Game Reviews Part 2

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!

Αυτή είναι η συνέχεια του πρόσφατου παιχνιδο-άρθρου και εξακολουθεί να απευθύνεται σε videogame nerds ΜΟΝΟ! Όσοι απ' τους αναγνώστες χρειάζονται Wikipedia για να μου πουν ποια είναι η Sarrah Kerrigan, άιντε να tagάρετε τον εαυτό σας σε φωτό του Facebook για να περάσει η ώρα. Ξεκουμπιδιέν.

Batman Arkham Asylum
Ώρες-ώρες δεν καταλαβαίνω τους σούπερ-ήρωες. Ανακαλύπτεις ότι μπορείς να σκαρφαλώνεις σε κτίρια ή να κινείσαι με υπερηχητικές ταχύτητες ή να πετάς λέιζερ απ' τα μάτια και η πρώτη εφαρμογή που σου 'ρχρεται στο μυαλό είναι να φορέσεις κολάν και να πολεμήσεις το έγκλημα; Παράδοξο. Πόσο μάλλον όταν είσαι ο Batman, που οι μόνες σούπερ δυνάμεις που έχεις είναι τα φράγκα του μπαμπά και μια αβάσιμη αίσθηση ανωτερότητας. ΟΚ, οι γονείς σου δολοφονήθηκαν όταν ήσουν σε τρυφερή ηλικία κι αυτό σου έδωσε τα απαραίτητα παιδικά τραύματα και το κίνητρο να πατάξεις την εγκληματικότητα και μπλα-μπλα-μπλα, αλλά και πάλι. Είσαι πλουσιόπαιδο. Με τόσα λεφτά προσλαμβάνεις έναν hitman να βγάλει απ' τη μέση τον δολοφόνο των γονιών σου, δίνεις μια γενναία δωρεά στο FBI, Gotham Division για να καθαρίσουν οι δρόμοι και ξοδεύεις τα ρέστα σε ψυχοθεραπεία, μεσκαλίνη και τσιμπούκια από την Τζούλια Αλεξανδράτου μέχρι να φύγει ο πόνος.

Aaaaanyway, ανεξάρτητα από το backstory του μασκοφόρου ήρωα, το Batman Arkham Asylum είναι το μόνο φετεινό παιχνίδι που ανταποκρίθηκε 100% στη φανφάρα που το συνόδευε πριν την κυκλοφορία του. Οπτικά το παιχνίδι είναι πραγματικό eye candy. Η μηχανή γραφικών Unreal βρωμάει από χιλιόμετρα, αλλά αποδίδει τέλεια την γκόθικ ατμόσφαιρα του κόμικ. Η υπόθεση, παρόλο που δεν θα συγκλονίσει την Ακαδημία Σεναριογράφων, κάνει τη δουλειά της: Ο Joker έχει καταλάβει το ντόπιο τρελάδικο και ο Batman πρέπει να το επαναφέρει σε τάξη, τουλουμιάζοντας στα μαπίδια όσο περισσότερους ανώνυμους λακέδες βρει στο διάβα του, χωρίς καν να ενδιαφερθεί αν έχουν οικογένειες που τους περιμένουν να αποφυλακιστούν ή σε ποιο στάδιο της ψυχοθεραπείας τους τυχαίνει να βρίσκονται. Άκαρδος μπάσταρδος!

Το πουλέν του Asylum είναι χωρίς συζήτηση οι μάχες σώμα με σώμα. Οι δημιουργοί έπιασαν τέλεια την ουσία του Μπατμανίστικου ξύλου. Λιτές, απέριττες, ψύχραιμες και ταυτόχρονα εξαιρετικά ευρηματικές και ΚΑΒΛΩΤΙΚΑ ΒΙΑΙΕΣ κινήσεις είναι στη διάθεσή σου με το πάτημα μόλις 2 κουμπιών. Μετά από πάρα πολύ καιρό παίζω videogame όπου πραγματικά νιώθω τον χαρακτήρα μου να ρίχνει ξύλο, αντί απλά να κουνάει τα χέρια του κοντά στη μούρη του αντιπάλου μέχρι να τον ξαπλώσει κάτω. Πάρτε μια γεύση:

Κάτι τέτοιες αναμετρήσεις έκαναν το τσουτσουνι μου να σαλιώνει στην άκρη.

Όταν αντιμετωπίζεις οπλισμένους λακέδες, το παιχνίδι μπαίνει σε stealth mode όπου κρύβεσαι στις σκιές και στα ταβάνια και καθαρίζεις τους εχθρούς σου έναν έναν στα μουλωχτά. Εδώ πρέπει να είσαι προσεκτικός. Αν δε μελετήσεις σωστά τις διαδρομές που κάνουν οι φρουροί και δεν απομονώσεις σωστά τα θύματά σου, σε παίρνει χαμπάρι όλο το δωμάτιο και γίνεσαι σουρωτήρι για ταλιατέλες. Με λίγα λόγια έχουμε δύο παιχνίδια στην τιμή του ενός. Και ξέρω ότι είμαι ο μόνος reviewer που θα πει το παρακάτω: το stealth gameplay και το action gameplay στο Arkham Asylum είναι αριστοτεχνικά δεμένα μεταξύ τους. Βραβείο πρωτουπίας, για άλλη μια φορά: ΕΓΩ!

Το μόνο "πλην" του παιχνιδιού είναι ο κλασικός ιός που έχει μολύνει το σύγχρονο gaming: TOO FUCKING EASY!!! Οι γρίφοι είναι σκέτη ντροπή, χώρια που από το πρώτο λεπτό σου παρέχεται ένα detective vision που στην ουσία στους λύνει πριν καν αρχίσεις να σκέφτεσαι. Έχω σιχαθεί τα games να με παίρνουν απ' το χεράκι λες και μόλις ξύπνησα από κώμα και δε μπορώ ούτε να κρατήσω το χειρηστήριο για 5 δευτερόλεπτα χωρίς να χεστώ απάνω μου (ή λες και είμαι γυναίκα). Ακόμα και ο πιο δύσκολος boss βγαίνει σε 2-3 προσπάθειες. Απλά περιμένεις να σου ορμήξει, την τελευταία στιγμή κάνεις στη μπάντα και αυτός κουντουλάει στα ντουβάρια λες και είναι καθυστερημένος τρόφιμος σε τρελλάδ... Εεεε, ναι. Τέλος πάντων, μετά από ανησυχητικά λίγες ώρες εύκολου gaming έφτασα στον τελικό των τελικών, ένα τέρας-Joker με γιγαντισμό.

"Ωραία!" είπα. "Εδώ είμαστε. Θα γίνει της πουτάνας"! Ανασκούμπωσα λοιπόν τα μανίκια μου και ετοιμάστηκα για μια αναμέτρηση καλού και κακού που θα έκανε την Αποκάλυψη να φαίνεται σαν αγώνας της Β' Αθηνών σε χωμάτινο γήπεδο. Τελικά όμως το μόνο που έκανε ο Super-Joker είναι να μου στέλνει λακέδες σε κύματα για να βαράω. Όχι ότι κακοπέρασα, αλλά όταν ετοιμάζεσαι να αντιμετωπίσεις έναν ψυχοπαθή αναβολιασμένο κλόουν ύψους τριών μέτρων, το τελευταίο πράγμα που θέλεις να παίξεις είναι μια beat 'em up έκδοση του Space Invaders!

Αλλά αυτά είναι μειδαμινά ελαττώματα. Το Batman Arkham Asylum στο σύνολό του είναι ένα άρτιο παιχνίδι, προσεγμένο στην εντέλεια και γυαλισμένο μέχρι να γίνει καθρέφτης. Η επιμονή στη λεπτομέρεια φαίνεται σε κάθε πτυχή. Από τις επιτηδευμένα κρύες ατάκες του Joker που ακούγονται από τα μεγάφωνα του Ασύλου, μέχρι τα unlockables που δεν είναι απλά unlockables, αλλά γρίφοι του Riddler που και καλά σκόρπισε στο χάρτη για να σε προκαλέσει. Ακόμα και το pause menu είναι δουλεμένο με μεράκι. Σε κάποια φάση ακούς από τα μεγάφωνα της κλινικής μια ανακοίνωση που παίζει σε λούπα από τα μεγαφωνα και λέει διάφορες μαλακίες μεταξύ των οποίων: "...for more information, please visit our website, ArkhamCare.com". Ε, το site ΟΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ! Ορίστε κύριοι πώς μετατρέπουμε ένα πολύ καλό παιχνίδι σε ένα άριστο παιχνίδι!

Soul Calibur 4
Είμαι οπαδός του SC από τότε που το νούμερο 1 της σειράς με χρεωκοπούσε στα arcade, κατοστάρικο-κατοστάρικο. Και ευπειθώς αναφέρω ότι το 4 ανταποκρίνεται στις προσδοκίες... ΣΧΕΔΟΝ! Το SC πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει ότι είναι παιχνίδι ξύλου με μεσαιωνικά όπλα. Αυτό θα έπρεπε να συνεπάγεται ένα μόνο πράγμα: ΑΙΜΑ!!! Είναι λίγο δύσκολο να "μπω" μες στο παιχνίδι όταν 2 τύποι με σπάθες σε μέγεθος σανίδας του σερφ πλακώνονται για μισή ώρα και δεν ανοίγει ούτε μύτη. Κατά τ' άλλα οι χαρακτήρες είναι καλοσχεδιασμένοι και αισθητά διαφορετικοί μεταξύ τους, προκαλώντας τον παίχτη να τους δοκιμάσει όλους, με φωτεινή εξαίρεση αυτό εδώ το παρτσακλό.

ΛΕΠΙΔΑ ΧΟΥΛΑ-ΧΟΥΠ; ΣΟΒΑΡΑ;

Η κίνηση είναι στρωτή και ρευστή. Το SC είναι παιχνίδι της σχολής Dead or Alive που επικεντρώνεται πιο πολύ στα περίτεχνα "κινηματογραφικά" χτυπήματα, παρά στα κοφτά combo. Οι οπαδοί του Mortal Kombat θα ξενερώσουν, αλλά οι οπαδοί του Mortal Kombat είναι πλέον 28 και 30 χρονών γαίδαροι, οπότε πρεπει να ανοίξουν λίγο τους ορίζοντές τους για ένα παιχνίδι που έχει περισσότερες από 0,0008 λαβές ανά χαρακτήρα. Ένα καλό feature του Calibur είναι το εκτενέστατο player customization, όπου μπορείς να ντύσεις τους χαρακτήρες με ό,τι πιο ηλίθιο ρούχο, καπέλο και παπούτσι μπορείς να φανταστείς. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της μάχης, η πανοπλία και τα ρούχα μπορούν να φύγουν με επανειλημμένα χτυπήματα. Το γεγονός ότι ένας ατσάλινος θώρακας και ένα μεταξένιο κιμονό θα σπάσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο είναι λίγο απογοητευτικό, αλλά μπορείς να custom-άρεις τον παίχτη σου να φοράει από κάτω φούξια κιλοτάκι, πράγμα που πάντα σου φτιάχνει τη μέρα.

Σε γενικές γραμμές το SC4 είναι ένα άρτιο beat 'em up που φαίνεται ότι σχεδιάστηκε με μεράκι. Η μόνη χοντρή μαλακία που έχω να του προσάψω είναι ο bonus χαρακτήρας που διατίθεται στο Xbox:
Yoda; YODA;;;:!:!:! Στην έκδοση Playstation έχουν τον Vader κι εμείς παίρνουμε τον Yoda;!;!; Δηλαδή οι δημιουργοί του Sc4 είδαν την τελική αναμέτρησή του με τον Christopher Lee στο Attack of The Clones και είπαν: "Ναι. Και γαμώ τις μονομαχίες. Ένα πράσινο τερατάκι-νάνος ξιφομαχεί με έναν δίμετρο γέρο. Ας αναπαράγουμε σε video-game μια απ' τις πιο γελοίες και αντικλιμακτικές στιγμές της Τριλογίας, ούτως ώστε οι απογοητευμένοι οπαδοί του Star Wars να μπορούν να τη ζουν ξανά και ξανά και ξανά". Σαδιστές!

Guitar Hero
Ας μην κοροιδευόμαστε: όλοι κάποια στιγμή στο παρελθόν πιάσαμε στα χέρια μας ένα μαρκουτσοειδές αντικείμενο και παίξαμε air guitar ακούγοντας την αγαπημένη μας μεταλιά. Προσωπικά, εγώ παντα προτιμούσα τον χάρακα "ταυ" της μεγάλης αδερφής μου. Good times... Ε, απ' ότι φαίνεται οι ΙΔΙΟΦΥΪΕΣ της Harmonix και της Activision εισάκουσαν την ομαδική προσευχή μας και έφτιαξαν ένα videogame που μας επιτρέπει να κάνουμε ακριβώς το ίδιο στα γεροντάματα, πιο καλά και πλήρως απενοχοποιημένα. Θέλω να βρω τον lead designer του G.H. και να γλείψω το καλτσο-χνούδι ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών του από ευγνωμοσύνη.

Το Guitar Hero κατατάσσεται χωρίς αμφιβολία στο λεγόμενο casual gaming. Για τους 5 ανθρώπους που δεν ξέρουν ακόμα περί τίνος πρόκειται, here goes: ακούς ένα γνωστό ποπ/ροκ/μέταλ τραγούδι την ώρα που έρχονται χρωματιστές τελείες κατά πάνω σου. Για να συνεχίσει να παίζει το τραγούδι πρέπει την κατάλληλη στιγμή να πατάς το αντίστοιχο χρώμα στο χειριστήριό σου που είναι κιθάρα ή ντραμς, ή να τραγουδάς σε φάση καραόκε στο ειδικό μικρόφωνο. Κοινώς, αν βγάλεις τον παράγοντα "ροκ μουσική", το Guitar Hero στον πυρήνα του είναι μια άσκηση εκμάθησης color matching, σαν αυτές που κάνουν οι χιμπατζήδες στα ντοκιμαντέρ. Απλά πήραν το πάνελ με τα 5 χρωματιστά κουμπιά, το αντικατέστησαν με ένα πλαστικό γιουκαλέλε και ξαφνικά έφτιαξαν ένα από τα πιο επιτυχημένα games της δεκαετίας. Όπως είπα και πριν: ΙΔΙΟΦΥΪΕΣ!!!

Το G.H. παίζεται ΣΩΣΤΑ ως εξής: χρειάζεσαι καλή ηχομόνωση, μεγάλη παρέα και ακόμα μεγαλύτερη ποσότητα αλκόολ. Σοβαροί gamers που το παίζουν και μόνοι τους στο σπίτι τους και πάνε για πόντους και τερματισμό πρέπει να εκτελούνται αμέσως. Καλό είναι στην παρέα να υπάρχει και μια ψωνάρα που θα τραγουδάει συνέχεια, αλλιώς το μικρόφωνο καταντάει αγγαρεία. Επίσης για μέγιστο effect είναι προτιμότερο η παρέα να αποτελείται από μεταλάδες που διψάνε για ροκ και γουστάρουν κοπάνημα και κλαίνε όταν οι άγγελοι αξίζει να πεθάνουν. ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ! Οι υπερβολικά πορωμένοι μεταλάδες θα σου ζητάνε συνέχεια το ίδιο κομμάτι γιατί τα άλλα "είναι φλωριές" και θα σε πεθάνουν στη γκρίνια επειδή το setlist δεν έχει καθόλου Attila Csihar και Vomitory. Από την άλλη, οι μη-μεταλάδες θα θέλουν pop και indie κομματάκια τα οποία μπορεί να είναι καλά και χρυσά και όμορφα, αλλά τους λείπει το στοιχείο ποζεριάς που θα κορυφώσει την εμπειρία. Κοινώς: Stone Roses και Sonic Youth κράτα τους για το iPod σου κωλο-hipsterά! Το Guitar Hero δε θα λάμψει μέχρι να πέσει Billy Idol και Bon Jovi!

Το μόνο που έχω να προσάψω στο G.H. είναι η τιμή. Αν θέλεις την πλήρη εμπειρία με κιθάρα drums και μικρόφωνο χρειάζεσαι 200 ευρώ. Το setlist του πρώτου παιχνιδιού θα το καταβροχθίσεις σε 1-2 βράδια. Οπότε κάθε φορά που θα θέλεις να εμπλουτίσεις το ρεπερτόριο, θα πρέπει να σκας άλλα 60-70 ευρώ για να πάρεις στην ουσία το ίδιο παιχνίδι με καμιά 40αριά νέα τραγούδια, εκ των οποίων θα παίζεις μόνο τα 10! FUCKING ΛΗΣΤΕΙΑ! Γιατί δηλαδή να μην κυκλοφορούν τα setlists σε μορφή φτηνών expansion pack, όπως γίνεται με τους Sims;

...ΝΑΙ! ΟΚ! ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΗΤΑΝ!!!

Χώρια που οι τελευταίοι τίτλοι πλησιάζουν επικίνδυνα την pop, με αποκορύφωμα το απαράδεκτο tracklist του Band Hero. Δεν καταλαβαίνω. Απ' τη στιγμή που ξέρουν ότι το target audience είναι κυρίως μεταλάδες, τι τους εμπποδίζει να επεκταθούν κι άλλο προς αυτήν την κατεύθυνση; Έχει ήδη βγει Guitar Hero Aerosmith και Guitar Hero Metallica. Ξέρω κόσμο που μετά χαράς θα τα 'σκαγε για τίτλους όπως:

Περισσότερα Game Reviews στο Part 1.

Game Reviews Part 1

DISCLAIMER! ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑCHTUNG!

Το παρόν άρθρο απευθύνεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε videogame nerds. Όσοι από σας έχετε φίλους, κανονικές ζωές ή/και Nintendo Wii θα βρείτε το άρθρο βαρετό και χωρίς νόημα. Κόφτε λάσπη και πηγαίντε να ξαναδιαβάσετε τους "Έλληνες συμμαθητές σε κατηγορίες" or something. Περιμένω...

...Έφυγαν; ΟΚ.

Πριν από λίγο καιρό χάκαρα το XBOX μου για να μπορεί να παίζει αντιγραμμένα παιχνίδια, πράγμα που αντικατοπτρίζεται τέλεια και στην πτώση των άρθρων που ποστάρω ανά μήνα. Σπατάλησα που σπατάλησα λοιπόν το χρόνο μου, ας βγει και κάτι χρήσιμο: Σας χαρίζω αυτό το bonus αρθράκι με reviews από μερικά απ' τα παιχνίδια που με κράτησαν σε αυστηρή δίαιτα Red Bull και Doritos τον τελευταίο 2μηνο.


Assassin 's Creed
Έχω να ομολογήσω ότι ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα stealth games. Σέβομαι το concept και είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν άτομα εκεί έξω που διασκεδάζουν με το να περνάνε το 90% του παιχνιδιού καθισμένοι στις σκιές ακίνητοι, περιμένοντας τους εχθρούς να πούνε "Hmmm... I must be hearing things" για να τους την πέσουν από πίσω με ένα στιλέτο, ένα σύρμα ή το χρησιμοποιημένο ταμπόν τους. Εγώ απ' την άλλη είμαι ΑΝΤΡΑ! Γαλουχήθηκα με τις αρχιδάρες του Duke Nukem και του Serious Sam και απαιτώ από τα videogames μου ένα μίνιμουμ ποσό γενοκτονίας ανά λεπτό προκειμένου να τα αγαπήσω. Η stealth τακτική μου συνίσταται στο να μπαίνω γυμνός στο αρχηγείο του κακού χέζοντας ρουκέτες και κατουρώντας λέιζερ και να αναδιακοσμώ τον χώρο με τη σπλήνα των αντιπάλων. Οπότε το γεγονός ότι έκατσα και τερμάτισα το Assassin 's Creed αποτελεί από μόνο του θαύμα.

Η υπόθεση του A.C. έχει ως εξής. Ο ήρωάς σου έχει φυλακιστεί από μια πανίσχυρη εταιρεία που κουμαντάρεται από Ναΐτες ή Μασόνους ή κάποια παρόμοια σέκτα που κάνει τον Dan Brown να ξεροχύνει τα βράδια. Προκειμένου να μάθουν τη μυστική τοποθεσία ενός μεσαιωνικού θησαυρού, σε καλωδιώνουν σε ένα κρεβάτι και με μια ειδική συσκευή αναπαράγουν ψηφιακά τις αναμνήσεις ενός πρόγονού σου που βρίσκονται αποθηκευμένες κάπου μέσα στο DNA σου.
Το παιχνίδι διαδραματίζεται επί το πλείστον στους Αγίους Τόπους του μεσαίωνα, όπου ελέγχεις τον πρόγονό σου ονόματι Altair, έναν δολοφόνο που είναι κεντρικό στέλεχος μιας μυστικής οργάνωσης δολοφόνων που μισούν τους Μασόνους και αγαπούν τη δολοφονία. Τα μέλη της σέκτας των δολοφόνων, υπό τις διαταγές ενός Count Dooku wannabe, φροντίζουν για τη σταθερότητα της περιοχής, δολοφονώντας τακτικά τους ντόπιους ηγέτες (;) και έχουν άριστες ικανότητες στο ξίφος, το στιλέτο και το παρκούρ (;;;;;). Η οργάνωση είναι τόσο μυστική, που έχει δικό της έμβλημα, δικό της dress code, δικό της κάστρο και δικιά της πόλη.
Όπως παρατηρείτε, η υπόθεση είναι για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη απ' τον Uwe Boll, αλλά μόλις την βάλεις στην άκρη και αρχίσεις να παίζεις το παιχνίδι, κακά τα ψέματα, κολλάς άσχημα. Οι μεσαιωνικές πόλεις (παρόλο που απέχουν μεταξύ τους 5 λεπτά με το άλογο) έχουν τέλεια ατμόσφαιρα και ανταγωνίζονται σε σχεδιασμό ακόμα και την Liberty City του GTA 4. Ο χειρισμός του Altair όταν κάνει παρκούρ στις ταράτσες είναι φυσικός και αέρινος, παρά την (αρχικά περίεργη) απουσία του jump button. Οι μάχες είναι λιγότερο ευρηματικές από το παρκούρ και περιορίζονται στο κλασικό "κρατάω πατημένη την άμυνα και μόλις μου επιτεθεί ο εχθρός κάνω counter και του αντικαθιστώ τη σπονδυλική στήλη με τη λεπίδα μου". Επίσης, για άλλη μια φορά ο κεντρικός ήρωας δε μπορεί να κολυμπήσει. Τι μαλακία κι αυτή! Δηλαδή έχει μάθει να βγαίνει αλώβητος μετά απ' αυτό:

αλλά δεν έχει μπει στον κόπο να μάθει ένα πρόσθιο;

Όπως και να 'χει, αυτά είναι λεπτομέρειες. Τα πραγματικά προβλήματα αρχίζουν όταν βαρεθείς το sandbox gaming και πας να κάνεις αυτό που λέει ο τίτλος: δολοφονίες. Τα ηγετικά πρόσωπα που πρέπει να σκοτώσεις σε όλο το παιχνίδι δεν ξεπερνούν καν τη δεκάδα και οι αποστολές είναι στο μεγαλύτερό τους κομμάτι καρμπόν αναπαραγωγή της πρώτης: Πας σε μια πόλη, μαζεύεις πληροφορίες πλακώνοντας στα μπουκέτα συνεργάτες του στόχου σου και κλέβοντας τα πορτοφόλια τους, βλέπεις ένα cutscene και μετά πας και σκοτώνεις τον στόχο σου για να δεις ένα άλλο cutscene επί δέκα και τέλος! Ακόμα και οι δολοφονίες καθαυτές είναι ντεκαβλέ. Μπορείς να τις κάνεις με stealth προσέγγιση, αλλά αυτό είναι 100% προαιρετικό. Εγώ τελείωσα κάθε αποστολή μπουκάροντας στο κρησφύγετο του κακού και σφάζοντας στα ίσα τους λακέδες του έναν-έναν (βλέπε πρώτη παράγραφος)! Stealth game my ass!

Το Assassin 's Creed είναι τυπικό παράδειγμα παιχνιδιού που έχει καλό concept αλλά βιαστική παραγωγή. Ξεκινάει πολλά υποσχόμενο και καταλήγει να είναι ένα φεστιβάλ επανάληψης και grind επιπέδου MMORPG. Μια συνταγή με φρέσκα και νόστιμα υλικά που γαμήθηκε στην εκτέλεση από διαγωνιζόμενο του "Love Bites". Πραγματικά, κρίμα.


Skate 2
Το Skate 2 το δανείστηκα από έναν γνωστό μου με το πρόσχημα ότι πάντα ήμουνα πωρωμένος με τη σειρά Tony Hawk. "Φίλε αυτό δεν είναι arcade μαλακιούλα. Είναι ρεαλιστικό και HARDCORE!", μου είπε. Κοινώς, η σειρά Tony Hawk είναι για ρεμπεσκέδες που βαριούνται να κάνουν αληθινό σκέιτ, ενώ η σειρά Skate είναι για HARDCORE ρεμπεσκέδες που βαριούνται να κάνουν αληθινό σκέιτ. Δυστυχώς το παιχνίδι έχει πάρει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά, πράγμα που φαίνεται και στο ελεεινά δύσκολο gameplay. Το ένα κουμπί ζμπρώχνει τη σανίδα, ο ένας μοχλός μετακινεί το βάρος σου, ο άλλος κάνει άλμα, η δεξιά σκανδάλη κουνάει το δεξί πόδι, η αριστερή σκανδάλη το αριστερό, το άλλο κουμπί κάνει grind, το άλλο κουμπί ελέγχει τους χτύπους της καρδιάς σου κλπ κλπ κλπ. Ταυτόχρονα, τα objectives του παιχνιδιού είναι σαν να σχεδιάστηκαν από Ναζί επιστήμονες για να εφαρμοστούν σε ανθρώπινα πειράματα στο Νταχάου. Αν κουνήσεις το μοχλό μια τρίχα δεξιά η αριστερά από εκεί που πρέπει να είναι, θα μαζεύεις μυελό οστών απ' το οδόστρωμα πριν προλάβεις να πεις "kickflip".
Ο χαρακτήρας σου είναι ένας σκεϊτάς που μόλις βγήκε απ' τη φυλακή (ναι, κι εγώ γέλασα όταν το πρωτοάκουσα) και επιστρέφει στους δρόμους για να σκεϊτάρει ξανά, αψηφώντας το μακρύ και σκληρό... χέρι του νόμου. Ναι, ΟΚ, η κουλτούρα του σκέιτ ξεκίνησε ως πανκ και υπόγεια και ασυμβίβαστη στα 70s και 80s, αλλά τη σήμερον ημέρα που το παρδαλό πουκάμισο στα Frozen Wave είναι ακριβότερο από ένα αντίστοιχο Armani, η φούσκα έχει σκάσει. Γενικά το Skate 2 υστερεί από όλα τα Tony Hawk στον τομέα καθαρής και ανέμελης διασκέδασης, που στην τελική είναι ο λόγος που αγοράζουμε videogames. Σε κάνει να νιώθεις αποτυχημένος κάθε 20 δευτερόλεπτα κι αυτό είναι δουλειά του πατέρα μου, όχι της κονσόλας μου! Δε με χαλάει ένα δύσκολο παιχνίδι. Αλλά το Skate την έχει δει ρεαλιστικός εξομοιωτής για ένα σπορ που στην ουσία δεν έχει νόημα να εξομοιωθεί ρεαλιστικά. Αν ήθελα να ζήσω την απογοήτευση της συνεχόμενης προσπάθειας χωρίς καθόλου ανταμοιβή, θα πήγαινα να κάνω πραγματικό σκέιτ παρέα με τον σπυριάρη τον Unfakme στο Σύνταγμα.


Mortal Kombat vs DC
Ας είμαστε ρεαλιστές για λίγο: Ο μόνος λόγος που αγοράζουμε Mortal Kombat από το 2000 και μετά είναι το splatter. Τα γραφικά είναι Β διαλογής και οι χαρακτήρες, παρόλο που ξεπερνούν τους 88.000, καταφέρνουν να φαίνονται στα μάτια μου σαν κλώνοι με πάνω-κάτω τις ίδιες κινήσεις (ειδικά αυτό με τις λαβές που είναι όλες ένα απλό πέταγμα... WTF;). Το ΜΚ πάντα μου έδινε την εντύπωση ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από τις 2D ρίζες του. Όταν διατηρείς τα τεράστια άλματα με αεροκλωτσιές, τα αυστηρά συγκεκριμένα combo, και ταυτόχρονα έχεις κάνει σχεδόν αδύνατη τη side to side αποφυγή χτυπημάτων, τότε ανήκεις σε άλλη δεκαετία.

Το καινούργιο Motral Kombat vs DC έκανε μεγάλο τζόγο και έχασε. Αντί να επικεντρωθεί σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, τη σκατένια, ανώμαλη βία, ακολούθησε άλλη τακτική. Προσπαθώντας να αυξήσει τις πωλήσεις του στον σημερινό politically correct κόσμο που κυβερνάνε οι τρεντο-μαμάδες με τα SUV στο Χαλάνδρι, αποφασίζει να κατεβάσει το ηλικιακό rating του από "άνω των 18" που ήταν συνήθως. Και αρχίζει η καταστροφή. Το αίμα περιορίζεται σε μερικά σταγονίδια ανά μπουκέτο τα οποία εξαφανίζονται πριν καν φτάσουν στο πάτωμα! Τα πολυαγαπημένα stage fatalities, όπου πετούσες τον αντίπαλο σε καρφιά, οξύ, λάβα και διάφορες heavy duty εργαλειομηχανές για να σταματήσει να αναπνέει με τον πιο ευρηματικό τρόπο, καταργήθηκαν! Στη θέση τους έχουν μπει κάτι ημι-ξενέρωτες "αερομαχίες" όπου πρέπει να counter-άρεις τα χτυπήματα του αντιπάλου συγχρονίζοντας τα κουμπιά σου με αυτά που βλέπεις στην οθόνη. Αν ήθελα ρε πεταμένοι να συγχρονίζω κουμπιά, θα έπαιζα Guitar Hero!

Το μόνο που αξίζει είναι τα εφφέ ζημιάς στα ρούχα και το πρόσωπο του παίχτη όσο κυλάει η μάχη. Όταν είδα τον Σούπερμαν με σκισμένα ρούχα, πρησμένη μούρη και μαυρισμένα μάτια, ένα μέρος της καρδιάς μου φτερούγισε. Βλάκα σκατόφλωρε Σούπερμαν! Σταμάτα να επινοείς καινούργιες δυνάμεις κάθε 3 λεπτά, γαμώ τη χωρίστρα σου! Κατά τ' άλλα η παρουσία των χαρακτήρων της DC ανταγωνίζεται το διαζύγιο της Μενεγάκη και το καινούργιο μούσι του Brad Pitt για το βραβείο αδιαφορίας μου. Ο χειρισμός είναι πιο ξερός, αρτηριοσκληρωτικός και Μορταλκομπατίστικος από ποτέ και πλέον οι παίχτες εκτός από την ίδια λαβή, μοιράζονται και ίδιες μπουνιές, ίδιες κλωτσιές και ίδιο άπερκατ. Είναι σαν να μάχονται δύο κλώνοι με διαφορετικά κολάν. Για να μη μιλήσω για τα Fatality! Πιο νερωμένες, PG-13 αηδίες δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Ετοιμαστείτε να κοιμηθείτε:

Κοίτα πώς κατάντησε το ένδοξο fatality. Η παρουσίαση power point ενός Γερμανού λογιστή για τη χρηματοδότηση ενός μπεζ Volvo, πιο ενδιαφέρουσα μου ακούγεται! ΑΙΜΑ, ΜΑΛΑΚΕΣ!!! Θέλουμε αίμα, κεφάλια και σωθικά να σκορπίζονται σ' όλη τη Δημιουργία! Γι' αυτό και μόνο γι' αυτό αγοράζουμε το κωλο-παίχνιδό σας! Χαμπαριάστε!


Περισσότερα Game Reviews στο Part 2.


Credits: Μάριος για το χακάρισμα της κονσόλας. Cheers man!