Φίλοι gamers, την πουτσίσαμε!

Έστω ότι γνωρίζεις 3 αδέρφια. Το πρώτο είναι 26 χρονών, το δεύτερο 24 και το τρίτο είναι 8. Τι συμπεραίνεις αμέσως για το τρίτο; "Σπασμένη καπότα", φυσικά. Ε, πριν από μερικές μέρες είδα την ηλεκτρονική εκδοχή του φαινομένου της σπασμένης καπότας, με τη μορφή του Playstation Move και του Xbox Kinect. Kinect!!! Nα τι παθαίνεις όταν αφήνεις λευκούς να χειριστούν την αγγλική αργκό. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία και τον (ατυχή κατ' εμέ) θρίαμβο του Nintendo Wii, οι 2 αντίπαλες εταιρίες ξύπνησαν και αποφάσισαν να ενσωματώσουν την ιδέα του motion control και στις δικές τους κονσόλες. Και εδώ έγκειται η καταστροφή του gaming!

Όπως θα καταθέσουν πολλοί τακτικοί αναγνώστες του faeenamalaka, δεν συμπαθώ ιδιαίτερα το Wii. Είμαι βέβαιος ότι πολλές γκόμενες, γέροι, νοικοκυρές και βρέφη το βρίσκουν πιο διασκεδαστικό από τις μέχρι τώρα οικιακές ψυχαγωγίες τους (κέντημα, καζαμίας, ανάγνωση απορρυπαντικών την ώρα του χεσίματος, γκρίνια για την κατάντια του ΠΑΣΟΚ) και σίγουρα είναι ένα καλό μέσο για να εισάγει περισσότερους ανθρώπους στο gaming. Αλλά εγώ συγκεκριμένα προτιμώ να καταπιώ θερμίτη, παρά να σπαταλήσω τη ζωάρα μου κάνοντας το YMCA μες στη μέση του σαλονιού μου. Δεν έχω θέμα με τα casual παιχνίδια, ούτε ανήκω στην Άρια Φυλή των PC Gamers που θεωρούν τις κονσόλες μια τιποτένια ενασχόληση για βρώμικους χωριάτες. Το πρόβλημά μου με το Wii είναι ότι χτίστηκε γύρω από μια τεχνολογία που δε δουλεύει και μάλιστα σε δύο επίπεδα.

Το πρώτο επίπεδο είναι καθαρά τεχνικό και έχει να κάνει με την έλλειψη ανταπόκρισης του χειριστηρίου. Όταν παίζεις ξιφομαχία για 2 μήνες, προσπαθώντας να τελειοποιήσεις την τεχνική σου και ξαφνικά έρχεται ο νουμπάς και σε ξεσκίζει κουνώντας το μαρκούτσι λες και τον ζώνει ένα σμήνος μέλισσες, τότε η κονσόλα σου έχει σαφές πρόβλημα σχεδιασμού. Το δεύτερο επίπεδο έχει να κάνει με το πόσο σε τραβάει ένα παιχνίδι μέσα του και σε κάνει μέρος του κόσμου του. Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή στο παιχνίδι που το μυαλό σου κάνει ένα "κλικ" και υπερβαίνει το χειριστήριο. Όσοι έχουν παίξει God Of War ξέρουν τι εννοώ. Από ένα σημείο και μετά δεν πατάς Χ, Υ, τρίγωνο ή κύκλο, αλλά "κάνεις πάσα" ή "ρίχνεις κλωτσιά" ή "αλλάζεις γεμιστήρα". Το φαινόμενο αυτό λέγεται game immersion και οι καλοί σχεδιαστές ξέρουν πώς να το πετυχαίνουν εδώ και δεκαετίες, χωρίς καμιά βοήθεια από motion controlers. Και εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα που έχασε η Nintendo. Όταν χρησιμοποιείς το Wii controller για να σκοτώσεις ζόμπι, αλλά κάθε 3 δευτερόλεπτα πρέπει να κοιτάς γύρω σου για να μη φας τα μούτρα σου και να μην κάνεις το σαλόνι σου πουτάνα, το immersion έχει πάει περίπατο.

Παρακάτω βλέπουμε ένα τυπικό παράδειγμα αυτού που οι σχεδιαστές αποκαλούν immersion breaking moment, γνωστό και με τον τεχνικό όρο:

WII FAIL!

Σε μια κονσόλα, το hardware πρέπει να είναι ένα απλό εργαλείο, κι όχι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο θα χτίζεται με τη βία το software! Γι' αυτό και οι περισσότεροι και οι πιο επιτυχημένοι τίτλοι στο Wii είναι casual games με απλά, "γεωμετρικά" γραφικά και χωρίς ιδιαίτερα κίνητρα τερματισμού. Εδώ έγκειται το θεματάκι μου με το Wii. Τα παιχνίδια του είναι ρηχά, κακοσχεδιασμένα και δε θα μπορούσαν να σταθούν από μόνα τους ούτε δευτερόλεπτο χωρίς το motion control. Σόρι, αλλά αυτό δεν είναι κονσόλα 7ης γενιάς. Είναι ένα απλό γκατζετάκι. Μια περίπλοκη ηλεκτρονική έκδοση αυτού εδώ:

"ΟΚ Mikeius. Δεν γουστάρεις το Wii. ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ!!! Αλλά πού κολλάνε όλα αυτά με την επερχόμενη καταστροφή του gaming που τσαμπούναγες στην αρχη;" ΣΚΑΣΕ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ ΤΡΟΛ! Τώρα φτάνω κι εκεί.

Τώρα που η Sony και η Microsoft μπήκαν στα χωράφια του motion control, η αποτυχία τους είναι εξασφαλισμένη για τους εξής δύο λόγους. Πρώτον: όσοι γουστάρουν casual games και motion control δεν πρόκειται να αγοράσουν PS Move και Kinect (μπλεεεεεερκ!), διότι έχουν ήδη Wii και τους ικανοποιεί απόλυτα. Καλώς ή κακώς, η Nintendo έχει 4 χρόνια προβάδισμα στον τομέα και ξέρει να παρέχει στο κοινό της αυτό που ζητάει. Δεύτερον: η στροφή από casual σε hardcore τίτλους δεν πρόκειται να προσελκύσει κανέναν σοβαρό gamer. Έχουμε το χειριστήριό μας, το γουστάρουμε, μας καλύπτει μια χαρά από την εποχή του SNES και δεν έχουμε σκοπό να το αφήσουμε κάτω για να κάνουμε τις μπαλαρίνες από το Cirque Du Soleil μπροστά απ' την τηλεόραση σαν τους υπόλοιπους Wii-fags!

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα γι' αυτό που λέω από το training video του "The Fight: Lights Out" για το PS move. Ξεκινάει το παιχνίδι και σκάει μύτη ο εκπαιδευτής σου:

"Τι λες τώρα;!; Ο MACHETTE θα με μάθει να ρίχνω μπουκέτα; OMFG AWESOME!!!1!... Δε βλέπω την ώρα να ξεκ..."

"....LAAAAAAAAME ! ! !"

Όταν τα χειριστήρια του move κάνουν ακόμα και τον Danny Trejo να φαίνεται γιωτάς, φανταστείτε πώς αισθάνεται ο μέσος hardcore gamer όταν τα βαστάει.

Το πρόβλημα είναι ότι για να γίνει ένα παιχνίδι τη σήμερον ημέρα, χρειάζονται λεφτά. ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ! Όταν η Sony και η Microsoft μπήκαν στο χορό του motion control, δεν μπήκαν για πλάκα, ούτε για πειραματισμό. Έκαναν μια σοβαρή επένδυση που δεν έχουν σκοπό να αφήσουν να πάει στράφι με το πρώτο σημάδι αποτυχίας (πχ τον Machette να κρατάει δυο χρωματιστούς δονητές με το λογότυπο του playstation). Αυτό σημαίνει ότι για τα επόμενα χρόνια, οι κατασκευαστές θα ρίχνουν λεφτά στο ένα καταδικασμένο παιχνίδι μετά το άλλο, με αποτέλεσμα να στερούνται χρηματοδότηση φιλόδοξοι και πρωτότυποι τίτλοι. Χώρια που η επόμενη γενιά κονσόλας μόλις έφαγε μεγαλοπρεπέστατο άκυρο στη μούρη. Αν νομίζατε ότι τα games των τελευταίων 5-6 χρόνων περιορίζονται σε sequel και remake ενός FPS με τον σκληροτράχηλο αξύριστο διαστημο-κομάντο νούμερο 100.000, πού να δείτε τι μεσαίωνας μας περιμένει τη δεκαετία που έρχεται.

Game Reviews Part 1

DISCLAIMER! ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑCHTUNG!

Το παρόν άρθρο απευθύνεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε videogame nerds. Όσοι από σας έχετε φίλους, κανονικές ζωές ή/και Nintendo Wii θα βρείτε το άρθρο βαρετό και χωρίς νόημα. Κόφτε λάσπη και πηγαίντε να ξαναδιαβάσετε τους "Έλληνες συμμαθητές σε κατηγορίες" or something. Περιμένω...

...Έφυγαν; ΟΚ.

Πριν από λίγο καιρό χάκαρα το XBOX μου για να μπορεί να παίζει αντιγραμμένα παιχνίδια, πράγμα που αντικατοπτρίζεται τέλεια και στην πτώση των άρθρων που ποστάρω ανά μήνα. Σπατάλησα που σπατάλησα λοιπόν το χρόνο μου, ας βγει και κάτι χρήσιμο: Σας χαρίζω αυτό το bonus αρθράκι με reviews από μερικά απ' τα παιχνίδια που με κράτησαν σε αυστηρή δίαιτα Red Bull και Doritos τον τελευταίο 2μηνο.


Assassin 's Creed
Έχω να ομολογήσω ότι ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα stealth games. Σέβομαι το concept και είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν άτομα εκεί έξω που διασκεδάζουν με το να περνάνε το 90% του παιχνιδιού καθισμένοι στις σκιές ακίνητοι, περιμένοντας τους εχθρούς να πούνε "Hmmm... I must be hearing things" για να τους την πέσουν από πίσω με ένα στιλέτο, ένα σύρμα ή το χρησιμοποιημένο ταμπόν τους. Εγώ απ' την άλλη είμαι ΑΝΤΡΑ! Γαλουχήθηκα με τις αρχιδάρες του Duke Nukem και του Serious Sam και απαιτώ από τα videogames μου ένα μίνιμουμ ποσό γενοκτονίας ανά λεπτό προκειμένου να τα αγαπήσω. Η stealth τακτική μου συνίσταται στο να μπαίνω γυμνός στο αρχηγείο του κακού χέζοντας ρουκέτες και κατουρώντας λέιζερ και να αναδιακοσμώ τον χώρο με τη σπλήνα των αντιπάλων. Οπότε το γεγονός ότι έκατσα και τερμάτισα το Assassin 's Creed αποτελεί από μόνο του θαύμα.

Η υπόθεση του A.C. έχει ως εξής. Ο ήρωάς σου έχει φυλακιστεί από μια πανίσχυρη εταιρεία που κουμαντάρεται από Ναΐτες ή Μασόνους ή κάποια παρόμοια σέκτα που κάνει τον Dan Brown να ξεροχύνει τα βράδια. Προκειμένου να μάθουν τη μυστική τοποθεσία ενός μεσαιωνικού θησαυρού, σε καλωδιώνουν σε ένα κρεβάτι και με μια ειδική συσκευή αναπαράγουν ψηφιακά τις αναμνήσεις ενός πρόγονού σου που βρίσκονται αποθηκευμένες κάπου μέσα στο DNA σου.
Το παιχνίδι διαδραματίζεται επί το πλείστον στους Αγίους Τόπους του μεσαίωνα, όπου ελέγχεις τον πρόγονό σου ονόματι Altair, έναν δολοφόνο που είναι κεντρικό στέλεχος μιας μυστικής οργάνωσης δολοφόνων που μισούν τους Μασόνους και αγαπούν τη δολοφονία. Τα μέλη της σέκτας των δολοφόνων, υπό τις διαταγές ενός Count Dooku wannabe, φροντίζουν για τη σταθερότητα της περιοχής, δολοφονώντας τακτικά τους ντόπιους ηγέτες (;) και έχουν άριστες ικανότητες στο ξίφος, το στιλέτο και το παρκούρ (;;;;;). Η οργάνωση είναι τόσο μυστική, που έχει δικό της έμβλημα, δικό της dress code, δικό της κάστρο και δικιά της πόλη.
Όπως παρατηρείτε, η υπόθεση είναι για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη απ' τον Uwe Boll, αλλά μόλις την βάλεις στην άκρη και αρχίσεις να παίζεις το παιχνίδι, κακά τα ψέματα, κολλάς άσχημα. Οι μεσαιωνικές πόλεις (παρόλο που απέχουν μεταξύ τους 5 λεπτά με το άλογο) έχουν τέλεια ατμόσφαιρα και ανταγωνίζονται σε σχεδιασμό ακόμα και την Liberty City του GTA 4. Ο χειρισμός του Altair όταν κάνει παρκούρ στις ταράτσες είναι φυσικός και αέρινος, παρά την (αρχικά περίεργη) απουσία του jump button. Οι μάχες είναι λιγότερο ευρηματικές από το παρκούρ και περιορίζονται στο κλασικό "κρατάω πατημένη την άμυνα και μόλις μου επιτεθεί ο εχθρός κάνω counter και του αντικαθιστώ τη σπονδυλική στήλη με τη λεπίδα μου". Επίσης, για άλλη μια φορά ο κεντρικός ήρωας δε μπορεί να κολυμπήσει. Τι μαλακία κι αυτή! Δηλαδή έχει μάθει να βγαίνει αλώβητος μετά απ' αυτό:

αλλά δεν έχει μπει στον κόπο να μάθει ένα πρόσθιο;

Όπως και να 'χει, αυτά είναι λεπτομέρειες. Τα πραγματικά προβλήματα αρχίζουν όταν βαρεθείς το sandbox gaming και πας να κάνεις αυτό που λέει ο τίτλος: δολοφονίες. Τα ηγετικά πρόσωπα που πρέπει να σκοτώσεις σε όλο το παιχνίδι δεν ξεπερνούν καν τη δεκάδα και οι αποστολές είναι στο μεγαλύτερό τους κομμάτι καρμπόν αναπαραγωγή της πρώτης: Πας σε μια πόλη, μαζεύεις πληροφορίες πλακώνοντας στα μπουκέτα συνεργάτες του στόχου σου και κλέβοντας τα πορτοφόλια τους, βλέπεις ένα cutscene και μετά πας και σκοτώνεις τον στόχο σου για να δεις ένα άλλο cutscene επί δέκα και τέλος! Ακόμα και οι δολοφονίες καθαυτές είναι ντεκαβλέ. Μπορείς να τις κάνεις με stealth προσέγγιση, αλλά αυτό είναι 100% προαιρετικό. Εγώ τελείωσα κάθε αποστολή μπουκάροντας στο κρησφύγετο του κακού και σφάζοντας στα ίσα τους λακέδες του έναν-έναν (βλέπε πρώτη παράγραφος)! Stealth game my ass!

Το Assassin 's Creed είναι τυπικό παράδειγμα παιχνιδιού που έχει καλό concept αλλά βιαστική παραγωγή. Ξεκινάει πολλά υποσχόμενο και καταλήγει να είναι ένα φεστιβάλ επανάληψης και grind επιπέδου MMORPG. Μια συνταγή με φρέσκα και νόστιμα υλικά που γαμήθηκε στην εκτέλεση από διαγωνιζόμενο του "Love Bites". Πραγματικά, κρίμα.


Skate 2
Το Skate 2 το δανείστηκα από έναν γνωστό μου με το πρόσχημα ότι πάντα ήμουνα πωρωμένος με τη σειρά Tony Hawk. "Φίλε αυτό δεν είναι arcade μαλακιούλα. Είναι ρεαλιστικό και HARDCORE!", μου είπε. Κοινώς, η σειρά Tony Hawk είναι για ρεμπεσκέδες που βαριούνται να κάνουν αληθινό σκέιτ, ενώ η σειρά Skate είναι για HARDCORE ρεμπεσκέδες που βαριούνται να κάνουν αληθινό σκέιτ. Δυστυχώς το παιχνίδι έχει πάρει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά, πράγμα που φαίνεται και στο ελεεινά δύσκολο gameplay. Το ένα κουμπί ζμπρώχνει τη σανίδα, ο ένας μοχλός μετακινεί το βάρος σου, ο άλλος κάνει άλμα, η δεξιά σκανδάλη κουνάει το δεξί πόδι, η αριστερή σκανδάλη το αριστερό, το άλλο κουμπί κάνει grind, το άλλο κουμπί ελέγχει τους χτύπους της καρδιάς σου κλπ κλπ κλπ. Ταυτόχρονα, τα objectives του παιχνιδιού είναι σαν να σχεδιάστηκαν από Ναζί επιστήμονες για να εφαρμοστούν σε ανθρώπινα πειράματα στο Νταχάου. Αν κουνήσεις το μοχλό μια τρίχα δεξιά η αριστερά από εκεί που πρέπει να είναι, θα μαζεύεις μυελό οστών απ' το οδόστρωμα πριν προλάβεις να πεις "kickflip".
Ο χαρακτήρας σου είναι ένας σκεϊτάς που μόλις βγήκε απ' τη φυλακή (ναι, κι εγώ γέλασα όταν το πρωτοάκουσα) και επιστρέφει στους δρόμους για να σκεϊτάρει ξανά, αψηφώντας το μακρύ και σκληρό... χέρι του νόμου. Ναι, ΟΚ, η κουλτούρα του σκέιτ ξεκίνησε ως πανκ και υπόγεια και ασυμβίβαστη στα 70s και 80s, αλλά τη σήμερον ημέρα που το παρδαλό πουκάμισο στα Frozen Wave είναι ακριβότερο από ένα αντίστοιχο Armani, η φούσκα έχει σκάσει. Γενικά το Skate 2 υστερεί από όλα τα Tony Hawk στον τομέα καθαρής και ανέμελης διασκέδασης, που στην τελική είναι ο λόγος που αγοράζουμε videogames. Σε κάνει να νιώθεις αποτυχημένος κάθε 20 δευτερόλεπτα κι αυτό είναι δουλειά του πατέρα μου, όχι της κονσόλας μου! Δε με χαλάει ένα δύσκολο παιχνίδι. Αλλά το Skate την έχει δει ρεαλιστικός εξομοιωτής για ένα σπορ που στην ουσία δεν έχει νόημα να εξομοιωθεί ρεαλιστικά. Αν ήθελα να ζήσω την απογοήτευση της συνεχόμενης προσπάθειας χωρίς καθόλου ανταμοιβή, θα πήγαινα να κάνω πραγματικό σκέιτ παρέα με τον σπυριάρη τον Unfakme στο Σύνταγμα.


Mortal Kombat vs DC
Ας είμαστε ρεαλιστές για λίγο: Ο μόνος λόγος που αγοράζουμε Mortal Kombat από το 2000 και μετά είναι το splatter. Τα γραφικά είναι Β διαλογής και οι χαρακτήρες, παρόλο που ξεπερνούν τους 88.000, καταφέρνουν να φαίνονται στα μάτια μου σαν κλώνοι με πάνω-κάτω τις ίδιες κινήσεις (ειδικά αυτό με τις λαβές που είναι όλες ένα απλό πέταγμα... WTF;). Το ΜΚ πάντα μου έδινε την εντύπωση ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από τις 2D ρίζες του. Όταν διατηρείς τα τεράστια άλματα με αεροκλωτσιές, τα αυστηρά συγκεκριμένα combo, και ταυτόχρονα έχεις κάνει σχεδόν αδύνατη τη side to side αποφυγή χτυπημάτων, τότε ανήκεις σε άλλη δεκαετία.

Το καινούργιο Motral Kombat vs DC έκανε μεγάλο τζόγο και έχασε. Αντί να επικεντρωθεί σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, τη σκατένια, ανώμαλη βία, ακολούθησε άλλη τακτική. Προσπαθώντας να αυξήσει τις πωλήσεις του στον σημερινό politically correct κόσμο που κυβερνάνε οι τρεντο-μαμάδες με τα SUV στο Χαλάνδρι, αποφασίζει να κατεβάσει το ηλικιακό rating του από "άνω των 18" που ήταν συνήθως. Και αρχίζει η καταστροφή. Το αίμα περιορίζεται σε μερικά σταγονίδια ανά μπουκέτο τα οποία εξαφανίζονται πριν καν φτάσουν στο πάτωμα! Τα πολυαγαπημένα stage fatalities, όπου πετούσες τον αντίπαλο σε καρφιά, οξύ, λάβα και διάφορες heavy duty εργαλειομηχανές για να σταματήσει να αναπνέει με τον πιο ευρηματικό τρόπο, καταργήθηκαν! Στη θέση τους έχουν μπει κάτι ημι-ξενέρωτες "αερομαχίες" όπου πρέπει να counter-άρεις τα χτυπήματα του αντιπάλου συγχρονίζοντας τα κουμπιά σου με αυτά που βλέπεις στην οθόνη. Αν ήθελα ρε πεταμένοι να συγχρονίζω κουμπιά, θα έπαιζα Guitar Hero!

Το μόνο που αξίζει είναι τα εφφέ ζημιάς στα ρούχα και το πρόσωπο του παίχτη όσο κυλάει η μάχη. Όταν είδα τον Σούπερμαν με σκισμένα ρούχα, πρησμένη μούρη και μαυρισμένα μάτια, ένα μέρος της καρδιάς μου φτερούγισε. Βλάκα σκατόφλωρε Σούπερμαν! Σταμάτα να επινοείς καινούργιες δυνάμεις κάθε 3 λεπτά, γαμώ τη χωρίστρα σου! Κατά τ' άλλα η παρουσία των χαρακτήρων της DC ανταγωνίζεται το διαζύγιο της Μενεγάκη και το καινούργιο μούσι του Brad Pitt για το βραβείο αδιαφορίας μου. Ο χειρισμός είναι πιο ξερός, αρτηριοσκληρωτικός και Μορταλκομπατίστικος από ποτέ και πλέον οι παίχτες εκτός από την ίδια λαβή, μοιράζονται και ίδιες μπουνιές, ίδιες κλωτσιές και ίδιο άπερκατ. Είναι σαν να μάχονται δύο κλώνοι με διαφορετικά κολάν. Για να μη μιλήσω για τα Fatality! Πιο νερωμένες, PG-13 αηδίες δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Ετοιμαστείτε να κοιμηθείτε:

Κοίτα πώς κατάντησε το ένδοξο fatality. Η παρουσίαση power point ενός Γερμανού λογιστή για τη χρηματοδότηση ενός μπεζ Volvo, πιο ενδιαφέρουσα μου ακούγεται! ΑΙΜΑ, ΜΑΛΑΚΕΣ!!! Θέλουμε αίμα, κεφάλια και σωθικά να σκορπίζονται σ' όλη τη Δημιουργία! Γι' αυτό και μόνο γι' αυτό αγοράζουμε το κωλο-παίχνιδό σας! Χαμπαριάστε!


Περισσότερα Game Reviews στο Part 2.


Credits: Μάριος για το χακάρισμα της κονσόλας. Cheers man!