Sunday, August 2, 2009

Transformers 2: Μαλακία με τα 2 χέρια!

Μετά από την πατάτα του πρώτου Transformers, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου να δω το σίκουελ στο σπίτι μου. Ούτε νοικιασμένο, ούτε κατεβασμένο, αλλά στην τηλεόραση, καμιά Κυριακή στον ΑΝΤ1 μετά από 2-3 χρόνια. Αλλά η φωνούλα του visual effects nerd που έχω από μικρός στο κεφάλι μου ξαναχτύπησε: "Αυτή η ταινία θα αξίζει μόνο για τη δράση και τα εφφέ. Αν τη δεις σε τηλεόραση, απλά θα αυτοκτονήσεις". Πήρα λοιπόν το φίλο Χάρη και την είδαμεεε.

Εν ολίγοις, ο Σαμ Γουίτγουικι από την πρώτη ταινία ("ο ΠΟΙΟΣ;;;" Ναι, ξέρω, όλοι οι χαρακτήρες από την πρώτη ταινία σας έμειναν αξέχαστοι) πάει στο κολέγιο. Εκεί, περικυκλωμένος από ΜΟΝΟ ΛΕΠΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥΝΙΑ, δηλαδή από μέσους Αμερικανούς όπως όλοι ξέρουμε, προσπαθεί να ζήσει μια κανονική ζωή. Αλλά χωρίς να το γνωρίζει, έχει τη μυστική τοποθεσία ενός αρχαίου υπερ-όπλου που τόσο οι Autobots, όσο και οι Decepticons θέλουν να ΜΠΛΑΑΑΑ ΜΠΛΑΑΑ ΜΠΛΑΑΑ... ίδια υπόθεση με το 1, δε μας νοιάζει, τελειώνετε με τον μαλακοκάβλη, θέλουμε να δούμε ρομπότ να ανατινάζουν πράγματα.

Από αυτή τη σκοπιά, η ταινία ξεκινάει πολλά υποσχόμενη. Οι Autobots συνεργάζονται με ανθρώπους και καταστρέφουν διάφορα Decepticons που τους ξέφυγαν απ' την πρώτη ταινία, σε μια άκρως απόρρητη μονάδα του στρατού. Μάλιστα, η ύπαρξη και μόνο των Autobots είναι τόσο απόρρητη, που ο Σαμ δε μπορεί καν να τους αναφέρει στο κινητό και... ΟΠΑ ΟΠΑ! ΠΙΣΩ! Στην πρώτη ταινία τα Transformers κατέστρεψαν ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΟΛΗ! Πώς ακριβώς συγκάλυψε η κυβέρνηση κάτι τέτοιο; Σκότωσαν τους επιζώντες και έσβησαν τη μνήμη όλων των υπόλοιπων που είδαν τη μάχη στα τοπικά κανάλια; ΟΚ, μια τρυπούλα στο σενάριο είναι, ας το προσπεράσουμε.

Σκηνή 2, οικία Γουίτγουικι: Τα κουζινικά του Σαμ μεταμορφώνονται και αρχίζουν να κάνουν άνω κάτω το σπίτι του. Μπράβο Michael Bay! Βρήκες τι έλειπε από ταινία Transformers: μια κωμική παραπομπή στα Gremlins!
Τα παπαρομπότ δε σταματούν όμως εδώ. Οι Autobots έχουν νέους χαρακτήρες, μεταξύ των οποίων και 2 δίδυμα ρομπότ που μιλάνε με μια τόσο κλισέ nigga προφορά, που θα τους κέρδιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Rush Hour 4 δίπλα στον Τζάκι Τσαν. Το μόνο που τους λείπει είναι χρυσά δόντια...
Ακολουθεί ένα άχρηστο 45λεπτο όπου ο Σαμ παίζει με το πουλί του στο κολέγιο και η γκόμενά του υιοθετεί για κατοικίδιο ένα μίνι Decepticon με τη φωνή του Speedy Gonzales. Η ταινία γίνεται τόσο ηλίθια που χρειάζεται να σκοτώσουν τον Optimus Prime για να ξαναβρούμε λίγο ενδιαφέρον (Α, το ξέχασα: spoiler alert). Κι εκεί που νομίζουμε ότι το έργο πήρε μπρος και σοβάρεψε, ΤΣΑΚ! Ένα ρομπότ-γέρος κλάνει και χέζει ένα αλεξίπτωτο, ο Speedy Gonzales-bot προσπαθεί να πηδήξει το πόδι της Megan Fox σα σκυλάκι, ο Devastator μας δείχνει τα αρχίδια του κι ο John Torturo την τριχωτή κωλάθρα του. LAME!

Η δράση είναι εντυπωσιακή, δε λέω. Όταν δεν έδειχνε σκηνές με ρομπότ να πλακώνονται, έψαχνα ενστικτωδώς γύρω απ' την καρέκλα μου για ένα τηλεκοντρόλ να κάνω fast forward! Αλλά δυστυχώς, οι μονομαχίες των ρομπότ παραμένουν ένα ακατανόητο, υπερφορτωμένο συνοθύλευμα γραναζιών που μπλέκουν τα μπούτια τους σε γαμημένα κοντινά πλάνα.
ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΑΣ ΠΟΥΜΕ;
Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνεις Χριστό για το ποιος νικάει και ποιος χάνει αν δεν τελειώσει η μάχη. Μάλλον γι' αυτό τις έχουν ΟΛΕΣ σε αργή κίνηση. Και επιπλέον, δε γίνεται να μπω στο πνεύμα ότι το τάδε ρομπότ είναι ένας bad-ass πολεμιστής όταν πριν 2 σκηνές μου έχεις ΔΕΙΞΕΙ Τ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ ! ! !

Ο Michael Bay κατάφερε αυτό που δεν κατάφερε ο George Lucas με την δεύτερη τριλογία: Να κάνει το σενάριο και τους χαρακτήρες τόσο σκατά, που όσα εφφέ και δράση κι αν πέφτουν μετά να μη σώζεται το έργο. Δεν καταλαβαίνω. Πάνοπλα εξωγήινα ρομπότ που μεταμορφώνονται σε αμάξια και αεροπλάνα και αλληλοσκοτώνονται εδώ και χιλιετίες. Η ιδέα γαμάει στρέμματα κώλων! Πώς γίνεται να την πάρεις και να καταλήξεις σε τέτοιο φεστιβάλ εμετού;

Είναι απλό: Ο Μichael Bay δεν δίνει δεκάρα για τα Transformers. Γι' αυτόν, είναι ακόμα ένας τρόπος να ανατινάζει πράγματα, όπως ήταν οι μετεωρίτες στο Armageddon ή οι έμποροι ναρκωτικών στο Bad Boys. Δεν αναπτύσει το χαρακτήρα κανενός από τα ρομπότ, αλλά επιλέγει να ασχοληθεί με το Σια Λε Μπούφο, τους ηλίθιους γονείς του και την πουτάνα γκόμενά του. Διηγείται την ιστορία του Σαμ Γουίτγουικι, όχι του Optimus Prime και του Megatron. Κι εγώ δεν πλήρωσα 8 ευρώ για να δω τον Σαμ Γουίτγουικι! Ο Σαμ Γουίτγουικι μπορεί να πα να γαμηθεί με ένα βουβάλι μολυσμένο με AIDS! Και ο Michael Bay μαζί του!

Συνέχεια στο βιασμό της παιδικής μας ηλικίας έχει η ταινία G.I. JOE. Τολμώ να μαντέψω πώς θα είναι;

Saturday, July 18, 2009

Ξαναφέρτε τα πίσω γιατί πέτσωναν

- Χειροπετσέτες νοσοκομείου
Μιλάω για τις ανοιχτές πράσινες χαρτοπετσέτες που κάποτε είχαν οι περισσότερες τουαλέτες σε καφετέριες και σουβλατζίδικα. Ήταν κάτι ανάμεσα σε χαρτί κουζίνας και κόλα Α4 και χρειαζόσουν μόνο μία για να στεγνώσεις τα χέρια σου. Τώρα όλοι έχουν τη μαλακία dispenser χαρτιού με το φωτοκύτταρο που δε στεγνώνει ούτε μια χλέπα στην έρημο Γκόμπι στις 2 η ώρα το μεσημέρι! Χώρια που το ρολό τελειώνει 5 λεπτά μετά την αντικατάσταση επειδή όλοι μαλακιζόμαστε και παίζουμε με το φωτοκύτταρο και χαλάμε 88 χαρτοπετσέτες ο καθένας. Το πιο καλό με την πρασινωπή χαρτοπετσέτα ήταν ότι σκούραινε το χρώμα της όταν την έβρεχες. Οπότε έπαιρνες μία και με τη σταγονίτσα που έμενε πάνω στο πουλί σου μετά το κατούρημα έφτιαχνες μίνι ψυχολογικό τεστ με μουτζούρες. Λίγο ανώριμο, το ξέρω, αλλά σίγουρα πιο διασκεδαστικό απ' ότι π.χ. να βλέπεις Grey's Anatomy.


- Πατάτες deluxe Goody's
Κάπου στα μέσα του 2001 τα Goody's έκαναν μια μεγάλη καινοτομία: σέρβιραν ένα προϊόν που ΔΕΝ είχε γεύση κωλοτρυπίδας άρρωστου σκύλου. Οι πατάτες deluxe των Goody's ήταν στρογγυλές με "πλέγμα" και σερβίρονταν προαιρετικά με τριμμένο τυρί και μπέικον. Ναι, ήταν πιο πλαστικές κι απ' το πειρατικό καράβι των Playmobil, αλλά ποιος χέστηκε; Goody's τρως! Αν δε θες πλαστικό, μην περάσεις καν το κατώφλι. Χορταστικές, νόστιμες και φτηνές, οι πατάτες deluxe των Goody's σου παρείχαν ένα ισορροπημένο γεύμα, ακόμα και χωρίς συνοδεία χάμπουργκερ. Ιδανικό για post-sex munchies.

- Σοβαροί πόλεμοι
Χρειάζεσαι μια ένδειξη για το πόσο έχει φλωρέψει ο δυτικός πολιτισμός τα τελευταία χρόνια; Απλά κοίτα πώς διεξάγει τους πολέμους του. Απ' ότι φαίνεται, τίποτα δε μπορεί να ξεφύγει απ' την πολιτική ορθότητα που μας πανουκλιάζει δύο δεκαετίες τώρα. Ούτε καν ο πόλεμος. Το '90 όλοι σοκαρίστηκαν που ο Σαντάμ χρησιμοποίησε χημικά όπλα εναντίον της Συμμαχίας. ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ! Όταν είσαι πιο αδύναμος απ' τους αντιπάλους σου, γιατί να μην τους ρίξεις ό,τι έχεις; Το ίδιο ισχύει και για τους Αμερικάνους σήμερα: έχει ο φαντάρος την κόρη του ματιού του εχθρού στο στόχαστρο και δεν μπορεί να πυροβολήσει αν δεν πάρει πρώτα στο κινητό τον υπουργό άμυνας να του δώσει προσωπικά το ΟΚ. Τι μαλακία είναι αυτή; "Κανονισμοί πολέμου". Μαζεύτηκαν μια μέρα 10 ηγέτες σ' ένα ψηλοτάβανο δωμάτιο και είπαν: "Λοιπόν! Πριν κάνουμε πόλεμο μεταξύ μας (όταν λέω "κάνουμε", δεν εννοώ βέβαια εμάς, εννοώ τα παιδιά των φτωχών), πρέπει να θεσπίσουμε κάποιους κανόνες. Απαγορεύονται τα χημικά, τα βιολογικά, οι κλωτσιές στα αρχίδια και οι καλαμιές. Φτου και το πατάω και δεν ξεπατιέται και καθρεφτάκια παντού". Γι' αυτό τα γερόντια γελάνε με την πάρτη μας. Ο παππούς που έχωνε τη μπαγιονέτα του στην καρωτίδα του 16χρονου αμούστακου Γερμανού φαντάρου με φόντο ένα DC3 να ρίχνει ναπάλμ σε δημοτικό σχολείο της Δρέσδης και τα παιδάκια να βγαίνουν έξω ουρλιάζοντας και κρατώντας την φρεσκοξεφλουδισμένη πέτσα τους στο χέρι, δε νομίζω να σοκαρίστηκε το 2004 με τις φωτογραφίες βασανιστηρίων του Abu Ghraib. Αν θες πόλεμο με κανόνες, τότε μην μπεις καν στον κόπο να κάνεις πόλεμο φλώρε!


- Lila Pause φουντούκι
Όταν η Lila Pause είχε πρωτοβγεί (τότε που το Twix λεγόταν ακόμα Raider) υπήρχαν 2 γεύσεις: φράουλα και φουντούκι. Η φράουλα υπάρχει μέχρι σήμερα αλλά το φουντούκι εξαφανίστηκε μέσα σε 2 χρόνια. Το μόνο που μας έμεινε για μεθαδόνη ήταν το Nussini. Φέρτε πίσω τη Lila Pause φουντούκι! Είχε γεύση Merenda με τριμμένα μπισκοτάκια και κομμάτια φουντουκιού και ήταν τόσο νόστιμη π
ου αν μου λέγανε ότι είχε κοκαΐνη μέσα θα το πίστευα άνετα.

- Κανονικές τουαλέτες
Τι γίνεται πια με τις τουαλέτες στις καφετέριες και τα μπαρ; Όσο πιο περίπλοκα λειτουργούν οι συσκευές στη χεστροκατουραδερί του μαγαζιού, τόσο πιο cool θεωρείται και καλά; Αυτόματο καζανάκι, αρωματικό χώρου με οθόνη LCD, περιστρεφόμενο καπάκι τουαλέτας, βρύση με κουμπί, βρύση με πεντάλι, βρύση με φωτοκύτταρο... ούτε στο Enterprise δε χέζουν έτσι! Πάω προχθές να σπρώξω μια αφράτη σ' ένα μπαράκι στο Πόρτο Ράφτη (στις γυναικείες φυσικά, που είναι καθαρές). Κι εκεί που όλα βαίνουν καλώς και η σκατίθρα έχει βγει στα μισά, ΤΣΑΚ, σβήνει το φως της τουαλέτας! "Ω, ρε πούστη" λέω, "είναι απ' αυτές που έχουν σένσορα κίνησης αντί για διακόπτη". Κουνάω λοιπόν το χέρι λες και είμαι τρελός και χαιρετάω κάποιον φανταστικό φίλο μου για να ξανανάψει το φως. Αλλά φυσικά δεν είναι τόσο ευαίσθητος ο ανιχνευτής και το φως δεν ανάβει. Οπότε καταλήγω να είμαι σε μια τραγελαφική φάση όπου κουνιέμαι μανιωδώς απ' τη μέση και πάνω σαν καθυστερημένο που χορεύει τσιφτετέλι, με την κουράδα ακόμα να κρέμεται απ' τον κώλο μου! Γιατί να τα περνάω όλα αυτά για ένα απλό χέσιμο; Ιδιοκτήτες μπαρ ανά την ποζερο-Ελλάδα, ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ! Είναι μια χέστρα, δεν είναι το Πλαίσιο! Κάποια πράγματα δε θα αλλάξουν ποτέ. Πιστέψτε με, κι από χρυσάφι να φτιάξετε την τουαλέτα σας, πάλι σκατά θα ρίχνουμε μέσα!

Saturday, July 11, 2009

Ξύπνα μαλάκα! Είναι υπερτιμημένα!


Ακολουθούν τρία από τα πιο υπερτιμημένα στοιχεία της ποπ κουλτούρας. Όποιος νιώθει μια διαφωνία για το ποιoν επιλέγω να βρίσω παρακάτω μπορεί να μου πιπιλίσει λιγάκι το περίνεο, μπας και με νοιάξει.

- Guns 'n' Roses
Σκατά κι απόσκατα στον τάφο του παππού τους! Το ξέρω ότι θα ακολουθήσει βροχή υβριστικών comments, αλλά ειλικρινά δεν καταλαβαίνω προς τι ο ντόρος. Εμφανίστηκαν το '87 και έπαιζαν ποζερο-μέταλ με πέτσινα παντελόνια και κορδέλες στο μικρόφωνο. ΓΟΥΑΟΥ! Πόζερ μέταλ στα 80s; ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΙΝΕ! Α, και ξέρω πως το όνομα "Slash" το έχουμε συνηθίσει πλέον, αλλά είναι η μεγαλύτερη παπαριά όνομα στην ιστορία της μουσικής. Θυμίζει τα ονόματα που βγάζαμε όταν ήμασταν 5 χρονών και παίζαμε "Κομάντο" στην παιδική χαρά:
"Εγώ είμαι ο Θάντεεερ!"
"Εγώ είμαι ο Σλααας!"
"Όχι, ΕΓΩ είμαι ο Σλας!"
"Εγώ το πρόλαβα, φτου και το πατάω!"
Οι Guns 'n' Roses έπαιξαν Hard Rock (ΟΚ, όχι πόζερ, whatever) μέχρι τις αρχές των 90s, όπου και εκτοπίστηκαν από το ανερχόμενο κύμα της Grunge. Μετά το 1994 επιδόθηκαν σε καμπάνιες κατά του κνησμού των όρχεων, προσπαθώντας ταυτόχρονα να γλυκάνουν το κοινό τους με την "επερχόμενη" έκδοση ενός comeback δίσκου-φωτιά! Ο δίσκος ήρθε τελικά το Νοέμβρη του 2008, όπου και παρατηρήθηκε τριπλασιασμός στις εκκενώσεις φοράδων σε αλώνια. Στη Μ. Βρετανία που όλοι περίμεναν να γαμήσει σούφρες, ο δίσκος ήρθε δεύτερος στο Billboard. Ποιός ξεπέρασε το comeback αυτής της παγκόσμιας υπερδύναμης που λέγεται GnR; Οι KILLERS! ! ! Και μάλιστα με το Day And Age, την πιο φόλα δίσκο που βγάλανε ποτέ! Με λίγα λόγια, οι Guns And Roses έπαιξαν ένα είδος που ούτως ή άλλως ήταν ήδη κουρασμένο, έβγαλαν ελάχιστη αξιόλογη δουλειά και η βασιλεία τους κράτησε μια έντονη 5ετία όπου κατέκτησαν τον κόσμο και τον ξανάχασαν πιο γρήγορα κι απ' το 3ο Ράιχ. Σχεδόν 10 χρόνια μετά, μια μπάντα που οι οπαδοί των Guns 'N' Roses μισούνε θανάσιμα ακολούθησε σχεδόν πανομοιότυπη πορεία. Πώς τους λέγανε να δεις...

Α, ΝΑΙ !

- Nintendo
Το πρώτο Game Boy και το SNES ειλικρινά άλλαξαν τη ζωή όλων μας. Πήραν τα μεγάλα και τρανά videogames που ως τότε υπήρχαν μόνο στα μπλιμπλικάδικα και τα έφεραν στο σαλόνι του κάθε παιδιού. Ο βαθμός που οι σχεδιαστές εκμεταλλεύτηκαν τις περιορισμένες δυνατότητες της κονσόλας παραμένει αξεπέραστος μέχρι σήμερα. Τίτλοι όπως το Killer Instinct και το Donkey Cong Country ήταν τόσο καλοσχεδιασμένοι που ακόμα και τώρα δεν πιστεύεις ότι κυκλοφόρησαν σε cartridge. ΚΑΙ ΜΕΤΑ κάτι στράβωσε στη Nintendo και όλα άρχισαν να παίρνουν την κατιούσα. Επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε παιδιαρίστικους τίτλους, άρχισε να βγάζει ηλίθια περιφερειακά όπως ΤΟ ΓΑΝΤΙ και άρμεξε τους χαρακτήρες-σημαιοφόρους (Mario, Zelda) σε σημείο ιδιοψυχαναγκαστικού συνδρόμου. Το φέρετρο καπακώθηκε επισήμως το 2005 με την κυκλοφορία του DS και του Wii, όταν η Nintendo έριξε στα γόνατα τους κλασικούς gamers που την είχαν χτίσει τόσα χρόνια και τέλειωσε μες στο στόμα τους. Η εταιρία στράφηκε σε δημογραφικά όπως οι αγάμητες νοικοκυρές, τα σχολιαροκόριτσα που γουστάρουν Ταμαγκότσι και τους πέντε πούστηδες απ' το Queer Eye For A Straight Guy (δεν εξηγείται αλλιώς το DS). Όσον αφορά το Wii, αντί να βγάλει κανά παιχνίδι της προκοπής που να εκμεταλλεύεται σωστά το controller (πχ να το χρησιμοποιείς για να κόβεις κεφάλια ζόμπι αντί να παίζεις μίνι-γκολφ), προτίμησε να αναλωθεί σε μπεμπεκίστικα puzzle games και περιφερειακά που μοιάζουν με ζυγαριές μπάνιου. Δεν είναι και η χειρότερη εταιρία videogame που έγινε ποτέ. Αλλά όταν το 15% της δουλειάς σου είναι άριστο και το 85% είναι στον πάτο του βόθρου, τότε δεν αξίζεις cult οπαδούς.

- Tim Burton
Οι γκοθάδες πάντα είχαν μια τάση να μασουλάνε με χαρά ό,τι σκατά τους σερβίρουν, αρκεί κάπου εκεί μέσα να υπάρχει μια αναφορά σε λίμνη και κάποιος που να λέγεται Raven. Και ο Tim Burton ξέρει πώς να το εκμεταλλεύεται αυτό στο έπακρο. Η πρώτη μου επαφή με τον Burton ήταν το Batman, που γάμησε κι έδειρε. Ήταν επικό, σκοτεινό, πρωτότυπο και το είδα και σε αρκετά μικρή ηλικία για να με επηρεάσει. Ακολούθησε ένα μεγάλο κενό μέχρι το '99 που είδα το "Μύθο του Ακέφαλου Καβαλάρη", που επίσης γάμησε κι έδειρε! Θα μου πείτε: "Έλα ρε Mikeius! Ταινία που κάθε 10 λεπτά κόβεται κι από ένα κεφάλι γάμησε κι έδειρε; Σιγά τον άθλο!" Σωστό. Τέλος πάντων. "Ωραία" λέω. "Δύο στα δύο, κάτσε να τον ψάξουμε λίγο παραπάνω το λεβέντη". Βάζω να δω τον "Ψαλιδοχέρη" και πέφτω σε ναρκοληπτικό σοκ στο μισάωρο. "Ντάξει, δε γίνεται να αριστεύει πάντα το παιδί. Ας δω την επόμενη δουλειά του". Batman Returns: Καλούτσικο, αλλά το γάμησε στη γκοθίλα. Και μετά, το κινηματογραφικό ΧΑΟΣ! Mars Attacks: ΠΑΤΟΣ! Θυμάστε στο τέλος "Return of the Jedi" που ο Vader πετάει τον Αυτοκράτορα σε ένα τεράστιο φρεάτιο του Death Star; Ε, κάπου εκεί κάτω ήταν και το Mars Attacks. Planet of the Apes: ηλίθιο ριμέικ ηλίθιας ιδέας με πρωταγωνιστή τον Dirk Diggler. Nightmare Before Christmas: παραμυθοταινία μιούζικαλ για έναν κολοκυθοκέφαλο που ανακαλύπτει τα Χριστούγεννα και... αυτό. Big Fish: παραμυθοταινία για την ιστορία του μεγαλύτερου φιδέμπορα όλων των εποχών, που όλως τυχαίως βγήκε όταν οι παραμυθο-ταινίες ήταν στο απόγειο της τρεντιάς τους. Charlie και το εργοστάσιο σοκολάτας: παραμυθοταινία που μπασταρδεύει το Χάρι Πότερ και τα σκάνδαλα του Michael Jackson. Corpse Bride: παραμυθοταινία που... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! ΦΤΑΝΕΙΕΙΕΙ! Δεν είναι δυνατόν ένας σκηνοθέτης να ασχολείται με το ίδιο είδος και ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΗΘΟΠΟΙΟ για σχεδόν δύο δεκαετίες και να θεωρείται τόσο καινοτόμος και πρωτοποριακός. Δεν είπα ότι οι ταινίες του Burton είναι εφάμιλλες του "Πεδίο μάχης: Γη" ή του "Batman and Robin", αλλά σίγουρα ακολουθούν κανονική κατανομή: 2 καλές, 2 κακές και οι υπόλοιπες στη μέση. Και εκεί ανήκει και ο Burton: ΣΤΗ ΜΕΣΗ!

Πριν αρχίσεις να με ξεκατινιάζεις με το comment σου κολλημένε αναγνώστη, σκέψου το εξής: Νομίζεις πως έχουν ανάγκη την υπεράσπισή σου οι κολοσσοί της ψυχαγωγικής βιομηχανίας που μόλις ανέφερα; Κάτι μου λέει πως ο Axel Rose δεν κάθεται να κλαίει στο μέγαρό του με το που διαβάσει το post μου. Οπότε ο βαθύτερος λόγος που δυσανασχετείς μάλλον είναι μια φωνούλα στο πίσω μέρος του μυαλού σου που λέει ότι ίσως οι παραπάνω να μην είναι και τόσο ψηλά όσο έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι είναι, ίσως πέρασες ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου όντας ένας ανεγκέφαλος fanboy και τώρα που είναι πολύ αργά να το παραδεχτείς, τους υπερασπίζεσαι από υποσυνείδητο εγωιστικό πείσμα. Αλλά ποιός μ' ακούει;...

Gentlemeeen... Start your hate mail!

Monday, July 6, 2009

Ενοικιάζεται πέος για διαφήμιση αναψυκτικού

Κοιτάξτε ένα τούβλο που πρόσεξα σήμερα! Όσοι έχετε Windows Live Messenger (version 2009) μπορείτε να το δοκιμάσετε επί τόπου: Μπείτε στο MSN και μετά ανοίξτε ένα chat window. Κάτω απ' τον κενό χώρο που έχει για να γράφεις, υπάρχουν τα emoticons, τα winks, το nudge κλπ. Πιο δίπλα έχει το κουμπάκι με τα backrounds. Πατήστε το και δείτε ποιο είναι το πρώτο featured backround.
Όχι, δεν έχετε εκφύλιση της ωχράς κηλίδας. Γράφει όντως "Perrier"! Θυμάμαι πριν μια βδομάδα μόλις, που είχαμε μαζευτεί όλοι οι κολλητοί σπίτι μου για πόκερ και Mortal Kombat και λέγαμε:
"Ρε μαλάκα ωραία όλα αυτά, αλλά ξέρεις τι λείπει απ' τη ζωή μας;"
"Τι λείπει ρε μαλάκα;"
"Ένα backround στο MSN με φούσκες κι ένα τεράστιο PERRIER στη μέση!"
"ΠΩΩΩΩΩ ρε μαλάκα, τι είπες τώρα; Αλλά αυτά ρε φίλε γίνονται μόνο στις ταινίες..."
"Ε, ναι ρε φίλε. Πώς να 'χουμε εμείς τώρα τέτοια backround;..."

Αλλά τελικά οι Θεοί των Άγευστων Αναψυκτικών άκουσαν τις προσευχές μας και ω του θαύματος μας έστειλαν όχι ένα, αλλά ΤΕΣΣΕΡΑ διαφορετικά backrounds να διαλέξουμε. Φύγε λοιπόν κίβδηλο άσπρο τετράγωνο, που μολύνεις το χώρο πίσω απ' το διάλογο μου με την [Demonic_Raven_1986], γιατί ήρθε νέος πιστολάς στο χωριό και τον λένε Perrier!

Σοβαρά τώρα... PERRIER; PE-fucking-RRIER;!;!;!;;
Ποιος χαρτογιακάς μάρκετινγκο-παπάρας σκέφτηκε ότι θα ήταν απαραίτητο κάτι τέτοιο; Πες ότι βάζουν για έτοιμο φόντο μια μπάντα όπως οι U2 για να εκπορνεύσουν το νέο τους κουραδο-πουρέ δίσκο. ΟΚ, και πάλι εναντίον της ιδέας είμαι, αλλά τουλάχιστον βγάζει νόημα. Ακόμα και το λογότυπο της Coca-Cola να έβλεπα, θα έλεγα "Ντάξει, Coca-Cola είναι, έχω συνηθίσει να τη βλέπω παντού και να είμαι άλλο ένα ευχαριστημένο θύμα της πλύσης εγκεφάλου που μου κάνει απ' τη στιγμή που γεννήθηκα". Αλλά το Perrier είναι πραγματικά ένας γρίφος. Γιατί Perrier κι όχι Lipton Ice Tea ας πούμε; Και γιατί στο MSN; Αν περισσεύουν τόσα λεφτά στην Perrier για να νοικιάζει και το φόντο του MSN, γιατί δεν έχει κατακτήσει πρώτα πιο βασικούς χώρους όπως πινακίδες στο δρόμο, σουβέρ και άλλα τέτοια;

Όπως και να 'χει, βαρέθηκα να βλέπω το φουσκαλόνερο στις επιλογές φόντου. Κάτσε να το σουτάρω...
ΣΒΗΣΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟ!!! Delete! Δεξί κλικ, delete! Ctlr+Shift+Delete! Ctrl+Alt+Shift+double click+Fn+DELETE! ΦΥΓΕ ΑΠ' ΤΟ PC ΜΟΥΟΥΟΥΟΥ!!! Το επόμενο βήμα είναι να με ναρκώσουν ένα βράδυ και να μου χαράξουν "Perrier" μέσα από τα βλέφαρα, για να μου το διαφημίζουν κάθε φορά που ανοιγοκλείνω τα μάτια μου! Ξεκινάω μποϊκοτάζ στην άγευστη μαλακία μέχρι να σταματήσει να μπαστακώνεται με το ζόρι στο MSN μου. Από δω και μπρος για να χωνεύω τα σουτζουκάκια θα πίνω γκαζόζα "Γεράνι". Διευθυντή μάρκετινγκ της Perrier, γαμώ τα κόκαλα της γιαγιάς σου!


Monday, June 29, 2009

Έλληνες συμμαθητές σε κατηγορίες

Για να ακριβολογούμε, συμμαθητές της γενιάς που πήγε γυμνασολύκειο στα 90s και λίγο μετά.

- Το cool φυτό
Ήταν το τραγικό κορίτσι που καθ' όλη τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση προσπαθούσε να ξεπεράσει τη σπασικλιά του και να ενταχθεί στην κουλ παρέα. Μια προσπάθεια μάταιη διότι εκτός από nerd, το cool φυτό ήταν και πολύ "παιδούλα", απ' αυτές τις γκόμενες με το μαλλί μονίμως αλογοουρά που έγραφαν σε ημερολόγιο ή/και λεύκωμα μέχρι να χάσουν την παρθενιά τους στα 21. Αγαθοβιόλα μέχρι αηδίας, συχνά έπεφτε θύμα εκμετάλλευσης από μέλη της κουλ παρέας με την ελπίδα πως μια μέρα θα την δεχτούν. Φορούσε απλά και ουδέτερα ρούχα αλλά το συνολάκι είχε υποχρεωτικά κάτι ροζ μέσα. Old-school αναγνώστες θα θυμούνται τη συγκεκριμένη γκόμενα να φοράει εκείνα τα μπλουζάκια που είχαν στάμπα ένα κουτσοδόντικο μωρό (εδώ ξερνάμε...) και να κουβαλάει τα κλειδιά της σε μπρελόκ-Ευχούλη. Επίσης στην τσάντα POLO της είχε στάνταρ ζωγραφισμένο ένα yin-yang στο "Ο". Γενικά για κάποιο λόγο το cool φυτό είχε μια τάση στην ζωγραφική, παρά την σαφέστατη απουσία οποιουδήποτε ταλέντου. Έπαιρνε στα σοβαρά το μάθημα των καλλιτεχνικών, το θρανίο της ήταν γεμάτο ηλίθια σκιτσάκια όπως ο Fido Dido ή το "Smile" με το φοίνικα και είχε μέχρι τα 16 στο σπίτι της ένα μπλοκ ιχνηλασίας και το βιβλίο με το Φόντα και το Λαγό. Στην πενταήμερη δεν την ήθελε καμία στο δωμάτιό της και τελικά οι κοριτσοπαρέες έριχναν κλήρο για το ποια θα τη φορτωθεί. Σήμερα αν τη ρωτήσεις για τα σχολικά της χρόνια θα ισχυριστεί ότι πέρασε γαμάτα, αλλά στην πραγματικότητα περνάει τα βράδια της κλαίγοντας σε εμβρυϊκή στάση μέσα στο ντους.
Current status: Απόφοιτος Παντείου

- Οι 3 εκπρόσωποι των ομάδων
Όλοι πάνω-κάτω ασχοληθήκαμε με τα αθλητικά έστω και λίγο στα σχολικά μας χρόνια. Αλλά κάθε τάξη είχε ένα σούπερ-βάζελο, ένα σούπερ-γαύρο και ένα σούπερ-ΑΕΚτζή να τσακώνονται μεταξύ τους και να μας πρήζουν τ' αρχίδια ΟΛΗ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ! Ο τυπικός εκπρόσωπος ντυνόταν με σπορτέξ, τζιν και εμφάνιση Μάντσεστερ ή Μίλαν που αγόρασε αυθεντική από τη Θεμιστοκλέους (με εξαίρεση τον ΑΕΚτζή που φόραγε μόνο μαύρα). Εκτός από την εγχώρια ομάδα που υποστήριζε, πάντα ήταν και οπαδός τουλάχιστον μίας ευρωπαϊκής, όπως Γιούβε ή Ρεάλ. Το θρανίο του ήταν τίγκα στο γκράφιτι και τα συνθήματα με ανεξίτηλους μαρκαδόρους και είχε πάντα ένα καθυστερημένο ψευδώνυμο όπως "Devil 13" ή "Paranoid 7" και γέμιζε με αυτό όλα τα βιβλία του. Οι εκπρόσωποι των ομάδων συχνά άνηκαν σε διαφορετικές παρέες, οπότε συνταντιόντουσαν μόνο σε 2 περιπτώσεις: Στο διάλειμμα, παίζοντας μπάσκετ με το καλάθι των αχρήστων και στα λίγα λεπτά μετά το κουδούνι μέχρι να έρθει ο καθηγητής. Σε αυτό το μικρό διάστημα προλάβαιναν να αναλύσουν τη φάση των 16 του ΟΥΕΦΑ, το πόσα παραπάνω πρωταθλήματα έχει ο καθένας, τη μεταγραφή του Νταμπίζα στην Νιούκασλ, τον ιδιοκτήτη της ΑΕΚ για αυτή την εβδομάδα, την τάπα του Βράνκοβιτς, το πέναλντι του Παπουτσέλη και όλα τα υπόλοιπα αθλητικά δρώμενα της τελευταίας πεντηκονταετίας, πάντα γκαρίζοντας σαν τα μουλάρια!
Current status: Δημοσιοσχεσίτης σε ξενοδοχείο ή κλαμπάκι

- Ο καταληψίας
Ο μίστερ απουσία/αποβολή. Έχοντας μείνει 3-4 χρονιές στην ίδια τάξη, ο καταληψίας δεν έκανε πραγματικό μάθημα ούτε λεπτό στη ζωή του. Καθόταν πάντα στο τελευταίο θρανίο και την πρώτη ώρα ή κοιμόταν ή αργούσε ή έκανε κοπάνα. Συχνά κατέληγε να κάνει τσιγάρο στο στέκι καπνιστών της πίσω αυλής με ευρηματική ονομασία ("τασάκι", "ψυγείο", "λα τζούρα κλαμπ" κ.ά.). Ο καταληψίας ήταν πάντα λεπτός και ψηλός με υπόνοια καμπούρας. Φορούσε μαύρο φλάι με κονκάρδες και άδειους κάλυκες στο μανίκι και από κάτω ή στενό τζιν με μαύρα σπορτέξ ΝΙΚΕ με το τεράστιο AIR στο πλάι, ή σωλήνα με μπορντό αρβύλα και ορειβατικό κρίκο-σιδερογροθιά. Τα μαλλιά τα είχε φράχτη, χαίτη ή ξούρα με τεράστιο τσουλούφι ριγμένο προς τα πίσω και πάντα κουβαλούσε στην πλάτη μια άδεια τσάντα POLO με τα λουριά σφιγμένα τέρμα πάνω. Πετούσε τις πιο πετυχημένες ατάκες μες στην τάξη, είχε τσαμπουκά με τους καθηγητές, άκουγε Απλίφτινγκ, οδηγούσε GLX που μέσα είχε το πολύ 500 δραχμές βενζίνη και όταν έπαιζε μπάλα στη γυμναστική έριχνε μύτο και καραβολίδα.
Παρόλο που ήταν αλάνι, ποτέ δεν έριχνε ξύλο αν δεν υπήρχε σοβαρός λόγος και ποτέ δε συμμετείχε σε παιδιαρίστικες εκδηλώσεις των υπόλοιπων μαθητών (ντου στο Α2 στο διάλειμμα, αλλαγή θρανίων την Πρωταπριλιά κλπ). Έβγαινε συχνά πρόεδρος του 15μελούς και με τη βοήθεια εξωσχολικών συν-αλητών του οργάνωνε καταλήψεις λίγο πριν τα Χριστούγεννα, με αιτήματα την καλύτερη υλικοτεχνική υποδομή και τη συμπαράσταση σε άλλες καταλήψεις.
Current status: Ψυκτικός

- Ο μεταλάς
Οι βετεράνοι του faeenamalaka έχουν ήδη τις απαραίτητες πληροφορίες για αυτήν την κατηγορία, σκορπισμένες στο παλιό μου άρθρο για τους μεταλάδες. Για τους noobs, ο γυμνασιακός μεταλάς δεν έχει καμία σχέση με τον κανονικό μεταλά που συναντάμε στη μετέπειτα ζωή μας. Πρώτον, ήταν φλούφλης μέχρι αηδίας και πιο κουτός κι απ' τα λάχανα. Δεύτερον δεν άκουγε μέταλ. Άκουγε ΕΝΑ συγκρότημα μετά μανίας και τίποτε άλλο, κατά προτίμηση Guns 'n' Roses (γνωστοί και ως οι Limp Bizkit των 90s) ή κάποιους εκπρόσωπους του NWOBHM όπως Maiden ή Iced Earth (που τους πρόφερε Άις Ντερθ). Παρόλο που είχαμε λιώσει όλοι στη μαλακία εκείνα τα χρόνια, για κάποιο λόγο αυτό έκανε περισσότερο μπαμ στο μεταλά απ' ότι στους υπόλοιπους. Όταν η μπλούζα Maiden ήταν για πλύσιμο (σπάνια), ο μεταλάς κυκλοφορούσε με το μπλουζάκι "Fuck Trends" που είχε δώρο το Metal Hammer ή το άλλο που είχε στάμπα το λύκο, τον ινδιάνο και την ονειροπαγίδα με φόντο το ελατοδάσος. Επίσης η μπλούζα πενταήμερης του μεταλά, αντί για το όνομά του, έγραφε μια ανέμπνευστη χέβι επινόηση όπως "Amorphic Desolation" ή "The Creepshow". Πλέον τον πετυχαίνεις να πίνει μπίρες στο περίπτερο της γειτονιάς ή να αράζει σε καφενείο στα Εξάρχεια.
Current status: Ιδιοκτήτης μπαρ, αιώνιος φοιτητής

- Το τραγικό φυτό
Δεν αναφέρομαι στον συμμαθητή που έβγαζε 19,9 και ήταν low profile. Μιλάω για τον σπασοπούτση βλάκα που διάβαζε σαν φυτό, φερόταν χειρότερα από φυτό, αλλά τελικά έβγαζε 14. Κλασικό γλειφτρόνι, καθόταν πάντα στο πρώτο θρανίο και έκανε 250 ερωτήσεις σε κάθε μάθημα, έλεγε κάθε πρωί την προσευχή, εκφωνούσε στις γιορτές της 25ης Μαρτίου και ψήφιζε πάντα ΚΑΤΑ σε καταλήψεις. Φορούσε κίτρινα μποτάκια Timberland, ασορτί ρούχα και το φουσκωτό μπουφάν που πίσω είχε τη στάμπα με την πάπια. Αμφίεση άλλαζε μόνο όταν έκανε πάρτι το φροντιστήριο, όπου και έσκαγε με ΤΕΡΑΣΤΙΟ πουκάμισο και τα γυαλιά του στο τσεπάκι. Ισχυριζόταν ότι απείχε από μαλακία και τσόντες και το μόνο περιοδικό που διάβαζε ήταν το "Δεινόσαυροι" της DeAgostini, από το οποίο είχε συμπληρώσει όλο το σκελετό του Τυραννόσαυρου που φωσφορίζει στο σκοτάδι. Το τραγικό φυτό ήταν και ελεεινός χαλάστρας: Τρεις-τέσσερις φορές το μήνα, η τάξη προσπαθούσε να κάνει ομαδική κοπάνα. Κυρίως όταν ο καθηγητής έκανε πάνω από 4 λεπτά να ανέβει στην αίθουσα (το κλασικό "κενό"), όταν είχαμε άσκηση σεισμού για τον πούτσο ή όταν κατεβαίναμε όλοι κάτω "για διαμαρτυρία" επειδή δεν είχαμε καλοριφέρ. Έφευγαν λοιπόν όλοι, ακόμα κι ο απουσιολόγος, αλλά το τραγικό φυτό καθόταν στην αίθουσα μπάστακας! Πιστεύω ότι το έκανε για να ικανοποιήσει την κρυφή του επιθυμία να πάρει αυτός το απουσιολόγιο, να το κρατήσει στα χέρια του έστω μια φορά ("my precious...") και να βάλει απουσία σε όλους. ΟΛΟΥΣ! ΧΑΑΑΧΑΧΑΧΑ (μπαμ, μπουμ, κεραυνοί και εκκλησιαστικό όργανο σε λα δίεση).
Current status: Προϊστάμενος στη Forthnet, commentάκιας σε blog

- Η ρεϊβού
Όλοι είχαμε το συγκεκριμένο τύπο αντιπαθέστατης γκόμενας σε διάφορες παραλλαγές. Στη δικιά μου γενιά ήταν η ρεϊβού. Είναι η κλασική χοντρή "αλανιάρα" που μονίμως το παίζει νταλικέρης και ιστορία. Όταν μιλούσε στην κολλητή της χρησιμοποιούσε το πρόθεμα "ρε μαλάκα" και όταν ξεκατινιαζόταν με κάποια (δηλαδή κάθε Τρίτη) πέταγε πάντα τις φράσεις "εγώ που με βλέπεις" και "στο μουνί μου σε γράφω". Φορούσε φαρδιά τζιν ή σαλοπέτες και οχτάπατα ρεϊβοπάπουτσα με πορτοκαλί φωσφοριζέ κορδόνι στο ένα και κίτρινο στο άλλο. Είχε πάντα ένα μίνι τσαντάκι πλάτης και το μαλλί της ήταν ή μακρύ απεριποίητο α-λα Ελένη Λουκά, ή "εκατομμύρια μικρές πλεξούδες που μοιάζουν με ράστα αλλά δεν είναι".
Την ώρα του μαθήματος, για να μην της κάνουν παρατήρηση, έγραφε αυτά που ήθελε να πει στην κολλητή της σε ένα τετράδιο και το έκαναν πάσα πέρα-δώθε όλη τη χρονιά (το πρώτο chat). Kουτσομπόλευε και έθαβε όλο το σχολείο, έβγαζε φήμες για affair μεταξύ καθηγητών και γενικά έριχνε περισσότερη λάσπη κι απ' το Κάστρο του Τακέσι. Να πα να γαμηθεί!
Current status: Ελπίζω νεκρή

- Το τσόλι
Νούμερο ένα πηγή ανεξάντλητης μαλακίας απ' όλο τον αντρικό πληθυσμό του σχολείου (teachers included), το τσόλι είχε την κορμάρα, τη φατσάρα και την υφάρα 1000 καρδιναλίων που τόσο έχουμε αγαπήσει και μισήσει στο ελληνικό μουνί. Η εν λόγω κοπελιά ήταν αρκετά ανεπτυγμένη για την ηλικία της και πάντα είχε και θα έχει το στυλάκι "είμαι ωραία και το ξέρω". Τουλάχιστον δύο φορές τη βδομάδα έσκαγε στην τάξη νυσταγμένη επειδή είχε πάει βαρελάδικο το προηγούμενο βράδυ και στο σχολείο μιλούσε μόνο με την κουλ παρέα, στην οποία κατείχε ηγετική θέση. Τα είχε πάντα με μεγαλύτερο εξωσχολικό, συνήθως φαντάρο, απ' τον οποίο λάμβανε περίπου 40 sms ανά διδακτική ώρα και μάλιστα αυτά τα κωλο-μηνύματα του ΝΟΚΙΑ 3310 με τα αρκουδάκια από παρενθέσεις και αγκύλες! Τι μάστιγα κι αυτή... Φορούσε τζιν τις μέρες που είχαμε γυμναστική και ή έπαιρνε απουσία με υφάκι "δε με νοιάζει", ή φορούσε φόρμα μέσα απ' το τζιν και άλλαζε στο διάλειμμα. Οι μόνες φόρμες που φορούσε για την πάρτη της ήταν αυτές οι άσπρες που έγραφαν ατάκες στον κώλο, όπως "TOO HOT" ή "WORK IT". Όπου και να καταλήξει μετά το σχολείο, το τσόλι θα παραμένει σκλάβα της προσοχής που λαμβάνει απ' τον περίγυρο. Τρανό παράδειγμα αυτής της ψύχωσης ήταν τα καλοκαιρινά μπουγέλα. Επειδή οι μπάκουροι διασκεδάζουν χωρίς να της δίνουν την πρέπουσα σημασία, αυτή θα φορέσει άσπρο τοπάκι και μαύρο σουτιέν και όλως τυχαίως θα αρχίσει να περιφέρεται κοντά στις βρύσες, ούτως ώστε όταν την βρέξουν να το παίζει θιγμένη λέγοντας "Το μαλάκααα, με έεεβρεξεεε...".
Current status: Αισθητικός, διακοσμήτρια

- Ο σούπερμαν
Ο τύπος που αν τον πετύχαινες στα αριθμάκια όταν χωριζόντουσαν οι ομάδες στη γυμναστική, η ομάδα σου θα κέρδιζε για 8000 πόντους. Ο αθληταράς της τάξης όχι μόνο είχε σώμα 22χρονου μπιλντερά στα 15 του, αλλά είχε και το έμφυτο ταλέντο να το χρησιμοποιεί. Στο μπάσκετ ήταν ο μόνος στο σχολείο που κάρφωνε. Στη μπάλα μπορούσε να ντριμπλάρει όλη την αντίπαλη ομάδα μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο. Συνήθως κυκλοφορούσε με φόρμα FILA με studs στα μπατζάκια ή μπασκετική μπλε ελεκτρίκ βερμούδα και από κάτω uber-high-tech σπορτέξ με διαστημική αερόσολα. Ο σούπερμαν ήταν πάντα μέτριος μαθητής και ήσυχο παιδάκι, κυρίως επειδή χρειαζόταν να βγάλει βαθμό ίσα-ίσα για να περάσει ΤΕΦΑ. Μετά το σχόλασμα είχε να πάει σε 14 προπονήσεις που κρατούσαν μέχρι το βράδυ, αφού ο πατέρας του τον είχε γράψει σε ισάριθμους αθλητικούς συλλόγους γιατί "το παιδί δεν τα παίρνει τα γράμματα". Ως αποτέλεσμα, πολλοί σούπερμαν (ή σούπερμεν ή σούπερμανς) είχαν μονίμως ένα μίζερο ύφος που αντικατόπτριζε τα κομματιασμένα όνειρά τους να γίνουν δικηγόροι ή αρχιτέκτονες.
Current status: Φυσιοθεραπευτής

- Ο φιλενάδας
Ο μισητός θηλυπρεπής τύπος που έκανε παρέα μόνο με κορίτσια σε όλο το γυμνασολύκειο. Συνήθως ήταν χοντρούλης με γυαλιά ή υπερβολικά στυλάτος. Επειδή συναναστρεφόταν μόνο με γυναίκες, ήξερε τα κουτσομπολιά των πάντων. Το κορυφαίο ήταν ότι του εμπιστευόσουν και δικά σου μυστικά, παρόλο που 5 λεπτά πιο πριν σου είχε αραδιάσει τις βρώμες όλου του σχολείου. Πρώτα έπρεπε βέβαια να σου δώσει την άδεια να του μιλήσεις, διότι τις πιο πολλές φορές έπαιρνε ένα ύφος μπλαζέ ανωτερότητας σε φάση "πες γρήγορα αυτό που θες και φύγε", λες και ήταν η μουνάρα του σχολείου! Είχε γκέι όνομα του τύπου Κανέλος Μπίτσικας ή Κλεάνθης Σμαραγδένιος, άκουγε Κότσιρα και Άννα Βίσση (που την αποκαλούσε πάντα "θεά") και έβλεπε Δύο Ξένους και Εγκλήματα. Πάντα σε έκανε να απορείς αν είναι τελικά πούστης ή όχι. Ακόμα και τώρα να τον πετύχεις, πάλι το ίδιο θα αναρωτιέσαι. Και η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ!
Current status: Κομμωτής

- Η βυζιά
Δεν ήταν η πιο ωραία της τάξης. Δεν ήταν καν στις 5 πρώτες. Απλά τύχαινε να έχει τα μεγαλύτερα βυζιά και στο γυμνάσιο αυτό ήταν που μέτραγε! Η βυζιά τις περισσότερες φορές ήταν λίγο ζουμπουρλούδα και αυτό το μίνι κόμπλεξ με τα κιλά της την έκανε λίγο πιο πρόθυμη προς τον αντρικό πληθυσμό. Δεν ήταν πουταναριό η κοπέλα, προς Θεού, αλλά ήταν σίγουρα πιο εύκολη από το μέσο όρο. "Τα έφτιαχνε" με διαφορετικό αγόρι τουλάχιστον δυο φορές το μήνα και φρόντιζε να το δείχνει σαφέστατα με μαρκαδόρο στο θρανίο της (Χ + Ψ = L.F.E.). Η βασιλεία της βυζιά λήγει συνήθως γύρω στη 2α Λυκείου, όταν τα αγόρια σταματούν να εκτιμούν ΜΟΝΟ τα βυζιά στις γυναίκες, οπότε αρχίζουν να παρατηρούν ότι είναι λίγο μπαζάκι. Παρά τα όποια ελλατώματά της, είναι κατά βάθος καλή κοπέλα και μιλάει φιλικά στην κουλ παρέα αλλά και στα φυτά. Τουλάχιστον μία φορά στα σχολικά σου χρόνια, η βυζιά θα σε πάρει κατά μέρος και θα σου εκμυστηρευτεί ΟΛΑ τα γκομενικά της. Αυτό θα συμβεί κατά πάσα πιθανότητα μια μέρα που γυρνάτε απ' το σχολείο παρέα, κοντοστέκεστε κάτω απ' το σπίτι σου για ψιλή κουβέντα, αυτή αρχίζει το μπούρου μπούρου, αλλά εσύ βιάζεσαι να ανέβεις πάνω επειδή κατουριέσαι απ' την τρίτη ωρα!
Current status: Παντρεμένη με παιδί

- Το πλουσιόπαιδο
Όσοι πηγαίνατε Κολέγιο, Αρσάκειο, Λεόντειο κλπ αγνοήστε αυτή την κατηγορία και προχωρήστε στην επόμενη. Οι κανονικοί άνθρωποι συνεχίστε να διαβάζετε: Το πλουσιόπαιδο ήταν πάντα μια πηγή υποθάλπτουσας ζήλιας. Στο δημοτικό συμπλήρωνε πάντα πρώτος το άλμπουμ με τα αυτοκόλλητα Πανίνι και μάζευε όλους τους Παιχταράδες και τις Μπουγελόφατσες. Η ίδια τάση συνεχίστηκε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου ήταν ο πρώτος με κινητό, μηχανάκι, αυτοκίνητο, Filmnet και υπολογιστή Pentium MMX σε socket. Φορούσε αθλητικά που φουσκώνανε, είχε "το αυθεντικό φλάι που κανονικά δεν πρέπει να είναι πορτοκαλί από μέσα", το καλοκαίρι κυκλοφορούσε με μπλουζάκια Quicksilver και Ocean Pacific και το μαλλί του το 'χε κάνει τσουλουφάκι Τεν-Τεν ή χωρίστρα Λιτμάνεν. Ήταν πάντα στο 8μελές της 5ήμερης για να καβατζώσει κι άλλα λεφτά, λες και δεν του έφταναν αυτά που είχε. Όλοι τον ψιλο-αντιπαθούσαμε για το τουπέ του και την ηγετική θέση του στην κουλ παρέα, αλλά το παίζαμε φίλοι του για να πάμε σπίτι του να παίξουμε Carmageddon και Red Alert στο PC του. Όσο μεγαλώνει, τόσο αυξάνεται και το douchebaggery του. Αν τον συναντήσεις μετά το σχολείο δύο είναι τα πιθανά σενάρια: Ή θα σε προσπεράσει με το νεοπλουτο-τρέντι SUV του (Lexus SX400 ή Dodge Ram) κάνοντας ότι δε σε είδε, ή θα αρχίσει να στα κάνει τσουρέκια για την πετυχημενιά του, χωρίς καν να τον ρωτήσεις.
Current status: Εισοδηματίας με bluetooth

- Η μάγισα
Είναι το κορίτσι-φάντασμα. Πέρασε και δεν ακούμπησε, αλλά μια μέρα που είσαι 22 χρονών και θυμάσαι τα σχολικά σου χρόνια ξαφνικά η εικόνα της πετιέται στο μυαλό σου ξεκάθαρα! Η πιο διακριτική και ταυτόχρονα η πιο creepy παρουσία σε όλο το σχολείο, η μάγισα καθόταν στην 3η σειρά στο παράθυρο και δεν μιλούσε ποτέ σε κανέναν. Είχε λουκ γκοθούς ή χίπισας με μαύρο μαλλί με μία άσπρη ανταύγεια α-λα Rogue και φορούσε μακριές φούστες, μπλούζες tie dye και ένα ανεξήγητο κρεμαστό/μενταγιόν. Προφανώς δεν αντάλλαξες ποτέ κουβέντα μαζί της, αλλά μία με δύο φορές που ξεχάστηκες και την κοίταξες λίγο παραπάνω, γύρισε και σου έριξε ένα βλέμμα γεμάτο κατάρες, που μετέτρεψε τη σπονδυλική σου στήλη σε παγό! Είναι η μόνη κατηγορία συμμαθητή που όλοι νομίζουν πως μόνο η τάξη τους είχε, ενώ στην πραγματικότητα την είχαν ΟΛΟΙ! Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να ήταν και η ίδια κοπέλα σε όλα τα σχολεία, απλά να εμφανιζόταν παντού ταυτόχρονα ως αστρική προβολή. Πλέον περνά την ώρα της τριγυρνώντας στα γκοθάδικα, στη Σαμοθράκη για κάμπινγκ και σε φόρουμ που συζητάνε τι έγινε στο τέλος του Ντόνι Ντάρκο. Θα μπορούσα να πω περισσότερα, αλλά φοβάμαι ότι αυτή τη στιγμή με βλέπει να γράφω στο PC μου μέσα στη σφαίρα που έχει στον πύργο του Άιζενγκαρντ. Μην κοιτάξετε, αλλά είναι πίσω σας αυτή τη στιγμή!
Current status: Σερβιτόρα στο Rebound

- Ο καρπαζοεισπράκτορας
Καθόλα τα σχολικά του χρόνια, αυτός ο φουκαριάρης έκανε τα πάθη του Ιώβ να μοιάζουν με διακοπές στη Σαντορίνη. Ήταν ο μαθητής που πέρασε το γυμνασιο και λύκειο τρώγοντας φατούρο, συ-συ-σύννεφο, κωλονάτο, βωμό, σακούλα, μεταδοτικό, κρύψιμο τσάντας, μπουγέλωμα και αποκριάτικο αφρό. Ήταν χοντρός με μπροστινό κώλο ή πάρα πολύ λεπτός με σπυριά και γυμνασιακό μουστάκι. Αυτό το σκούρο χνούδι πάνω απ' το χείλος είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα: όλοι σε κοιροϊδεύουν αν το έχεις, αλλά αν το ξυρίσεις, πάλι σε κοροϊδεύουν που το παίζεις αντράκι. Ο καρπαζοεισπράκτορας φορούσε γυαλιστερή φόρμα με λαστιχάκι στα μανίκια και στα μπατζάκια και είχε πάντα λαδωμένο μαλλί και τσαλακωμένα μυξόχαρτα στις τσέπες. Στη γυμναστική κανένας δεν τον ήθελε στην ομάδα και πάντα τον έβαζαν τερματοφύλακα.
Με λίγα λόγια, ο καρπαζοεισπράκτορας ήταν μια χοντρή, ιδρωμένη μάζα καθαρής καταπίεσης. Αν ήμασταν στην Αμερική, θα ήταν ο τύπος που στην τρίτη Λυκείου θα έσκαγε ένα πρωί οπλισμένος μέχρι τα δόντια και θα μας γάζωνε όλους πριν αυτοκτονήσει.
Current status: Σεκιουριτάς, εποχιακός στο αεροδρόμιο

- Το βαποράκι
Το βαποράκι ήταν αλήτης αλλά δεν είχε καμία σχέση με τον γραφικό και κατά βάθος καλοσυνάτο καταληψία. Ήταν κωλόπαιδο με την κανονική έννοια του όρου. Αντικοινωνικός, βρωμιάρης και σκατόψυχος, ήταν ο μίνι εγκληματίας της τάξης. Στο μάθημα δε μίλαγε ποτέ επειδή ζωγράφιζε πούτσες σε όλες τις εικόνες του βιβλίου ή έκανε φυσοκάλαμο από στυλό και πέταγε σαλιωμένα χαρτάκια στο ταβάνι πάνω απ' τον καθηγητή. Όταν η αίθουσα έμενε άδεια για πάνω από 20 λεπτά, καμία τσάντα δεν ήταν ασφαλής από το κλεφτρόνι του κερατά! Ο μόνος λόγος που κρατούσαμε επαφές μαζί του ήταν επειδή μας προμήθευε με τσόντες και δυναμιτάκια όταν χρειαζόμασταν. Αλλά κατά τ' άλλα ο τύπος ήταν λαμόγιο και τον μισούσαμε όλοι! Το μόνο πράγμα που έκανε ποτέ του που να πλησιάζει λίγο σε εκδήλωση αγάπης ήταν να βαρέσει μαλακία στην τάξη και να χύσει το μπουφάν της μπροστινής, για την οποία είχε κάβλες.
Current status: Φυλακή

- Το καλόπαιδο
Αυτό το παιδί τα 'χε τόσο καλά με τον κόσμο που ήταν σχεδόν ενοχλητικό. Ήταν ο clean cut τύπος που πραγματικά γούσταρε το σχολείο και φερόταν καλά σε όλους τους μαθητές, τους καθηγητές, το διευθυντή, τον επιστάτη, τις καθαρίστριες και το αδέσποτο-μασκότ του σχολείου ονόματι Μπάμπη. Ήταν αναπληρωματικός απουσιολόγος και γραμματέας του 5μελούς και πάντα φρόντιζε να έχει η τάξη καλά στυμμένο σπόγγο, καθαρογραμμένο πλάνο με τις θέσεις, Χριστουγεννιάτικο δέντρο στις γιορτές και reunion 10 χρόνια μετά την αποφοίτηση. Ο έρωτάς του με την αίθουσα τον έβαζε και ενίοτε σε μπελάδες, όταν για παράδειγμα έμενε μέσα στο διάλειμμα για να καθαρίσει και οι υπόλοιποι που ήταν μέσα εκείνη την ώρα έσπαγαν το τζάμι με μια στρατηγικά τοποθετημένη Μινέρβα. Όταν οι υπόλοιποι κατεβάζαμε τσόντες 30 δευτερολέπτων απ' το Kazaa την ώρα της πληροφορικής, το καλόπαιδο ήταν ένας υπεύθυνος και πολιτικά ενεργός νέος. Είχε μπει στη Βουλή των Εφήβων και συμμετείχε σε καταλήψεις όταν έκρινε πως ο σκοπός ήταν ανώτερος. Βέβαια κατα τη διάρκεια της κατάληψης στάνταρ θα παιζόταν το εξής σκηνικό: σκάει ο διευθυντής έξω απ' τα κάγκελα και διαπληκτίζεται με τους αλήτες που κρατάνε το σχολείο κλειστό! Μετά, βλέποντας το καλόπαιδο μέσα στην κατάληψη του λέει με στόμφο: "Δεν το περίμενα αυτό από σένα" και το καλόπαιδο σκύβει με ενοχή το κεφάλι και φεύγει από τα κάγκελα πληγωμένος.
Current status: Facebookάς