε για ακόμα λίγη νοσταλγία γαμώ το κεφάλι μου! Reviews από παλιά παιδική τηλεόραση είναι το θέμα μας σήμερα. Να σημειώσω εδώ ότι σε πολλές επιλογές ακολούθησα το σκεπτικό "τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται" και προτίμησα να αφιερώσω λίγες γραμμές παραπάνω σε κρυφά διαμάντια ή και κρυφές κουράδες του τηλεοπτικού παρελθόντος. Οπότε μην απορήσετε αν μερικά φαβορί όπως Thundercats απουσιάζουν από το άρθρο. Όπως και να 'χει, απολαύστε μερικά σύντομα reviews, faeenamalaka style, από 27 παλιές εκπομπές που μου ήρθαν στο μυαλό. Ναι φίλε. ΕΙΚΟΣΙ ΕΦΤΑ!


Captain Planet
Πριν τον Al Gore, το SOS Γη και γενικά, πριν η οικολογία γίνει hipsterάδικη μόδα, υπήρχε ο Captain Planet, ο μόνος σούπερ ήρωας με χαίτη. Κεντρικοί χαρακτήρες της σειράς ήταν οι Πλανητάρχες, μια παρέα από 5 γυμνασιόπαιδα πιο πολύχρωμα κι από web banner αμερικάνικης εταιρίας.
Έχουμε τον Αμερικάνο, την Ρωσίδα, τον μαύρο, την Κινέζα και το ινδιανάκι του Αμαζονίου. Μένει ο πούστης, ο νάνος κι ο ανάπηρος, και η πολιτικά ορθή στρατιά θα είναι έτοιμη να ξεκινήσει τις ομιλίες στα γυμνάσια και τον ερμηνευτικό χορό στο Μοναστηράκι.

Οι Πλανητάρχες έκαναν οικολογικά θελήματα για την Γαία, μια MILFάρα που είχε νταλκάδες γιατί ο πλανήτης πάει απ' το κακό στο χειρότερο. Και φυσικά, όντας η παντοδύναμη Γαία, προτίμησε να κάτσει στ' αυγά της και να αναθέσει την τύχη του πλανήτη σε 5 μαλακισμένα από διαφήμιση της Benetton. Τους έδωσε 5 δαχτυλίδια με διαφορετικές δυνάμεις: Γη, φωτιά, αέρα, νερό και γκέι καρδιά. Όταν οι Πλανητάρχες τα έβρισκαν σκούρα (δηλαδή πάντα), ένωναν τα δαχτυλίδια τους και έβγαινε ένας μυώδης τύπος που ζει σε αρμονία με την φύση, γουστάρει την προστασία του πλανήτη και έχει μπλε δέρμα.

ΟΧΙ ΑΥΤΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!
Το πιο lame στοιχείο του συγκεκριμένου παιδικού με διαφορά, ήταν οι κακοί. Οι επιχειρήσεις τους ήταν σχεδιασμένες ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για να κάνουν κακό στο περιβάλλον, χωρίς καμία έγνοια για κέρδος. Θυμάμαι ένας που ήθελε να κάνει πουτάνα ένα τροπικό δάσος και ταυτόχρονα να γεμίσει με CO2 την ατμόσφαιρα και έκανε το εξής: Έχτισε ένα εργοστάσιο που αποψίλωνε τα δέντρα και τα πέταγε καπάκια σε έναν κλίβανο για να καούν. ΑΠΛΑ, ΚΑΨΕ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ!


Νιλς Χόλγκερσον

Ο Νιλς ήταν ένα φλωρο-Σκανδιναβάκι του οποίου η τύχη δεν απασχολούσε ούτε τη μάνα του. Σε κάθε επεισόδιο έπαιρνε μαζί του ένα πορτοκαλί τρωκτικό, νομίζω τον έλεγαν Κρούμελ και καβαλάγανε μια τεράστια χήνα.
Ήταν από αυτά τα απογευματινά παιδικά που έβλεπες σε αίθουσα αναμονής οδοντιατρείου και ενίσχυαν την κατάθλιψη του συννεφιασμένου απογεύματος και το ψυχοπλάκωμα του πόνου που έρχεται.


Max
Ο Max του Bara ήταν μια συλλογή από μικρά κλιπάκια που έμοιαζαν με animated εκδόση γελοιογραφίας χωρίς λόγια. Ο πρωταγωνιστής ήταν ένας ασπροφορεμένος μυτόγκας με μουστακάκι παιδεραστή, που έμπλεκε σε ημι-χιουμοριστικές καταστάσεις. Στην ουσία, ο Max ήταν ένα τέχνασμα των καναλιών για να χώνουν κάθε φορά δύο διαφημιστικά διαλείμματα αντί για ένα, αλλά δεν μας ένοιαζε. Σε εκείνες τις ηλικίες, που έπρεπε να περιμένουμε μέχρι την επόμενη Κυριακή για να ξαναδούμε παιδικά, τα 10 δευτερόλεπτα του Max ήταν μια μυτιά κοκαΐνης σε μορφή cartoon. H μουσικούλα του έχει μαρκαριστεί με πυρωμένο σίδερο στον εγκέφαλο όλων των Gen-Xers. Είστε έτοιμοι;




Βενιαμίν (Goal)

Η γιαπωνέζικη αισθητική με τα πολύχρωμα πλάνα, το γρήγορο μοντάζ και τα εφφέ που προκαλούν επιληψία, καθιστά τους Ιάπωνες μάστορες στο καρτούν, ειδικά όταν έχει να κάνει με ρομπότ, λέιζερ, νίντζα, διαστημόπλοια, ή νεαρές μαθητριούλες που βιάζονται από πλοκάμια. Το κακό είναι ότι οι Ιάπωνες έχουν την τάση να εφαρμόζουν την παραπάνω αισθητική σε όλα τα παιδικά τους, ακόμα κι αν το σενάριο αφορά λίγο πιο πεζά πράγματα, φερειπήν, μερικά πιτσιρίκια που παίζουν μπάλα.
Κι έτσι έχουμε το Βενιαμίν, μια σειρά για ένα junior πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου όλοι οι ερασιτεχνικοί αγώνες διεξάγονται στο Μαρακανά με 80.000 κόσμο, τα πιτσιρίκια κάνουν τούμπες στον αέρα αντί για ντρίπλες, η μπάλα μετά από δυνατό σουτ γίνεται μακρόστενη σαν αγγούρι και το νικητήριο γκολ μπαίνει στο τελευταίο δευτερόλεπτο πριν τη λήξη, λες και παίζουνε με μπασκετικό χρονόμετρο.


Jem
80ίλα μέχρι θανάτου! Το στόρι του Jem περιστρεφόταν γύρω από μια παρέα πουτάνες με χρώμα μαλλιών σε φάσμα ορατό μόνο μετά από βουτιά σε μπανιέρα με LSD. Οι εν λόγω πουτάνες, όταν δεν τσιμπούκωναν ναύτες για ένα τάλληρο, είχαν μια hair metal μπάντα, τις Holograms και είχαν άγρια κόντρα με μια άλλη πουτανο-hair-metal μπάντα, τις Misfits (απλή συνωνυμία).
Το μόνο που θυμάμαι από αυτό το cartoon είναι ότι εξελισσόταν στο Μαλιμπού και σε κάθε επεισόδιο, η αρχι-πουτάνα πάταγε το σκουλαρίκι-αστέρι της και μεταμόρφωνε όλο το συγκρότημα σε παλιάτσους που πετάγανε λέιζερ απ' τις κιθάρες τους. Τύφλα να 'χει ο Blackie Lawless.


Babar
Θυμάμαι ελάχιστα πράγματα απ' το συγκεκριμένο παιδικό. Ίσως επειδή μετά απ' την επιληπτική κρίση που σου προξενούσαν σειρές όπως τα SilverHawks, το Babar λειτουργούσε σαν Υπνοστεντόν. Ο πρωταγωνιστής ήταν ο Μπαμπάρ, ένας ελέφαντας με πράσινο κουστούμι και κορώνα στο κεφάλι.
Όπως βλέπετε, η βαρεμάρα και ο μπεζισμός του συγκεκριμένου cartoon χτυπάνε επίπεδα Charlie Brown. Ο Μπαμπάρ κατέχει μέχρι σήμερα το ρεκόρ για τα λιγότερο εκφραστικά μάτια στην ιστορία του σκίτσου. Γυρόφερνε στη σαβάνα με το καθυστερημένο σόι του και περνούσε ηλίθια μηνύματα περί οικογενειακής ενότητας. LAAAAAAME!


Snorks
Τώρα θα σας ανατινάξω. Τα Snorks ήταν κάτι πολύχρωμα πλασματάκια που ζούσαν στο βυθό της θάλασσας, φορούσαν σορτσάκια και κοντομάνικα και είχαν ένα καλαμάκι από φραπέ καρφωμένο στην κράνα.
Ο κύριος ρόλος τους ήταν να αντιγράφουν τα Στρουμφάκια. Θυμάμαι είχαν βγει και σε χαρτάκια Πανίνι!


Μούφα Ghostbusters
Αυτό το αίσχος προβαλλόταν για λίγο καιρό στο Mega τα μεσημέρια. Το όνομα της σειράς ήταν στεγνά Ghostbusters και το λογότυπό της ήταν ένας κύκλος με ένα φάντασμα. Περίμενες λοιπόν να ακούσεις την υπέρτατη μουσικάρα των τίτλων αρχής να σε ρωτάει στα ίσα "Who you gonna call, BIATCH???". Αμ δε!

Αντί για τον Γλίτσα, τον Ίγκυ και την υπόλοιπη παλιοπαρέα που τόσο αγαπούσες, έτρωγες στη μάπα τα ξαδέρφια τους απ' το Πακιστάν να τρέχουν δεξιά-αριστερά α-λα Σκούμπι Ντου παρέα με έναν γορίλα. Επαναλαμβάνω: ΕΝΑΣ ΓΟΡΙΛΑΣ σε cartoon με τίτλο Ghostbusters! Ήταν τόσο ντατσουνόγυφτοι, που τα όπλα που είχαν για να παγιδεύουν φαντάσματα, αντί για ακτίνες έβγαζαν κόλλα!


Πάνω ή κάτω
Από τα πρώτα τηλεπαιχνίδια του ΑΝΤ1. Δε θυμάμαι τους κανόνες. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι το παρουσίαζε ένας πορνόγερος που γύρναγε κάτι τεράστια τραπουλόχαρτα σε έναν τοίχο με glitter. Α! Θυμήθηκα και το "Με το κλειδί στο χέρι" που πήγαιναν κάτι ζευγάρια και ο Μπονάτσος τους έβαζε να κάνουν φασίνες και καλλιόπες στο στούντιο. Γιατί τα έβλεπα όλα αυτά;


Rescue Rangers
Αρκετά απατηλό όνομα, καθότι η συγκεκριμένη σειρά ασχολούταν με τις περιπέτειες του Chip και του Dale. Έπαιζε στο Mega καπάκι μετά από το Duck Tales (woo-hoo) και είχε υπόθεση μισό ντετεκτιβική περιπέτεια και μισό Indiana Jones. Το team των Rescue Rangers αποτελούταν απ' τον Chip με μπουφάν πιλότου, τον Dale με λουλουδάτο πουκάμισο, μια γκόμενα σκιουρίνα που ήταν η techno-geek της ομάδας (βλέπε Ντονατέλο) κι έναν χοντρομπαλά μουστακαλή κρασοπατέρα, που έχανε τις βίδες του κάθε φορά που αντίκριζε τυρί και τα γαμούσε όλα.
Θυμάμαι κυκλοφορούσαν με ένα ζέπελιν από οδοντογλυφίδες και χρησιμοποιούσαν συνέχεια όπλα που πετούσαν βεντούζες με σκοινιά. Μέτριο.


Μούμινς
Τα Μούμινς, όπως και ο Νιλς Χόλγκερσον, είναι τυπικό παράδειγμα μινιμαλιστικού καρτούν Σκανδιναβικής παραγωγής. Αν θέλετε να δείτε Μούμινς, δε χρειάζεται. Πηγαίντε στο περίπτερο της γειτονιάς, αγοράστε δυο Happy Hippo της Kinder και κουνήστε τα μπροστά από μια κόλα Α4. Για ήχο, βάλτε τον κολλητό σας να κάνει μασχαλοκλανιές και να πετάει ψηλές κραυγές μέσα από ένα μαξιλάρι. Και αυτά είναι τα Μούμινς.

ΠΑΡΕ ΚΑΤΑΝΤΙΑ!
Να τι συμβαίνει όταν γράφεις παιδικό και δεν έχεις στο team σου τουλάχιστον έναν Αμερικάνο ή έναν Γιαπωνέζο. Τόσο πολύ πια βαριόντουσαν να σχεδιάσουν οι τύποι; Και δε φτάνει που τα σκίτσα είναι μια μονοκοντυλιά σκέτη, δεν μπήκαν καν στον κόπο να τα χρωματίσουν! Το ξέρω ότι στη Σουηδία είναι όλα καταθλιπτικά και γκρίζα, αλλά εδώ γαμήθηκε ο Δίας!


Art Attack
Πόσο κορυφή ήταν το Art Attack! Κάθε μεσημέρι στην ΕΤ1 ο συμπαθέστατος Neil Bucannan προσπαθούσε να μας βάλει στον πειρασμό να ασχοληθούμε με τη ζωγραφική και τη χειροτεχνία. Θυμάμαι που έβαζε μπρος κάτι κατασκευές από χαρτόνι και πάντα τις έκανε να σκληραίνουν με κωλόχαρτο μουσκεμένο σε ένα μείγμα με 2 μέρη από νερό και 1 μέρος από την μυστηριώδη και αινιγματική "P.V.A. glue". Σε κάθε βήμα της κατασκευής, τόνιζε πόσο εύκολη και απλή είναι και πώς ο καθένας μπορεί να την κάνει. ΟΧΙ NEIL! Μόνο ΕΣΥ μπορείς να την κάνεις! Γιατί όταν έχαψα το ψέμα σου και καταπιάστηκα με μια απ' τις χειροτεχνίες σου, έφαγα όλο μου το απόγευμα, ξόδεψα όλο
μου το χαρτί, εκνευρίστηκα, το σαλόνι μου γέμισε κόλλα, πέθανε η γάτα μου και τελικά ο κουμπαράς - δεινόσαυρος που έφτιαξα έμοιαζε με θύμα πυρκαγιάς!


How 2
Αυτό ειλικρινά παίζει να είμαι ο μόνος που το θυμάται. Ήταν μια 10λεπτη Βρετανική παπαριά που έπαιζε στην ΕΤ1 αμέσως πριν το Art Attack. Η εκπομπή είχε το κλασικό Βρετανικό low budget σετάρισμα: κάτασπρο στούντιο, ένα τραπέζι και τρεις μαλάκες, οι οποίοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν διάφορα καθημερινά φαινόμενα και να κάνουν απλά σχολικά πειράματα. Προσοχή! Μην το μπερδέψετε με το Inquiring Minds.


Μια φορά κι έναν καρό ήταν ο άνθρωπος
Και γαμώ τις παιδικάρες! Έχω άπειρο σεβασμό για αυτήν την εκπομπή. Νομίζω ότι παραμένει το μόνο καρτούν μέχρι τις μέρες μας, που πραγματικά κατάφερε να μορφώσει και να διασκεδάσει ταυτόχρονα.

Θυμάμαι τον τύπο με το τεράστιο μούσι, τα μικρόβια που ήταν σχεδιασμένα σαν αλάνια των Εξαρχείων, τα νευρικά σήματα που έπαιρναν μια περγαμηνή στο χέρι και έτρεχαν βολίδα για να μεταφέρουν το μήνυμα και φυσικά, τις πρώτες εικόνες σεξ που είδα ποτέ (εκτός απ' τη μάνα του Shinobi).


Παιδικά με δεινόσαυρους
Είναι τόσα πολλά που θα μπορούσαν να αποτελούν άρθρο από μόνα τους. Αντ' αυτού θα κάνουμε ένα σύντομο πέρασμα από 4 κλασικά.

Ξεκινάμε με το "Ντένβερ, ο τελευταίος δεινόσαυρος", που ήταν μια ντεκαβλέ αηδία και μια βεβήλωση του ιερού πλάσματος που λέγεται "δεινόσαυρος"! Ο μόνος λόγος που το έβλεπα ήταν επειδή έπαιζε στο NEW Channel αμέσως πριν ή αμέσως μετά τα χελωνονιτζάκια. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι ένα μάτσο αποτυχημένοι σκεϊτάδες που έχει να τους κάτσει σωστό ollie απ' την Προκάμβριο. Είναι τόσο άχρηστοι, που τρώνε σαβούρδες ακόμα και στους τίτλους αρχής!

Οι φίλοι μας ανακαλύπτουν κατά λάθος έναν ζωντανό δεινόσαυρο σε μια οικοδομή. Και πώς ονομάζουν τον δεινόσαυρο που μόλις βρήκαν; Megatooth; Ultragore; Death-mauler; Thundersaur; Flesh-ripper; Dino-mite; OXI, αγαπητοί αναγνώστες! Τον ονομάζουν Denver! Αυτό και μόνο μεταδίδει το πνεύμα της σειράς. Και πολύ ασχολήθηκα! ΝΕΕΕΕΕΧΤ!


Μετά υπήρχε το The Land Before Time, μια ταινία μεγάλου μήκους που έπαιζε συχνά στο Junior's, με πρωταγωνιστή ένα μικρό διπλοδοκάκι. Στο μυαλό μου έχει μείνει πλέον μόνο μια σκηνή. Μόνο μια σκηνή από αυτήν την γαμόσπιτη κωλο-ταινία, που είχε βιάσει την μικρή και τρυφερή ψυχολογία μου. Όσοι θυμάστε το καρτούν, ξέρετε ήδη πού αναφέρομαι. Οι υπόλοιποι, απολαύστε:

Και όχι, η μαμά του Littlefoot δεν πέθανε ούτε από γηρατειά, ούτε από Νόσο του Crohn. Την κατασπάραξε ένας Τυραννόσαυρος! Ωραια. Μετά ήρθε και ο θάνατος του Μουφάσα και μας αποτελείωσε. Άντε γαμήσου Land Before Time. Άντε γαμήσου!


Ένα άλλο που θυμάμαι λίγο πιο αμυδρά ήταν το Dinosaucers. Σε αυτό το καρτούν, καλοί και κακοί δεινόσαυροι είχαν σκάσει από το διάστημα για να συνεχίσουν την προαιώνια διαμάχη τους στη Γη.
Στη μέση είχε μπλεχτεί μια παρέα παιδιών, στους οποίους οι Dinosaucers έδωσαν κάτι δαχτυλίδια με δυνάμεις. Οπότε έχουμε ένα παρτουζοclopyright με εξωγήινο πόλεμο από Transformers, φυτουλο-παρέα από Captain Planet και δεινόσαυρους... ας πούμε από DeAgostini. Τα μόνα τζαμάουα στοιχεία της σειράς ήταν ο αρχηγός των κακών, ένας Τυραννόσαυρος με το γαμόπατο όνομα GENHGIS REX και η 80s ποζεριά που έπαιζε στους τίτλους αρχής.


Τέλος, έχουμε το "Dino Riders", όπου οι καλοί ταξιδεύουν με ένα διαστημόπλοιο στο χωροχρόνο και παγιδεύονται στην εποχή των δεινοσαύρων. Αλλά οι κακοί (που είναι εξωγήινες σαύρες) τους παίρνουν στο κυνήγι με τα λέιζερ τους, οπότε οι καλοί φοράνε σέλες και κανόνια στους δεινόσαυρους και τους μετατρέπουν σε οχήματα. Επαναλαμβάνω: Oι καλοί πολεμάνε εξωγήινες σαύρες. Καβάλα σε δεινόσαυρους. Με κανόνια. Που πετάνε λέιζερ. Σε δεινόσαυρους.

NERDGASM ! ! !


Power Rangers

Η αλήθεια είναι ότι δεν τους πρόλαβα τόσο καλά τους Power Rangers. Όταν βγήκαν είχα ήδη μεγαλώσει αρκετά και μου φαίνονταν γελοίοι. Οι Power Rangers ήταν μια παρέα από λυκειόπαιδα τόσο politically correct, που περίμενες από στιγμή σε στιγμή να κοιτάξουν την κάμερα και να σου πουν "Drugs are bad". Κάθε βδομάδα τους την έπεφταν τέρατα από άλλο πλανήτη. Τώρα γιατί τα τέρατα διέσχιζαν τον μισό γαλαξία μόνο και μόνο για να παίξουνε μπουνιές σ' ένα random λύκειο της επαρχίας, ένας θεός ξέρει. Όταν λοιπόν οι φίλοι μας τα έβρισκαν σκούρα, μεταμορφωνόντουσαν (κοινώς φορούσαν spandex και κάσκες) στους Power Rangers. Ο κάθε Ranger είχε δικό του χρώμα κολάν και δικό του όπλο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κίτρινη Power Ranger ήταν κινέζα και ο μαύρος Power Ranger ήταν μαύρος. Λεπτότις.
ΟΚ, πριν προχωρήσω παρακάτω, δύο λεπτομέρειες για την φωτό. Πρώτον, τι κτίρια είναι αυτά κάτω δεξιά; Στο Χαϊδάρι το γυρίσανε το σίριαλ; Και δεύτερον, ο μόνος στη φωτογραφία που έχει εξόγκωμα στο παντελόνι είναι Η ΚΙΝΕΖΑ! WTF?

Τέλος πάντων. Μετά την αλλαγή γκαρνταρόμπας, οι Rangers συνέχιζαν για λίγο τη μανούρα, κάνοντας συχνές παύσεις για να ποζάρουν με τα πόδια σε διάταση Bruce Dickinson και για να ανταλλάξουν μπινελίκια τύπου "θα σε σβήσω από τον χάρτη", μέχρι που οι κακοί τα έβρισκαν σκούρα και έφερναν ενισχύσεις απ' τον Κολωνό. Τότε οι ήρωές μας έμπαιναν σε οχήματα-ζώα, αλλά έπαιρναν ξανά πούλο, οπότε στο τέλος ένωναν τα οχήματά τους α-λα Devastator για να φτιάξουν ένα τεράστιο ρομπότ, τον Μέγκαζορ.
Ο Μέγκαζορ σάπιζε στο ξύλο τον εκάστοτε αντίπαλο "boss" και καθάριζε τη φάση, πράγμα που σε κάνει να απορείς γιατί δεν τον φώναζαν απ' την αρχή του επεισοδίου να ξεμπερδεύουνε. Ίσως να έκαιγε σούπερ και να τους ερχόταν βαρύ το έξοδο, ποιος ξέρει... Σε πιο προχωρημένα επεισόδια, ο Μέγκαζορ αναβαθμιζόταν με νέα μέλη, νέα όπλα και κυρίως, με έξτρα λέξεις πριν το -ζορ. Έτσι προέκυψε ο Power-ζορ, ο Ultra-mega-ζορ και Super-mega-skullfuck-your-mama-ζορ.

Όπως είπα και πριν, οι Rangers ποτέ δεν με κέρδισαν γιατί είχα ήδη μεγαλώσει όταν πρωτοβγήκαν και με ενοχλούσε το κιτσαριό και η σαχλαμάρα τους, αλλά είχαν τόση επιτυχία, που απέκτησαν και απομίμηση, τους VR Troopers. Επίσης, οφείλω να παραδεχτώ τη σειρά για την υπεργαμάτη παουεριά που έπαιζε στους τίτλους αρχής. Απολαύστε την και πάλι!


Μπόλεκ και Λόλεκ
Ένα απαράδεκτο Σοβιετικό χυσαμόλι, με τεμπέλικο animation, άχρωμο στόρι και δυο πρωταγωνιστές που ειλικρινά, δεν κάνανε ΤΙΠΟΤΑ! Απλά βολοδέρνανε από γκούλαγκ σε γκούλαγκ, βοηθάγανε κάτι ζώα να απεγκλωβιστούν από πηγάδια ή να βγάλουν αγκάθια απ' τα πόδια τους και μετά η οθόνη έγραφε KOHNEL και τέλος. Τι σάπιοι! Ακόμα κι ο σκύλος τους χίωσε και αποχώρησε από το καρτούν για να κάνει σόλο καριέρα!
Μπόλεκ και Λόλεκ: ένα παιδικό τόσο για τον πέο, που είναι αρκετό για να δικαιολογήσει όλο το κίνημα του Μακαρθισμού από μόνο του!


Transformers και G.I. Joe
Έχω ήδη ασχοληθεί με τους 2 αιώνιους αντιπάλους του Σαββατιάτικου πρωινού με συγκριτικό review στο άρθρο μου "...και το θέμα θεωρείται λήξαν!", οπότε δε θα μπω σε λεπτομέρειες. Το μόνο που θα προσθέσω εδώ είναι τα εξής 2:

Πρώτον: η αιώνια απορία που είχαμε όλοι για τους Κόμπρα: πώς γίνεται να έχουν τόσα λεφτά για εξοπλισμό, διαστημόπλοια και υποβρύχιες βάσεις και να παραμένουν μια απλή τρομοκρατική οργάνωση; Γιατί δεν χρησιμοποιούν τα λεφτά και την επιρροή τους για να ιδρύσουν ένα κρατίδιο που θα κάνουν ό,τι γουστάρουν να ησυχάσουμε κι εμείς κι αυτοί;

Δέυτερον: Υπήρχε μια σειρά που μαϊμούδευε Transformers και G.I. Joe
ταυτόχρονα, το MASK, που είχε να κάνει με ελίτ στρατιωτικές μονάδες, των οποίων τα οχήματα μεταμορφώνονταν. Μάλιστα είχε και τον αντίστοιχο βλαμμένο πιτσιρικά που είχαν και τα Transformers, μόνο που στο MASK, αντί για Σκαραβαίο καβάλαγε τον R2D2. Clopyright του κερατά, αλλά κακά τα ψέματα, ωραίοι τίτλοι αρχής:



Bravestarr

Με δύο "ρου". Γνωστός και ως Σερίφης του Διαστήματος. Ο Bravestarr ήταν ένας τύπος με δέρμα στο χρώμα του φραπόγαλου, άσπρο καπέλο, bluetooth και ρούχα που θύμιζαν τον Steven Seagal στο On Deadly Ground.
Αυτό που θυμάμαι περισσότερο στη σειρά ήταν ο πιστός σύντροφος του Σερίφηι, ένα άλογο με κάτι αρχιδάρες ΝΑ! Σε κάθε επεισόδιο που ο άμπαλος ο Bravestarr τα έβρισκε σκούρα, η αλογάρα σηκωνόταν στα πίσω πόδια και καθάριζε όποιον είχε το θράσος να αναπνέει, με μια καραμπίνα που θα ζήλευε κι ο Ash από το Army Of Darkness.

THIS is my BOOMSTICK ! ! !
Ποια δύναμη της αρκούδας και μαλακίες ρε γαμόσπιτε Gaystarr; Τράβα να κάνεις το YMCA παρέα με τον He-Man, πουστράτζα! Αν ήμουνα ο παραγωγός της σειράς, θα έβαζα το άλογο μόνο του, να τριγυρνάει στον γαλαξία με τη χραπαχρούπα στο χέρι, να καίει χωριά και να βιάζει παρθένες και το soundtrack από πίσω να παίζει μόνο Clutch και Nightstalker! Να φίλε μου παιδικό!


Κάντι-Κάντι
Αν έπρεπε να περιγράψω με μία φράση την Κάντι-Κάντι, θα την αποκαλούσα "ο Βασιλάκης Καΐλας με κόκκινο φόρεμα" ή "η δισκογραφία του Καζατζίδη σε anime"
ή "ο Γιάγκος Δράκος μετά την αλλαγή φύλου" ή "ο Ιώβ στην πρώτη του ωορρηξία" ή... ΟΚ, ΟΚ, σταματάω. Καταλαβαίνετε πού το πάω: το παιδικό ήταν βουτηγμένο στον καημό, τη μιζέρια και τον αβάσταχτο νταλκά. Κάθε μεσημέρι στην ΕΤ2, η τηλεόραση βραχυκύκλωνε απ' το δάκρυ.

Το καρτούν εκτυλίσσεται στην... ΟΠΑ! ΜΟΥ 'ΡΘΕ ΚΙ ΑΛΛΟ: ή "ο ξανθός Ξανθόπουλος"!!! Πωωωω, γάμησα πάλι! Το καρτούν που λέτε εκτυλίσσεται στην Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα, κάτι σαν εργάκι "εποχής", βλέπε "Περηφάνια και Προκατάληψη". Βασικά όχι. Ξέχνα αυτό που μόλις είπα! Μην δεις "Περηφάνια και Προκατάληψη". Για κανέναν πούστη λόγο. Κάποια στιγμή θα σου προτείνει η γκόμενά σου να το δείτε μαζί. Χώρισέ την.

Η Κάντι είναι μια ταπεινή και καταφρονεμένη χωριατοπούλα που περιφέρεται στα λιβάδια της Ευρώπης. Μάλλον, στα λιβάδια της εντύπωσης που έχουν οι Γιαπωνέζοι μες στο κεφάλι τους για την Ευρώπη, μιας και στο καρτούν κάθε δεύτερος άντρας είναι δούκας ή πρίγκιπας και στο δρόμο πετυχαίνεις παλάτι πιο συχνά κι από "Γρηγόρης Μικρογεύματα". Το κύριο στόρι είναι απλό:

01 Η Κάντι γουστάρει τον Άντονι.
02 Η Κάντι κυνηγάει τον Άντονι σα σκυλάκι.
03 Ο Άντονι είναι ένα κλαπαρχίδι, που την παραμυθιάζει και την φτύνει σε κάθε επεισόδιο.
04 Η Κάντι κλαίει.
05 Ο άνεμος του λιβαδιού παρασέρνει τα δάκρυα της Κάντι.
06 GOTO 01.

Επιτέλους! Ένα παιδικό με σενάριο βγαλμένο απ' τη ζωή, που προετοιμάζει τα κοριτσάκια για την σχέση με το κλασικό καθίκι, που αναμφίβολα θα κάνουν τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους.
Το πρόβλημα με το "Κάντι-Κάντι" βρίσκεται στους διαλόγους. Τα Γιαπωνέζικα δεν μεταγλωττίζονται πάντα το ίδιο εύκολα καθότι, ως γνωστόν, οι Ιάπωνες είναι τέρμα τρόμπες. Κάποιες στοιχειώδεις φράσεις, που στη Δύση λέγονται με 3-4 λέξεις, στα κωλο-Γιαπωνέζικα χρειάζονται 8 παραγράφους κείμενο! Οπότε, κάθε φορά που η Κάντι θέλει ας πούμε να πει: "Γύρνα πίσω Άντονι", για να καλυφθεί το κούνημα του στόματος η φράση αναγκαστικά μετατρέπεται σε: "Αααααα γύρνα πίσω Άντονιιιιιι ναιαιαιαιαι αααααα γύρνα πίσωωωωω αααααα"! Και ας μην ξεχνάμε ότι όλο αυτό το μακρινάρι απαγγέλλεται με την φωνή της Κάντι-Κάντι. Μια τσιρίδα τόσο ψηλή και διαπεραστική, που καθιστά το καρτούν ακατάλληλο για σκύλους, δελφίνια και νυχτερίδες.


Turbo Teen
Τι θυμήθηκα ο πούστης;!;! Ο Turbo Teen ήταν ένας πιτσιρικάς που μεταμορφωνόταν σε αυτοκίνητο. Αλήθεια, αυτό ήταν το παιδικό. Και καλά ο μικρός είχε μπει κατά λάθος με το αμάξι του σε ένα εργαστήριο και μια ακτίνα ραδιενέργειας τους έκανε να ενωθούν. Ήταν η εποχή πριν τα χελωνονιτζάκια, που οι σεναριογράφοι είχαν επισήμως ξεμείνει από ιδέες. Το πιο αξιομνημόνευτο και ταυτόχρονα το πιο γάμησέ τα κομμάτι του παιδικού ήταν η μεταμόρφωση, όπου η φάτσα του παιδιού τεντωνόταν για να γίνει η μάσκα του αυτοκινήτου.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ! ! !



American Gladiators

Για όσους θεωρούσαν ότι οι Γίγαντες του Κατς ήταν υπερβολικά "ιντελεκτουέλ", υπήρχε το American Gladiators. Η εκπομπή είχε κάθε εβδομάδα τέσσερις φυματικούς κομπλεξάρες, που τους έντυνε με κόκκινα και μπλε κολάν και τους έβαζε να κοντραριστούν με τους Μονομάχους σε διάφορα αγωνίσματα όπως "κάτι σαν capture the flag", "σχεδόν διελκυστίνδα" και "περίπου ράγκμπι". Οι Μονομάχοι ήταν κάτι αναβολιασμένοι τραμπούκοι με τσιμέντο για μυαλό και ονόματα βγαλμένα από στίχους του Ted Nugent, όπως Thunder, Ice, Zap και Nitro.

GAAAAAAY !
Οι Μονομάχοι είχαν αποκλειστικό σκοπό να μετατρέψουν τους 4 διαγωνιζόμενους σε αλοιφή για τους κάλους, κάτι που δε δίσταζαν να δηλώνουν κάθε γαμημένη φορά που έβλεπαν κάμερα δίπλα τους. Θυμάμαι μου άρεσε ένα αγώνισμα που ο Μονομάχος επιχειρούσε να ανοίξει την κεφάλα του παίχτη, ρίχνοντάς του μπαλάκια του τένις από ένα κανόνι, πιθανότατα εμπνευσμένος από τις Ελληνικές παραλίες.


Χελωνονιτζάκια
Η τεράστια επιτυχία αυτού του παιδικού σε τόσο ευρύ κοινό παραμένει πολιτισμικό μυστήριο, ειδικά αν σκεφτείς λίγο καλύτερα περί τίνος επρόκειτο. Βγάλτε λίγο την ανάμνηση απ' το μυαλό σας και δείτε το concept με ουδέτερα μάτια: Τέσσερα ερπετά κι ένα τρωκτικό μεταλλάσσονται από μια πράσινη (ή φούξια) μύξα, αποκτώντας μέγεθος και νοημοσύνη ανθρώπου και το πρώτο πράγμα που κάνουν με το νέο τους σώμα είναι να μάθουν νιντζίτσου και να φάνε πίτσες. Οι εχθροί τους είναι ένας τύπος που φοράει μπέρτα και κονσέρβες στο κεφάλι και ένας ροζ εγκέφαλος που στεγάζεται στην κοιλιά ενός τεράστιου δονητή με χέρια, πόδια και κόκκινο σώβρακο.

ΠΟΛΛΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ!
Τα Χελωνονιτζάκια έπαιζαν στο NEW Channel τις καθημερινές και στο Mega τα Σαββατοκύριακα υπό τον τίτλο "Χελώνες νίντζα εν δράσει". Τα επεισόδια του Mega ήταν πιο καινούργια, με τις χελώνες να αντιμετωπίζουν τόσο τον Σρέντερ και τον Κρανγκ, όσο και άσχετους random εγκληματίες. Στο NEW έδειχνε τα πιο παλιά επεισόδια που το Τεχνοδρόμιο ήταν ακόμα στη Διάσταση Χ. Το Τεχνοδρόμιο γενικά ήταν της Άρτας το Γιοφύρι. Γιατί δεν το παρατάγανε να χτίσουν μια βάση δίπλα στη Νέα Υόρκη να τελειώνουμε; Κάθε φορά που κατάφερνε ο Σρέντερ να το μετακινήσει, αυτό κάτι πάθαινε και ξανακόλλαγε. Τη μία σε λάβα, την άλλη στους πάγους, την άλλη κάτω από τη Γη, την άλλη σε κάτι βάλτους, την άλλη στη Διάσταση Χ. Κατέληξε ακόμα και στα χέρια της Γήινης Ομοσπονδίας του Koprulu sector, όπου χρησιμοποιήθηκε ως κέντρο διοίκησης. ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ, BLIZZARD!!!

Στην πορεία τους οι Χελώνες συνάντησαν πολλούς χαρακτήρες, καλούς και κακούς. Μερικοί απ' αυτούς ήταν:
- Ο Μπίμποπ κι ο Ρόκ-Στέντι (a.k.a. Σπίθας και Ατσίδας), δυο μεταλλαγμένοι που είναι οι βασικοί μπράβοι του Σρέντερ και η κύρια πηγή comic relief.
- Ο Ποντικοβασιλιάς που υπνωτίζει ανθρώπους και ποντίκια με τον αυλό του.
- Η Lotus, μια γιαπωνέζα νίντζα γκόμενα που παίζει κονέ με τον Λεονάρντο.
- Ο Ζακ, ένας φύτουλας που γούσταρε τις χελώνες και ντυνόταν σαν αυτές με ένα καπάκι σκουπιδοντενεκέ στην πλάτη για καβούκι.
- O Casey Jones, ένας βιτζιλάντε με μάσκα Jason και οπλισμένος με λογιών-λογιών ρόπαλα, που άμα θέλει, σου ρίχνει τόσο ξύλο που ακόμα και τα εγγόνια σου θα βγουν φρόνιμα.
- Ο Baxter, ένας επιστήμονας που μεταμορφώθηκε σε μύγα, σε σκηνοθεσία David Cronenberg.
- Η Ίρμα και ο Βέρνον, δυο γκανιάρηδες συνάδελφοι της Έιπριλ στο κανάλι 6.
- Τα Νετρίνα, μια συμμορία από χαζοχαρούμενα μαλακισμένα που κυκλοφορούν στη Διάσταση Χ με ιπτάμενες Cadilac.
- Ο Γκέκο, μια μεταλλαγμένη σαύρα-σκεϊτάς με λουλουδάτη βερμούδα.
- Οι Foot Clan, οι κλασικοί ανώνυμοι, απρόσωποι λακέδες του Σρέντερ που έχουν μια κόκκινη πατούσα στο κούτελο.

Όταν τα όπλα τους δεν έφταναν για τη δουλειά, τα Νιντζοχελωνάκια κατέφευγαν αρκετά εντυπωσιακή τεχνολογία για ερπετά
. Χάρη στον Ντονατέλο, τον nerd της τετράδας, οι ήρωές μας είχαν ένα hi-tech βανάκι, ένα ιπτάμενο κάμπριο, ένα ζέπελιν και κινητά τηλέφωνα με βίντεο κλήση που έκλειναν σε καβούκια. Παρεμπιπτόντως, αυτό το κινητό ΤΟ ΘΕΛΩ! Ναι, ακόμα και σήμερα! Κι εσύ το θέλεις, μην το αρνείσαι!

Ακόμα δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να έχει κάτι κακό να πει για τα Χελωνονιτζάκια. Ήταν τόσο γαμάουα, που όταν βγήκε το πιο "σκοτεινό" remake πρόσφατα, όλοι νομίζαμε ότι θα περάσει στο ντούκου ως αρπαχτή, αλλά τελικά σάρωσε κι αυτό! Μπορεί να ήταν οι καλογραμμένοι χαρακτήρες, το πλούσιο στόρι ή ο ισορροπημένος συνδυασμός δράσης και χιούμορ. Ή μπορεί οι παραγωγοί να έμπαιναν στα σπίτια μας όταν βλέπαμε Χελωνονιτζάκια και να μας έκαναν ενέσεις ντοπαμίνης στον κρόταφο. Όπως και να 'χει, η σειρά πέτσωνε. Προς τιμήν τους, θέλω όλοι σας την επόμενη φορά που θα χύσετε, να το κάνετε φωνάζοντας "COWABUNGA" ! ! !


Αλήθεια, πώς αποκρούει ο Μικελάντζελο χειροβομβίδες με τα νουντσάκου στους τίτλους αρχής;

Έλαμψαν δια της απουσίας τους:

Αστυνόμος Σαΐνης
Toxic Crusaders
Saber Rider
Silverhawks
Thundercats
He-Man (GAAAAAAAAAAAAY!)
3 σωματοφύλακες
Jumaru
Τρίτωνας
Visionaries
Δον Κιχώτης
Τεν Τεν
Πιφ και Ηρακλής
Οδύσσεια του Διαστήματος
Sport Billy
Πιγκού
Cadillac και δεινόσαυροι
Singled Out
Daria
Beavis and Butthead
Duck Tales
Ρομπέν των Δασών
Αρκουδάκια της αγάπης
Μικρό μου πόνυ
Tiny Toons
Animaniacs

Friday, November 20, 2009

90s: The good, the bad and the ugly

Χμμμ... Καιρό έχω να κανιβαλίσω τα κόπρανά μου με νοσταλγικό 90s άρθρο. Για πάμε!

Η δεκαετία του '90 μας γαλούχησε, μας σημάδεψε, μας μεγάλωσε στα γόνατά της. Μας χάρισε στιγμές ευχάριστης ξενοιασιάς, αλλά και πολλές αρχιδιές που προσπαθούμε ακόμα να ξεχάσουμε. Σήμερα θα δούμε μερικά από τα καλά, τα κακά και τα άσχημα των 90s. Και ναι, οι εισαγωγές μου είναι πάντα τόσο χάλια.


The Good...

MTV
Το ακρωνύμιο σημαίνει Music TeleVision που με τη σειρά του σημαίνει ότι το κανάλι αυτό κάποτε ασχολιόταν με τη ΜΟΥΣΙΚΗ! Κι όμως, παιδιά! Κάποτε τα μόνα "ριάλιτι" στο MTV ήταν το Jackass, το Tom Green Show κι αυτά απλά ήταν γυρισμένα με αυθόρμητο τρόπο. Το μόνο παιχνίδι διαγωνιζόμενων ήταν το Singled Out, που στην ουσία είχε τη Jenny McCarthy να ουρλιάζει για ένα μισάωρο, κουνώντας τα ζουμερά τεράστια μεμέ της. Και μετά, μουσική! Ώρες ατελείωτες μουσική. Με "ανερχόμενους καλλιτέχνες" όπως οι Offspring, οι Soundgarden, οι NWA, ο Tupac και οι Pearl Jam. Ακόμα και η ποπ που έπαιζε ήταν καλή. Αν ζοριστείτε λίγο, θα θυμηθείτε ότι η έννοια της υποχρεωτικά μουνάρας ποπ τραγουδίστριας ή του "ωραίου" ποπ τραγουδιστή δεν υπήρχε τότε. Πάρτε άτομα που έβγαζαν Νο 1 στα charts τη δεκαετία του '90:
1. Everything but the Girl: Το κοριτσάκι που είναι σαν αγοράκι που μόλις βιάστηκε από Καθολικό παπά.
2. Babylon Zoo: Ο καθυστερημένος τραβελόγερος της φάπας που μόλις έκλεψε την περούκα της Πέγκυς Σταθακοπούλου απ' το πλατώ του "Ταύρος με Τοξότη".
3. Vanilla Ice: Τον είδε η Samara και πεθάνε σε 7 μέρες...
Ναι, ήταν σαν γαμώ τη μάνα του Χριστού τους, αλλά αυτό σημαίνει πως ονόματα όπως 2 Unlimited, Doctor Alban, Ace of Base και άλλοι ενίοτε έβγαζαν ΚΑΛΗ ΠΟΠ (με εξαίρεση τον Ice φυσικά). Η νόρμα "μουνί τραγουδίστρια" καθιερώθηκε από τις Spice Girls και τελειοποιήθηκε από Britney και Christina το 2000, με αποτέλεσμα σήμερα η ποπ να είναι ένα μουνί με 2 δάχτυλα να το κρατάνε ανοιχτό που κλάνει και φτύνει μπαλάκια του πινγκ-πονγκ πάνω στη σκηνή. Φυσικά το MTV έχει χαμπαριάσει τον πάτο που πιάνει και εγκαταλείπει το Σαμίνα που λέγεται ποπ μουσική, προβάλλοντας τόσα ριάλιτι που θα έκαναν το Μικρούτσικο να πεθάνει από στέρηση ύπνου. "Κάθε Παρασκευή στο MTV, μη χάσετε το Spinaloga of Love! Οχτώ πουτάνες μαλιοτραβιόνται για το ποια θα φάει την κληρονομιά ενός λεπρού μεγιστάνα με το 'να πόδι στον τάφο. Τελικά ποια θα φύγει από το νησί με ένα κομμάτι της καρδιάς του... ή της μύτης του;"

Videogames
Δύσκολη δουλειά να είσαι game designer στα 90s. Όταν δεν έχεις στη διάθεσή σου μεγάλους και τρανούς υπολογιστές που να μπορούν να επεξεργάζονται 8 τετράκις εκατομμύρια πολύγωνα ανά fempto-second, αναγκάζεσαι να βρεις άλλους τρόπους για να μαγνητίσεις το κοινό. Τότε για να ξεχωρίσει ένα παιχνίδι έπρεπε να έχει δράση με το κιλό, εθιστικό gameplay, έξυπνο στόρι και πολύ χαβαλέ! Σήμερα τα παιχνίδια είναι ο ορισμός της επιχρυσωμένης κουράδας! Η σειρά Metal Gear πλέον έχει περισσότερα cutscenes απ' ότι gameplay. Τα MMORPG έχουν καταντήσει μια αγγαρεία που απλά δεν σου κάνει καρδιά να παρατήσεις, για να μην πάει τσάμπα η επένδυσή σου. Στο Grand Theft Auto 4 δε μπορείς να διαμελίσεις ούτε 3 μπάτσους αν πρώτα δε φροντίσεις να βγεις για ρομαντικό δείπνο με το μαλάκα τον ξάδερφό σου! Χώρια που όλα τα παιχνίδια τερματίζονται για την πλάκα. Το AI των αντιπάλων είναι χαμηλότερο κι από αμοιβάδας και οι λύσεις των γρίφων σου δίνονται από το σημειωματάριο του πρώτου πτώματος που θα συναντήσεις. Θυμάμαι για να τερματίσω το Doom 2 μου 'χε βγει η σούφρα μέσα-έξω σαν προβοσκίδα ελέφαντα! Καλά, για Myst, Riven κλπ δε θέλω ούτε καν να το συζητάω... Σήμερα, το μόνο που χρειάζεται είναι να ακολουθείς τους NPCs από πόρτα σε πόρτα, να γαζώνεις όποιον έχει διαφορετικό χρώμα στολή από σένα και να έχεις το quicksave και το quickload στο δεξί και αριστερό κλικ του mouse αντίστοιχα. ΦΛΩΡΟΙ! Μόνο η σειρά Total War, το Call of Duty Modern Warfare, άντε και το Silent Hill 2 καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Και μετά ύπνος! ΠΡΟΣΟΧΗ γυναίκες, γέροι και λοιποί που δεν νιώθετε γρι από gaming! Κοινώς, ΠΡΟΣΟΧΗ, ιδιοκτήτες Nintendo Wii ανά την Ελλάδα! Δε μιλάω για ΟΜΟΡΦΑ παιχνίδια. Μιλάω για ΚΑΛΑ παιχνίδια. Και για όσους βρίσκονται ακόμα σε δίλημμα για την ποιότητα των videogames στα 90s...
ΠΑΡΕ!
ΠΑΡΕ ΚΙ ΑΛΛΑ!
ΘΕΣ ΚΙ ΑΛΛΑ; ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΘΕΣ, ΕΧΩ ΚΙ ΑΛΛΑ!
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΙΣΤΗΚΕ ΑΚΟΜΑ...
ΕΙΠΕΣ ΚΑΤΙ;;;

The Bad...

Πιτόγυρο
Το ελληνικό έδεσμα που συντηρεί γενιές φοιτητών δεν ήταν πάντα η απόλαυση που είναι σήμερα. Η "μόδα" του ολοκάθαρου κρέατος, των φρέσκων υλικών και του πιτόγυρου που είναι τυλιγμένο σε 18 διαφορετικά χαρτιά με το λογότυπο του μαγαζιού δεν υπήρχε ούτε για δείγμα πριν το '97-'98. Το σουβλατζίδικο παλιά ήταν αντίστοιχο του βρώμικου. Είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε γύρο από ασβό, γύρο από νυφίτσα ή γύρο από Πόκεμον με πρόσθετα υλικά σάπια ντομάτα, 4 ολόκληρα κρεμμύδια και 8 κιλά τζατζίκι μπας και κρυφτεί η σαπίλα της ντομάτας. Εννοείται πως δεν έβαζε πατάτες, δεν έκανε ντελίβερι ή αν έκανε στο χρέωνε έξτρα. Το σουβλατζίδικο το είχε συνήθως ένας λεχρίτης 60χρονος γεροξούρας, που σου έδινε τα ρέστα και μετά σκούπιζε το AIDS του πάνω στην πίτα σου. Φυσικά η υγιεινή του μαγαζιού ήταν τελευταία στην προτεραιότητα, με τον πάγκο να θυμίζει πάτωμα τουαλέτας στο Χαριλάου μετά το ημίχρονο.

Πιπίνια
Ας παραδεχτούμε κάτι. Η γενιά Χ είναι η γενιά της παρθενοπιπιάς και της αγαμίας. Στα 90s οι έφηβοι σταμάτησαν να επιδιώκουν το γαμήσι σε σημείο που οι 70s γονείς μας γελούσαν με την πάρτη μας! Φυσικά ως άντρας θα πω ότι τα κορίτσια το ξεκίνησαν, βάζοντας το μουνί τους πιο πάνω κι απ' το Θεό και ρίχνοντας πιτούρια δεξιά κι αριστερά λες και ήταν ο Μπάστερ Κίτον. Κάθε σχολείο είχε το πολύ 3 σεξουαλικά ενεργές γκόμενες που κλασικά τα είχαν με φαντάρο και μετά το χάος με κεφαλαίο "Χ". Ταυτόχρονα εμείς, μες στην απέραντη σοφία μας, αντί να γίνουμε ΑΝΤΡΑ και να διεκδικήσουμε ενεργά λίγο μουνάκι, αρχίσαμε να υιοθετούμε τον μηχανισμό άμυνας "Χέστηκα! Σ' όποιαν αρέσω!". Η προσπάθεια που καταβάλλαμε για να προσελκύσουμε το αντίθετο φύλο ήταν να καθόμαστε στον καναπέ, να ακούμε Τάκη Φωτίου και Πέτρακα και να περιμένουμε τη μέρα που ένας γερανός θα κατεβάσει μια γκόμενα πάνω στον πούτσο μας. Έτσι, χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες των 2 φύλων, οι έφηβοι των 90s μετεξελίχθηκαν σε 19χρονους και 20χρονους παρθένους, κουβαλώντας σεξουαλικά κόμπλεξ που είχαμε να δούμε απ' το Μεσαίωνα. Σήμερα τα πιπίνια έχουν χάσει την παιδικότητα που είχαμε εμείς και πολλοί τα κατακρίνουν γι' αυτό. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ! Ο μόνος που μπορεί να κρίνει αντικειμενικά ένα 15χρονο τσουλάκι είναι ένας 15χρονος αυνάνας. Να πα να γαμηθούν τα κοινωνικά πρότυπα! Όταν κατσαρώσει η τρίχα στο μουνί πρέπει να μιλάει η φύση κι όλοι οι υπόλοιποι να στέκονται κλαρίνο! Και έχω να ομολογήσω ότι πλέον τα πράγματα έχουν φτιάξει αρκετά. Εκτός από το λυκειακό σεξ έχει αναβαθμιστή ΚΑΙ ο λυκειακός αυνανισμός. Εμείς βαράγαμε μαλακία έχοντας τη μουνάρα της τάξης στο μυαλό μας. Τώρα ο έφηβος πεο-στίφτης μπορεί να μπει στο Σπέισ-Τιούμπ και στο Δε Μάι Φέις της κάθε πουτανίτσας συμμαθήτριας και να τον παίζει μέχρι να βγάλει σπυριά στα δόντια. Χώρια που πλέον είναι cool να είσαι ροκάς/μεταλάς. Ακόμα κι ο λαρδοκώλης με το σελοτέιπ στα γυαλιά και τη μπλούζα Carcass έχει ζουλήξει ένα va-jay πριν τα 18 του.

Beverly Hills 90210
Αυτή η σειρά δεν είναι απλά κακή με την έννοια "χάλια σενάριο" ή "κλισέ ερμηνείες". Είναι κακή με την έννοια "EEEEVIIIIIIIL! Μουαχαχαχαχαααα!" (ξανά μπαμ, μπουμ, κεραυνοί και εκκλησιαστικό όργανο σε λα δίεση). Πήρε έννοιες όπως "φιλία" και "παρέα" και τις βίασε απ' τα μάτια! Όλοι επηδιόσαντο μεταξύ τους σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς αλλά στο τέλος η παρέα παρέα. Όταν λέω "όλοι" εξαιρώ φυσικά την Donna, τον πιο αντιπαθητικό χαρακτήρα που πέρασε ποτέ από ξένη σειρά. Ήταν τόσο ενοχλητική που θέλω να την καθιερώσω ως την επίσημη μονάδα μέτρησης "ενοχλητικότητας" στο S.I. Να μερικά παράδειγμα ενοχλητικών πραγμάτων στην κλίμακα Donna Martin:
Πέρα όμως απ' τη Donna και τον πολύτιμο υμένα της, η σειρά εξέφραζε όσο κανένας άλλος την καθαρότητα και την πολιτική ορθότητα που προσπαθούσαν οι Αμερικάνοι να μας πλασάρουν στα 90s. "Τα ζευγάρια φιλιούνται, αλλά δεν κάνουν σεξ", "Με μία μπίρα γίνεσαι αλκοολικός", "Αν δείχνεις φίλος, ΕΙΣΑΙ φίλος", "Μπορείς να προδίδεις/κερατώνεις/δολοφονείς τα μέλη της παρέας σου, αρκεί μετά να κάνετε κάτι cool μαζί, όπως να σκεπάσετε την ταμπέλα του Hollywood με το όνομα του λυκείου σας και όλα ξαναφτιάχνουν". Το χειρότερο όμως είναι ότι παρόλα αυτά τα αίσχη, κανένας μα ΚΑΝΕΝΑΣ δε μπορούσε να σταματήσει να βλέπει! Δεν ξέρω τι συμφωνία με το διάολο είχε κάνει ο Spelling, αλλά σεζόν μπαίνει σεζόν βγαίνει, χάφταμε ό,τι σκατά μας σέρβιρε και ζητούσαμε και περίσσεμα.


The Ugly...

Αθήνα
Όποιος έζησε το κέντρο στα 90s ξέρει πολύ καλά πως εκείνη την εποχή η Αθήνα ήταν πραγματικά ο πρωκτός της Γης. Ξεχάστε τα 5-6 νεοκλασικά που έχουμε σήμερα. Τότε, κάθε μα κάθε κτίριο έμοιαζε με τεράστια χημική τουαλέτα. Μοδάτα μαγαζιά τύπου H&M, Bershka κλπ ούτε για αστείο. Τα στενά της Πλάκας ήταν κανονικοί δρόμοι με αυτοκίνητα και βρώμαγαν σα νεκροψία. Η Αρεοπαγίτου ήταν λεωφόρος. Εκεί που τώρα περπατάς και θαυμάζεις το νέο μουσείο, πριν από 15 χρόνια είχαν μποτιλιάρισμα τα Γιούγκο, τα Χιουντάι και τα μουσταρδί κωλο-τρόλεϊ που μας πούλησαν οι Ρώσοι.
ΜΜΜΜ... ΟΜΟΡΦΙΑ!
Στη μεριά του Θησείου ήταν ακόμα χειρότερα. Ξέρετε το κομμάτι της Αρεοπαγίτου που έχει τις καφετέριες και τα γηπεδάκια 5x5, όλοι βολτάρουμε από κει. Θυμάστε τι ήταν παλιά; Όχι; Θα σας θυμίσω εγώ! Ήταν μια αλάνα που παρκάρανε τα φορτηγά τους οι γύφτοι και πούλαγαν κότες! ΚΟΤΕΣ!!! Εντάξει, δε λέω ότι σήμερα η Αθήνα είναι ο επίγειος παράδεισος, με συντριβάνια, κρεμαστούς κήπους και μοντέρνα κτίρια που απορείς πώς στέκονται με τόσο περίεργο σχήμα. Αλλά γαμώ το κέρατό μου, μπορείς να πας σε 2-3 μέρη χωρίς μετά να θέλεις να βάλεις φωτιά στα μάτια σου και να τα θάψεις. Επίσης, πολύ σημαντικό, κάτω απ' την Ακρόπολη πλέον ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΚΟΤΕΣ!!! Πουλάνε μηχανικές κότες με πράσινα LED για μάτια. Πρόοδος.

Ρούλα Κορομηλά
Στην ιστορία της ελληνικής σόου-μπιζ σχεδόν όλοι ήταν κάποια στιγμή πρόθυμοι να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάολο. Η Ρούλα Κορομηλά πούλησε την ψυχή της, το σώμα της, τα συναισθήματά της, το πνεύμα της και έριξε και δώρο δυο τσιμπούκια, ένα γαμήσι απ' τον κώλο κι ένα DVD της πρώτης σεζόν Saved By The Bell, έτσι για να κάνει πιο δελεαστική την προσφορά της στον Άρχοντα του Σκότους. Και αν μη τι άλλο ανταμείφθηκε. Παρουσίασε για πολλά χρόνια τον πρωινό καφέ και εκατοντάδες σόου όπως "Μπράβο", "Μραβίσιμο", "Μπράβο, έκανες την τύχη σου", "Μπράβο, είσαι η καλύτερη" και "Μπράβο μαλάκα, μου έγδαρες τον προφυλακτήρα". Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα: σε αντίθεση με συναδέλφισες σόου-γούμανς όπως η Κουλιανού και η Λογοθέτη (βυζάρες!), η Ρούλα ήταν μια ΜΠΑΖΟΛΑ! Και μάλιστα μια γριά μπαζόλα! Όλος ο αντρικός πληθυσμός την έβριζε αδιάκοπα και της έλεγε να αφήσει τα σόου στα μουνιά και να παρουσιάσει καμιά μαγειρική εκπομπή απ' την κουζίνα της! Και αντί να κρυφτεί στο πιο βαθύ μπουντρούμι της Βαστίλης, τι κάνει η βρωμιάρα; Γυμνή φωτογράφιση!
ΚΑΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ... ΜΑΛΑΚΩΣΤΕ!
Χαχαχα! Το είχατε ξεχάσει αυτό ε; Το είχατε θάψει στην πιο απόμακρη γωνιά του μυαλού σας ελπίζοντας να μη βγει ποτέ από εκεί μέσα! Guess again, suckers!

Ευχούληδες
Τη δεκαετία του '90 για κάποιο λόγο υπήρχε τουλάχιστον ένα από αυτά τα εκτρώματα σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ο Ευχούλης κυκλοφορούσε στα ψιλικατζίδικα ως κουκλάκι, μπρελόκ, διακοσμητικό μολυβιού και διάφορες άλλες μεταλλάξεις. Δεν ξέρω αν μπορώ ακριβώς να το περιγράψω. Πολύ χοντρικά, ήταν σαν ένα μωρό Σούπερ-Σάγια που έβαψε το μαλλί, έκανε αποτυχημένο μπότοξ και μετά παγιδεύτηκε για 8 ώρες μέσα σε μηχανή σολάριουμ.
Το αποτέλεσμα ήταν ένας φρικαλέος συγγενής του Τσάκι σε χρώμα σκούρο χατζαπλαστί, με ελεφαντίαση στις πατούσες, μάτια τουρλάνοιχτα σαν τον Άλεξ απ' το Κουρδιστό Πορτοκάλι και ένα φο-μπιζού χωμένο στον αφαλό. Χέσε ψηλά κι αγνάντευε! Το κόνσεπτ και καλά ήταν να τον τρίβεις για να σου βγαίνουν οι ευχές, εξ' ου και το όνομα Ευχούλης. ΕΕΕ! "Δεκατριάχρονα κοριτσάκια, τρίψτε με χαμηλά στην κοιλίτσα και θα πραγματοποιήσω όλες σας τις ευχές"...; Τα μουνόπανα μου έκλεψαν την ατάκα!


Credits: Λουκάς για το info περί Θησείου, Χάρης 2 που πρότεινε τη Ρούλα, Βαγγέλης για το "Καθολικός παπάς" joke, Mad για το "κωλο-τρόλεϊ που μας πούλησαν οι Ρώσσοι".

Monday, June 29, 2009

Έλληνες συμμαθητές σε κατηγορίες

Για να ακριβολογούμε, συμμαθητές της γενιάς που πήγε γυμνασολύκειο στα 90s και λίγο μετά.

- Το cool φυτό
Ήταν το τραγικό κορίτσι που καθ' όλη τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση προσπαθούσε να ξεπεράσει τη σπασικλιά του και να ενταχθεί στην κουλ παρέα. Μια προσπάθεια μάταιη διότι εκτός από nerd, το cool φυτό ήταν και πολύ "παιδούλα", απ' αυτές τις γκόμενες με το μαλλί μονίμως αλογοουρά που έγραφαν σε ημερολόγιο ή/και λεύκωμα μέχρι να χάσουν την παρθενιά τους στα 21. Αγαθοβιόλα μέχρι αηδίας, συχνά έπεφτε θύμα εκμετάλλευσης από μέλη της κουλ παρέας με την ελπίδα πως μια μέρα θα την δεχτούν. Φορούσε απλά και ουδέτερα ρούχα αλλά το συνολάκι είχε υποχρεωτικά κάτι ροζ μέσα. Old-school αναγνώστες θα θυμούνται τη συγκεκριμένη γκόμενα να φοράει εκείνα τα μπλουζάκια που είχαν στάμπα ένα κουτσοδόντικο μωρό (εδώ ξερνάμε...) και να κουβαλάει τα κλειδιά της σε μπρελόκ-Ευχούλη. Επίσης στην τσάντα POLO της είχε στάνταρ ζωγραφισμένο ένα yin-yang στο "Ο". Γενικά για κάποιο λόγο το cool φυτό είχε μια τάση στην ζωγραφική, παρά την σαφέστατη απουσία οποιουδήποτε ταλέντου. Έπαιρνε στα σοβαρά το μάθημα των καλλιτεχνικών, το θρανίο της ήταν γεμάτο ηλίθια σκιτσάκια όπως ο Fido Dido ή το "Smile" με το φοίνικα και είχε μέχρι τα 16 στο σπίτι της ένα μπλοκ ιχνηλασίας και το βιβλίο με το Φόντα και το Λαγό. Στην πενταήμερη δεν την ήθελε καμία στο δωμάτιό της και τελικά οι κοριτσοπαρέες έριχναν κλήρο για το ποια θα τη φορτωθεί. Σήμερα αν τη ρωτήσεις για τα σχολικά της χρόνια θα ισχυριστεί ότι πέρασε γαμάτα, αλλά στην πραγματικότητα περνάει τα βράδια της κλαίγοντας σε εμβρυϊκή στάση μέσα στο ντους.
Current status: Απόφοιτος Παντείου

- Οι 3 εκπρόσωποι των ομάδων
Όλοι πάνω-κάτω ασχοληθήκαμε με τα αθλητικά έστω και λίγο στα σχολικά μας χρόνια. Αλλά κάθε τάξη είχε ένα σούπερ-βάζελο, ένα σούπερ-γαύρο και ένα σούπερ-ΑΕΚτζή να τσακώνονται μεταξύ τους και να μας πρήζουν τ' αρχίδια ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ! Ο τυπικός εκπρόσωπος ντυνόταν με σπορτέξ, τζιν και εμφάνιση Μάντσεστερ ή Μίλαν που αγόρασε αυθεντική από τη Θεμιστοκλέους (με εξαίρεση τον ΑΕΚτζή που φόραγε μόνο μαύρα). Εκτός από την εγχώρια ομάδα που υποστήριζε, πάντα ήταν και οπαδός τουλάχιστον μίας ευρωπαϊκής, όπως Γιούβε ή Ρεάλ. Το θρανίο του ήταν τίγκα στο γκράφιτι και τα συνθήματα με ανεξίτηλους μαρκαδόρους και είχε πάντα ένα καθυστερημένο ψευδώνυμο όπως "Devil 13" ή "Paranoid 7" και γέμιζε με αυτό όλα τα βιβλία του. Οι εκπρόσωποι των ομάδων συχνά άνηκαν σε διαφορετικές παρέες, οπότε συνταντιόντουσαν μόνο σε 2 περιπτώσεις: Στο διάλειμμα, παίζοντας μπάσκετ με το καλάθι των αχρήστων και στα λίγα λεπτά μετά το κουδούνι μέχρι να έρθει ο καθηγητής. Σε αυτό το μικρό διάστημα προλάβαιναν να αναλύσουν τη φάση των 16 του ΟΥΕΦΑ, το πόσα παραπάνω πρωταθλήματα έχει ο καθένας, τη μεταγραφή του Νταμπίζα στην Νιούκασλ, τον ιδιοκτήτη της ΑΕΚ για αυτή την εβδομάδα, την τάπα του Βράνκοβιτς, το πέναλντι του Παπουτσέλη και όλα τα υπόλοιπα αθλητικά δρώμενα της τελευταίας πεντηκονταετίας, πάντα γκαρίζοντας σαν τα μουλάρια!
Current status: Δημοσιοσχεσίτης σε ξενοδοχείο ή κλαμπάκι

- Ο καταληψίας
Ο μίστερ απουσία/αποβολή. Έχοντας μείνει 3-4 χρονιές στην ίδια τάξη, ο καταληψίας δεν έκανε πραγματικό μάθημα ούτε λεπτό στη ζωή του. Καθόταν πάντα στο τελευταίο θρανίο και την πρώτη ώρα ή κοιμόταν ή αργούσε ή έκανε κοπάνα. Συχνά κατέληγε να κάνει τσιγάρο στο στέκι καπνιστών της πίσω αυλής με ευρηματική ονομασία ("τασάκι", "ψυγείο", "λα τζούρα κλαμπ" κ.ά.). Ο καταληψίας ήταν πάντα λεπτός και ψηλός με υπόνοια καμπούρας. Φορούσε μαύρο φλάι με κονκάρδες και άδειους κάλυκες στο μανίκι και από κάτω ή στενό τζιν με μαύρα σπορτέξ ΝΙΚΕ με το τεράστιο AIR στο πλάι, ή σωλήνα με μπορντό αρβύλα και ορειβατικό κρίκο-σιδερογροθιά. Τα μαλλιά τα είχε φράχτη, χαίτη ή ξούρα με τεράστιο τσουλούφι ριγμένο προς τα πίσω και πάντα κουβαλούσε στην πλάτη μια άδεια τσάντα POLO με τα λουριά σφιγμένα τέρμα πάνω. Πετούσε τις πιο πετυχημένες ατάκες μες στην τάξη, είχε τσαμπουκά με τους καθηγητές, άκουγε Απλίφτινγκ, οδηγούσε GLX που μέσα είχε το πολύ 500 δραχμές βενζίνη και όταν έπαιζε μπάλα στη γυμναστική έριχνε μύτο και καραβολίδα.
Παρόλο που ήταν αλάνι, ποτέ δεν έριχνε ξύλο αν δεν υπήρχε σοβαρός λόγος και ποτέ δε συμμετείχε σε παιδιαρίστικες εκδηλώσεις των υπόλοιπων μαθητών (ντου στο Α2 στο διάλειμμα, αλλαγή θρανίων την Πρωταπριλιά κλπ). Έβγαινε συχνά πρόεδρος του 15μελούς και με τη βοήθεια εξωσχολικών συν-αλητών του οργάνωνε καταλήψεις λίγο πριν τα Χριστούγεννα, με αιτήματα την καλύτερη υλικοτεχνική υποδομή και τη συμπαράσταση σε άλλες καταλήψεις.
Current status: Ψυκτικός

- Ο μεταλάς
Οι βετεράνοι του faeenamalaka έχουν ήδη τις απαραίτητες πληροφορίες για αυτήν την κατηγορία, σκορπισμένες στο παλιό μου άρθρο για τους μεταλάδες. Για τους noobs, ο γυμνασιακός μεταλάς δεν έχει καμία σχέση με τον κανονικό μεταλά που συναντάμε στη μετέπειτα ζωή μας. Πρώτον, ήταν φλούφλης μέχρι αηδίας και πιο κουτός κι απ' τα λάχανα. Δεύτερον δεν άκουγε μέταλ. Άκουγε ΕΝΑ συγκρότημα μετά μανίας και τίποτε άλλο, κατά προτίμηση Guns 'n' Roses (γνωστοί και ως οι Limp Bizkit των 90s) ή κάποιους εκπρόσωπους του NWOBHM όπως Maiden ή Iced Earth (που τους πρόφερε Άις Ντερθ). Παρόλο που είχαμε λιώσει όλοι στη μαλακία εκείνα τα χρόνια, για κάποιο λόγο αυτό έκανε περισσότερο μπαμ στο μεταλά απ' ότι στους υπόλοιπους. Όταν η μπλούζα Maiden ήταν για πλύσιμο (σπάνια), ο μεταλάς κυκλοφορούσε με το μπλουζάκι "Fuck Trends" που είχε δώρο το Metal Hammer ή το άλλο που είχε στάμπα το λύκο, τον ινδιάνο και την ονειροπαγίδα με φόντο το ελατοδάσος. Επίσης η μπλούζα πενταήμερης του μεταλά, αντί για το όνομά του, έγραφε μια ανέμπνευστη χέβι επινόηση όπως "Amorphic Desolation" ή "The Creepshow". Πλέον τον πετυχαίνεις να πίνει μπίρες στο περίπτερο της γειτονιάς ή να αράζει σε καφενείο στα Εξάρχεια.
Current status: Ιδιοκτήτης μπαρ, αιώνιος φοιτητής

- Το τραγικό φυτό
Δεν αναφέρομαι στον συμμαθητή που έβγαζε 19,9 και ήταν low profile. Μιλάω για τον σπασοπούτση βλάκα που διάβαζε σαν φυτό, φερόταν χειρότερα από φυτό, αλλά τελικά έβγαζε 14. Κλασικό γλειφτρόνι, καθόταν πάντα στο πρώτο θρανίο και έκανε 250 ερωτήσεις σε κάθε μάθημα, έλεγε κάθε πρωί την προσευχή, εκφωνούσε στις γιορτές της 25ης Μαρτίου και ψήφιζε πάντα ΚΑΤΑ σε καταλήψεις. Φορούσε κίτρινα μποτάκια Timberland, ασορτί ρούχα και το φουσκωτό μπουφάν που πίσω είχε τη στάμπα με την πάπια. Αμφίεση άλλαζε μόνο όταν έκανε πάρτι το φροντιστήριο, όπου και έσκαγε με ΤΕΡΑΣΤΙΟ πουκάμισο και τα γυαλιά του στο τσεπάκι. Ισχυριζόταν ότι απείχε από μαλακία και τσόντες και το μόνο περιοδικό που διάβαζε ήταν το "Δεινόσαυροι" της DeAgostini, από το οποίο είχε συμπληρώσει όλο το σκελετό του Τυραννόσαυρου που φωσφορίζει στο σκοτάδι. Το τραγικό φυτό ήταν και ελεεινός χαλάστρας: Τρεις-τέσσερις φορές το μήνα, η τάξη προσπαθούσε να κάνει ομαδική κοπάνα. Κυρίως όταν ο καθηγητής έκανε πάνω από 4 λεπτά να ανέβει στην αίθουσα (το κλασικό "κενό"), όταν είχαμε άσκηση σεισμού για τον πούτσο ή όταν κατεβαίναμε όλοι κάτω "για διαμαρτυρία" επειδή δεν είχαμε καλοριφέρ. Έφευγαν λοιπόν όλοι, ακόμα κι ο απουσιολόγος, αλλά το τραγικό φυτό καθόταν στην αίθουσα μπάστακας! Πιστεύω ότι το έκανε για να ικανοποιήσει την κρυφή του επιθυμία να πάρει αυτός το απουσιολόγιο, να το κρατήσει στα χέρια του έστω μια φορά ("my precious...") και να βάλει απουσία σε όλους. ΟΛΟΥΣ! ΧΑΑΑΧΑΧΑΧΑ (μπαμ, μπουμ, κεραυνοί και εκκλησιαστικό όργανο σε λα δίεση).
Current status: Προϊστάμενος στη Forthnet, commentάκιας σε blog

- Η ρεϊβού
Όλοι είχαμε το συγκεκριμένο τύπο αντιπαθέστατης γκόμενας σε διάφορες παραλλαγές. Στη δικιά μου γενιά ήταν η ρεϊβού. Είναι η κλασική χοντρή "αλανιάρα" που μονίμως το παίζει νταλικέρης και ιστορία. Όταν μιλούσε στην κολλητή της χρησιμοποιούσε το πρόθεμα "ρε μαλάκα" και όταν ξεκατινιαζόταν με κάποια (δηλαδή κάθε Τρίτη) πέταγε πάντα τις φράσεις "εγώ που με βλέπεις" και "στο μουνί μου σε γράφω". Φορούσε φαρδιά τζιν ή σαλοπέτες και οχτάπατα ρεϊβοπάπουτσα με πορτοκαλί φωσφοριζέ κορδόνι στο ένα και κίτρινο στο άλλο. Είχε πάντα ένα μίνι τσαντάκι πλάτης και το μαλλί της ήταν ή μακρύ απεριποίητο α-λα Ελένη Λουκά, ή "εκατομμύρια μικρές πλεξούδες που μοιάζουν με ράστα αλλά δεν είναι".
Την ώρα του μαθήματος, για να μην της κάνουν παρατήρηση, έγραφε αυτά που ήθελε να πει στην κολλητή της σε ένα τετράδιο και το έκαναν πάσα πέρα-δώθε όλη τη χρονιά (το πρώτο chat). Kουτσομπόλευε και έθαβε όλο το σχολείο, έβγαζε φήμες για affair μεταξύ καθηγητών και γενικά έριχνε περισσότερη λάσπη κι απ' το Κάστρο του Τακέσι. Να πα να γαμηθεί!
Current status: Ελπίζω νεκρή

- Το τσόλι
Νούμερο ένα πηγή ανεξάντλητης μαλακίας απ' όλο τον αντρικό πληθυσμό του σχολείου (teachers included), το τσόλι είχε την κορμάρα, τη φατσάρα και την υφάρα 1000 καρδιναλίων που τόσο έχουμε αγαπήσει και μισήσει στο ελληνικό μουνί. Η εν λόγω κοπελιά ήταν αρκετά ανεπτυγμένη για την ηλικία της και πάντα είχε και θα έχει το στυλάκι "είμαι ωραία και το ξέρω". Τουλάχιστον δύο φορές τη βδομάδα έσκαγε στην τάξη νυσταγμένη επειδή είχε πάει βαρελάδικο το προηγούμενο βράδυ και στο σχολείο μιλούσε μόνο με την κουλ παρέα, στην οποία κατείχε ηγετική θέση. Τα είχε πάντα με μεγαλύτερο εξωσχολικό, συνήθως φαντάρο, απ' τον οποίο λάμβανε περίπου 40 sms ανά διδακτική ώρα και μάλιστα αυτά τα κωλο-μηνύματα του ΝΟΚΙΑ 3310 με τα αρκουδάκια από παρενθέσεις και αγκύλες! Τι μάστιγα κι αυτή... Φορούσε τζιν τις μέρες που είχαμε γυμναστική και ή έπαιρνε απουσία με υφάκι "δε με νοιάζει", ή φορούσε φόρμα μέσα απ' το τζιν και άλλαζε στο διάλειμμα. Οι μόνες φόρμες που φορούσε για την πάρτη της ήταν αυτές οι άσπρες που έγραφαν ατάκες στον κώλο, όπως "TOO HOT" ή "WORK IT". Όπου και να καταλήξει μετά το σχολείο, το τσόλι θα παραμένει σκλάβα της προσοχής που λαμβάνει απ' τον περίγυρο. Τρανό παράδειγμα αυτής της ψύχωσης ήταν τα καλοκαιρινά μπουγέλα. Επειδή οι μπάκουροι διασκεδάζουν χωρίς να της δίνουν την πρέπουσα σημασία, αυτή θα φορέσει άσπρο τοπάκι και μαύρο σουτιέν και όλως τυχαίως θα αρχίσει να περιφέρεται κοντά στις βρύσες, ούτως ώστε όταν την βρέξουν να το παίζει θιγμένη λέγοντας "Το μαλάκααα, με έεεβρεξεεε...".
Current status: Αισθητικός, διακοσμήτρια

- Ο σούπερμαν
Ο τύπος που αν τον πετύχαινες στα αριθμάκια όταν χωριζόντουσαν οι ομάδες στη γυμναστική, η ομάδα σου θα κέρδιζε για 8000 πόντους. Ο αθληταράς της τάξης όχι μόνο είχε σώμα 22χρονου μπιλντερά στα 15 του, αλλά είχε και το έμφυτο ταλέντο να το χρησιμοποιεί. Στο μπάσκετ ήταν ο μόνος στο σχολείο που κάρφωνε. Στη μπάλα μπορούσε να ντριμπλάρει όλη την αντίπαλη ομάδα μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο. Συνήθως κυκλοφορούσε με φόρμα FILA με studs στα μπατζάκια ή μπασκετική μπλε ελεκτρίκ βερμούδα και από κάτω uber-high-tech σπορτέξ με διαστημική αερόσολα. Ο σούπερμαν ήταν πάντα μέτριος μαθητής και ήσυχο παιδάκι, κυρίως επειδή χρειαζόταν να βγάλει βαθμό ίσα-ίσα για να περάσει ΤΕΦΑ. Μετά το σχόλασμα είχε να πάει σε 14 προπονήσεις που κρατούσαν μέχρι το βράδυ, αφού ο πατέρας του τον είχε γράψει σε ισάριθμους αθλητικούς συλλόγους γιατί "το παιδί δεν τα παίρνει τα γράμματα". Ως αποτέλεσμα, πολλοί σούπερμαν (ή σούπερμεν ή σούπερμανς) είχαν μονίμως ένα μίζερο ύφος που αντικατόπτριζε τα κομματιασμένα όνειρά τους να γίνουν δικηγόροι ή αρχιτέκτονες.
Current status: Φυσιοθεραπευτής

- Ο φιλενάδας
Ο μισητός θηλυπρεπής τύπος που έκανε παρέα μόνο με κορίτσια σε όλο το γυμνασολύκειο. Συνήθως ήταν χοντρούλης με γυαλιά ή υπερβολικά στυλάτος. Επειδή συναναστρεφόταν μόνο με γυναίκες, ήξερε τα κουτσομπολιά των πάντων. Το κορυφαίο ήταν ότι του εμπιστευόσουν και δικά σου μυστικά, παρόλο που 5 λεπτά πιο πριν σου είχε αραδιάσει τις βρώμες όλου του σχολείου. Πρώτα έπρεπε βέβαια να σου δώσει την άδεια να του μιλήσεις, διότι τις πιο πολλές φορές έπαιρνε ένα ύφος μπλαζέ ανωτερότητας σε φάση "πες γρήγορα αυτό που θες και φύγε", λες και ήταν η μουνάρα του σχολείου! Είχε γκέι όνομα του τύπου Κανέλος Μπίτσικας ή Κλεάνθης Σμαραγδένιος, άκουγε Κότσιρα και Άννα Βίσση (που την αποκαλούσε πάντα "θεά") και έβλεπε Δύο Ξένους και Εγκλήματα. Πάντα σε έκανε να απορείς αν είναι τελικά πούστης ή όχι. Ακόμα και τώρα να τον πετύχεις, πάλι το ίδιο θα αναρωτιέσαι. Και η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ!
Current status: Κομμωτής

- Η βυζιά
Δεν ήταν η πιο ωραία της τάξης. Δεν ήταν καν στις 5 πρώτες. Απλά τύχαινε να έχει τα μεγαλύτερα βυζιά και στο γυμνάσιο αυτό ήταν που μέτραγε! Η βυζιά τις περισσότερες φορές ήταν λίγο ζουμπουρλούδα και αυτό το μίνι κόμπλεξ με τα κιλά της την έκανε λίγο πιο πρόθυμη προς τον αντρικό πληθυσμό. Δεν ήταν πουταναριό η κοπέλα, προς Θεού, αλλά ήταν σίγουρα πιο εύκολη από το μέσο όρο. "Τα έφτιαχνε" με διαφορετικό αγόρι τουλάχιστον δυο φορές το μήνα και φρόντιζε να το δείχνει σαφέστατα με μαρκαδόρο στο θρανίο της (Χ + Ψ = L.F.E.). Η βασιλεία της βυζιά λήγει συνήθως γύρω στη 2α Λυκείου, όταν τα αγόρια σταματούν να εκτιμούν ΜΟΝΟ τα βυζιά στις γυναίκες, οπότε αρχίζουν να παρατηρούν ότι είναι λίγο μπαζάκι. Παρά τα όποια ελλατώματά της, είναι κατά βάθος καλή κοπέλα και μιλάει φιλικά στην κουλ παρέα αλλά και στα φυτά. Τουλάχιστον μία φορά στα σχολικά σου χρόνια, η βυζιά θα σε πάρει κατά μέρος και θα σου εκμυστηρευτεί ΟΛΑ τα γκομενικά της. Αυτό θα συμβεί κατά πάσα πιθανότητα μια μέρα που γυρνάτε απ' το σχολείο παρέα, κοντοστέκεστε κάτω απ' το σπίτι σου για ψιλή κουβέντα, αυτή αρχίζει το μπούρου μπούρου, αλλά εσύ βιάζεσαι να ανέβεις πάνω επειδή κατουριέσαι απ' την τρίτη ωρα!
Current status: Παντρεμένη με παιδί

- Το πλουσιόπαιδο
Όσοι πηγαίνατε Κολέγιο, Αρσάκειο, Λεόντειο κλπ αγνοήστε αυτή την κατηγορία και προχωρήστε στην επόμενη. Οι κανονικοί άνθρωποι συνεχίστε να διαβάζετε: Το πλουσιόπαιδο ήταν πάντα μια πηγή υποθάλπτουσας ζήλιας. Στο δημοτικό συμπλήρωνε πάντα πρώτος το άλμπουμ με τα αυτοκόλλητα Πανίνι και μάζευε όλους τους Παιχταράδες και τις Μπουγελόφατσες. Η ίδια τάση συνεχίστηκε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου ήταν ο πρώτος με κινητό, μηχανάκι, αυτοκίνητο, Filmnet και υπολογιστή Pentium MMX σε socket. Φορούσε αθλητικά που φουσκώνανε, είχε "το αυθεντικό φλάι που κανονικά δεν πρέπει να είναι πορτοκαλί από μέσα", το καλοκαίρι κυκλοφορούσε με μπλουζάκια Quicksilver και Ocean Pacific και το μαλλί του το 'χε κάνει τσουλουφάκι Τεν-Τεν ή χωρίστρα Λιτμάνεν. Ήταν πάντα στο 8μελές της 5ήμερης για να καβατζώσει κι άλλα λεφτά, λες και δεν του έφταναν αυτά που είχε. Όλοι τον ψιλο-αντιπαθούσαμε για το τουπέ του και την ηγετική θέση του στην κουλ παρέα, αλλά το παίζαμε φίλοι του για να πάμε σπίτι του να παίξουμε Carmageddon και Red Alert στο PC του. Όσο μεγαλώνει, τόσο αυξάνεται και το douchebaggery του. Αν τον συναντήσεις μετά το σχολείο δύο είναι τα πιθανά σενάρια: Ή θα σε προσπεράσει με το νεοπλουτο-τρέντι SUV του (Lexus SX400 ή Dodge Ram) κάνοντας ότι δε σε είδε, ή θα αρχίσει να στα κάνει τσουρέκια για την πετυχημενιά του, χωρίς καν να τον ρωτήσεις.
Current status: Εισοδηματίας με bluetooth

- Η μάγισα
Είναι το κορίτσι-φάντασμα. Πέρασε και δεν ακούμπησε, αλλά μια μέρα που είσαι 22 χρονών και θυμάσαι τα σχολικά σου χρόνια ξαφνικά η εικόνα της πετιέται στο μυαλό σου ξεκάθαρα! Η πιο διακριτική και ταυτόχρονα η πιο creepy παρουσία σε όλο το σχολείο, η μάγισα καθόταν στην 3η σειρά στο παράθυρο και δεν μιλούσε ποτέ σε κανέναν. Είχε λουκ γκοθούς ή χίπισας με μαύρο μαλλί με μία άσπρη ανταύγεια α-λα Rogue και φορούσε μακριές φούστες, μπλούζες tie dye και ένα ανεξήγητο κρεμαστό/μενταγιόν. Προφανώς δεν αντάλλαξες ποτέ κουβέντα μαζί της, αλλά μία με δύο φορές που ξεχάστηκες και την κοίταξες λίγο παραπάνω, γύρισε και σου έριξε ένα βλέμμα γεμάτο κατάρες, που μετέτρεψε τη σπονδυλική σου στήλη σε παγό! Είναι η μόνη κατηγορία συμμαθητή που όλοι νομίζουν πως μόνο η τάξη τους είχε, ενώ στην πραγματικότητα την είχαν ΟΛΟΙ! Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να ήταν και η ίδια κοπέλα σε όλα τα σχολεία, απλά να εμφανιζόταν παντού ταυτόχρονα ως αστρική προβολή. Πλέον περνά την ώρα της τριγυρνώντας στα γκοθάδικα, στη Σαμοθράκη για κάμπινγκ και σε φόρουμ που συζητάνε τι έγινε στο τέλος του Ντόνι Ντάρκο. Θα μπορούσα να πω περισσότερα, αλλά φοβάμαι ότι αυτή τη στιγμή με βλέπει να γράφω στο PC μου μέσα στη σφαίρα που έχει στον πύργο του Άιζενγκαρντ. Μην κοιτάξετε, αλλά είναι πίσω σας αυτή τη στιγμή!
Current status: Σερβιτόρα στο Rebound

- Ο καρπαζοεισπράκτορας
Καθόλα τα σχολικά του χρόνια, αυτός ο φουκαριάρης έκανε τα πάθη του Ιώβ να μοιάζουν με διακοπές στη Σαντορίνη. Ήταν ο μαθητής που πέρασε το γυμνασιο και λύκειο τρώγοντας φατούρο, συ-συ-σύννεφο, κωλονάτο, βωμό, σακούλα, μεταδοτικό, κρύψιμο τσάντας, μπουγέλωμα και αποκριάτικο αφρό. Ήταν χοντρός με μπροστινό κώλο ή πάρα πολύ λεπτός με σπυριά και γυμνασιακό μουστάκι. Αυτό το σκούρο χνούδι πάνω απ' το χείλος είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα: όλοι σε κοιροϊδεύουν αν το έχεις, αλλά αν το ξυρίσεις, πάλι σε κοροϊδεύουν που το παίζεις αντράκι. Ο καρπαζοεισπράκτορας φορούσε γυαλιστερή φόρμα με λαστιχάκι στα μανίκια και στα μπατζάκια και είχε πάντα λαδωμένο μαλλί και τσαλακωμένα μυξόχαρτα στις τσέπες. Στη γυμναστική κανένας δεν τον ήθελε στην ομάδα και πάντα τον έβαζαν τερματοφύλακα.
Με λίγα λόγια, ο καρπαζοεισπράκτορας ήταν μια χοντρή, ιδρωμένη μάζα καθαρής καταπίεσης. Αν ήμασταν στην Αμερική, θα ήταν ο τύπος που στην τρίτη Λυκείου θα έσκαγε ένα πρωί οπλισμένος μέχρι τα δόντια και θα μας γάζωνε όλους πριν αυτοκτονήσει.
Current status: Σεκιουριτάς, εποχιακός στο αεροδρόμιο

- Το βαποράκι
Το βαποράκι ήταν αλήτης αλλά δεν είχε καμία σχέση με τον γραφικό και κατά βάθος καλοσυνάτο καταληψία. Ήταν κωλόπαιδο με την κανονική έννοια του όρου. Αντικοινωνικός, βρωμιάρης και σκατόψυχος, ήταν ο μίνι εγκληματίας της τάξης. Στο μάθημα δε μίλαγε ποτέ επειδή ζωγράφιζε πούτσες σε όλες τις εικόνες του βιβλίου ή έκανε φυσοκάλαμο από στυλό και πέταγε σαλιωμένα χαρτάκια στο ταβάνι πάνω απ' τον καθηγητή. Όταν η αίθουσα έμενε άδεια για πάνω από 20 λεπτά, καμία τσάντα δεν ήταν ασφαλής από το κλεφτρόνι του κερατά! Ο μόνος λόγος που κρατούσαμε επαφές μαζί του ήταν επειδή μας προμήθευε με τσόντες και δυναμιτάκια όταν χρειαζόμασταν. Αλλά κατά τ' άλλα ο τύπος ήταν λαμόγιο και τον μισούσαμε όλοι! Το μόνο πράγμα που έκανε ποτέ του που να πλησιάζει λίγο σε εκδήλωση αγάπης ήταν να βαρέσει μαλακία στην τάξη και να χύσει το μπουφάν της μπροστινής, για την οποία είχε κάβλες.
Current status: Φυλακή

- Το καλόπαιδο
Αυτό το παιδί τα 'χε τόσο καλά με τον κόσμο που ήταν σχεδόν ενοχλητικό. Ήταν ο clean cut τύπος που πραγματικά γούσταρε το σχολείο και φερόταν καλά σε όλους τους μαθητές, τους καθηγητές, το διευθυντή, τον επιστάτη, τις καθαρίστριες και το αδέσποτο-μασκότ του σχολείου ονόματι Μπάμπη. Ήταν αναπληρωματικός απουσιολόγος και γραμματέας του 5μελούς και πάντα φρόντιζε να έχει η τάξη καλά στυμμένο σπόγγο, καθαρογραμμένο πλάνο με τις θέσεις, Χριστουγεννιάτικο δέντρο στις γιορτές και reunion 10 χρόνια μετά την αποφοίτηση. Ο έρωτάς του με την αίθουσα τον έβαζε και ενίοτε σε μπελάδες, όταν για παράδειγμα έμενε μέσα στο διάλειμμα για να καθαρίσει και οι υπόλοιποι που ήταν μέσα εκείνη την ώρα έσπαγαν το τζάμι με μια στρατηγικά τοποθετημένη Μινέρβα. Όταν οι υπόλοιποι κατεβάζαμε τσόντες 30 δευτερολέπτων απ' το Kazaa την ώρα της πληροφορικής, το καλόπαιδο ήταν ένας υπεύθυνος και πολιτικά ενεργός νέος. Είχε μπει στη Βουλή των Εφήβων και συμμετείχε σε καταλήψεις όταν έκρινε πως ο σκοπός ήταν ανώτερος. Βέβαια κατα τη διάρκεια της κατάληψης στάνταρ θα παιζόταν το εξής σκηνικό: σκάει ο διευθυντής έξω απ' τα κάγκελα και διαπληκτίζεται με τους αλήτες που κρατάνε το σχολείο κλειστό! Μετά, βλέποντας το καλόπαιδο μέσα στην κατάληψη του λέει με στόμφο: "Δεν το περίμενα αυτό από σένα" και το καλόπαιδο σκύβει με ενοχή το κεφάλι και φεύγει από τα κάγκελα πληγωμένος.
Current status: Facebookάς